II SA/Kr 1262/18

Dnia 16 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. i H. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy postanawia odrzucić skargę.

Skarżący S. K. i H. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r. (znak: [...]) w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 października 2018 r. pismami z dnia 11 października 2018 r. wezwano skarżących do uiszczenia solidarnie należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W treści ww. zarządzenia wskazano, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia drugą osobę z obowiązku jego uiszczenia. Nadto, w wykonaniu zarządzenia Starszego Referendarza Sądowego pismami z dnia 11 października 2018 r. wezwano każdego ze skarżących do nadesłania 15 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych przez oboje skarżących, pouczając przy tym, że uzupełnienie tego braku przez jednego skarżącego zwalnia z tego obowiązku pozostałych skarżących, z zastrzeżeniem, że w przypadku nieusunięcia wskazanych braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, skarga zostanie odrzucona, stosowanie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.– dalej: p.p.s.a.). Wezwania zawierały prawidłowe pouczenia o skutkach niezłożenia opłaty i nieuzupełnienia braków skargi w terminie. Opisane powyżej zarządzenia, zostały skutecznie doręczone obu skarżącym w dniu 31 października 2018 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 7 listopada 2018 r. (data stempla na kopercie) skarżący wystąpili z wnioskiem o przyznanie im prawa pomocy. Niemniej jednak pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie złożyli do akt sprawy odpowiedniej ilości egzemplarzy odpisów skargi. Postanowieniem z dnia 21 listopada 2018 r. Starszy Referendarz Sądowy oddalił ww. wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy. Skarżący nie wnieśli jednak sprzeciwu od ww. postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 57 § 1 in principio p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie zaś do treści art. 47 § 1 in principio p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich innym stronom postępowania. Mając przedstawione regulacje prawne na uwadze, Starszy Referendarz Sądowy wezwał skarżących S. K. i H. K. do usunięcia stwierdzonych braków formalnych skargi. Braki te pomimo upływu zakreślonego terminu nie zostały jednak przez skarżących usunięte. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga, której braków formalnych pomimo wezwania nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu przez sąd. Ponadto wyjaśnić również należy, że złożony przez skarżących w terminie otwartym do uiszczenia wpisu sądowego wniosek o przyznanie prawa pomocy został oddalony przez Starszego Referendarza Sądowego postanowieniem z dnia 21 listopada 2018 r., od którego to postanowienia skarżący nie wnieśli w zakreślonym do tego terminie sprzeciwu. Tym samym, z uwagi na treść art. 222 p.p.s.a., zgodnie z którym nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu oraz wobec faktu, iż skarżący nie uzupełnili pozostałych braków formalnych skargi, wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego stało się bezcelowe. Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.