II SA/Kr 1287/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. S. i Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został w żaden sposób uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 cyt. ustawy po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu tub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 25 października 2005 r., l OZ 1074/05; z 20 grudnia 2004r., GZ 138/04). W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się przy tym, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające powołanie się na okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie uzasadniła swojego wniosku, ani nie powołała żadnych okoliczności wskazujących na wiążące się z wykonaniem decyzji niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca ograniczyła się do polemiki z merytoryczną zasadnością zaskarżonej decyzji, jednakże ta nie ma znaczenia dla udzielenia ochrony tymczasowej. W konsekwencji Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek uznał, że strona skarżąca, występując o ochronę tymczasową w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie wykazała, aby w stosunku do nich zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z tym niemożliwe było dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.