II SA/Kr 1224/16

Dnia 26 kwietnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 lipca 2016 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić wniosek skarżącej M.B. o sprostowanie postanowienia z dnia 3 stycznia 2017 r. oraz z dnia 13 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1224/16 w zakresie określenia przedmiotu zaskarżonego orzeczenia

Decyzją z dnia 11 lutego 2016 r. (znak: [...]), na podstawie art. 157, art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 6 ust. 7, ust, 8 i ust. 9 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 z późn. zm. – stan aktualny na dzień wydania badanej decyzji Kolegium – dalej jako: ustawa o utrzymaniu czystości), po wszczęciu na wniosek M.B. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 października 2009 r. (znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r., nr [...] orzekającą o obowiązku ponoszenia przez M.B. opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości położonej w S. nr [...] i transport nieczystości ciekłych w ilości 3m3/miesiąc do punktu zlewnego – w kwocie 47,04 zł + VAT /miesiąc/, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Decyzją z dnia 8 lipca 2016 r. (znak: [...]), na podstawie art. 127 § 3, art. 157, art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 7-9 ustawy o utrzymaniu czystości, po rozpatrzeniu wniosku M.B. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 lutego 2016 r. (znak: [...] ) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 października 2009 r. (znak: [...] ) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r., nr [...] orzekającej o obowiązku ponoszenia przez M.B. opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości położonej w S. nr [...] i transport nieczystości ciekłych w ilości 3m3/miesiąc do punktu zlewnego – w kwocie 47,04 zł + VAT /miesiąc/, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 lutego 2016 r. (znak: [...]). Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca – M.B. , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze tej skarżąca zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2017 r. Starszy Referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącej M.B. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu, w następstwie czego skarżąca w dniu 30 stycznia 2017 r. (data prezentaty na dokumencie) wniosła sprzeciw od ww. postanowienia. Postanowieniem z dnia 13 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie Starszego Referendarza sądowego z dnia 3 stycznia 2017 r. oddalające wniosek M.B. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. W piśmie z dnia 12 kwietnia 2017 r. skarżąca wniosła o sprostowanie ww. postanowień z dnia 3 stycznia 2017 r. oraz 13 lutego 2017 r. w zakresie określenia przedmiotu sprawy, tj. wskazanie, że zaskarżona decyzja dotyczy utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 lutego 2016 r. (znak: [...]) odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 października 2009 r. (znak:[...] ) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N . z dnia 9 stycznia 2006 r., nr [...] . Skarżąca podniosła również, że w jej ocenie od ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 lutego 2016 r. (znak: [...] ) przysługiwała jej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a nie wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy z art. 127 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu (§ 2). Stosownie zaś do treści art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Tym samym za dopuszczalne należy uznać również sprostowanie oczywistej omyłki zawartej w postanowieniu. W rozpoznawanej sprawie, w postanowieniach z dnia 3 stycznia 2017 r. oraz 13 lutego 2017 r., których sprostowania domaga się skarżąca, wskazano jako przedmiot postępowania odmowę stwierdzenia nieważności decyzji. W ocenie Sądu – wbrew twierdzeniom skarżącej – przedmiot ten został określony w sposób prawidłowy, gdyż przy opisywaniu sprawy, w której zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie (w omawianej sprawie decyzja) podaje się jedynie materię objętą zakresem rozpoznania organów administracji publicznej. W takim przypadku nie powołuje się natomiast rodzaju decyzji (uchylająca lub utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji) wydanej na skutek rozpatrzenia przez organ odwoławczy środka zaskarżenia, jako że jest to irrelewantne dla potrzeb opisu danej sprawy. Dlatego też zdaniem Sądu wniosek skarżącej dotyczący sprostowania ww. postanowień nie zasługiwał na uwzględnienie. Na marginesie, należy w tym miejscu również zaznaczyć, że argumentacja skarżącej dotycząca sposobu zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 lutego 2016 r. (znak: [...]) nie była przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu w postanowieniach z dnia 3 stycznia 2017 r. oraz 10 lutego 2017 r., nie może ona być też uznana za niedokładność, błąd pisarski albo rachunkowy lub inną oczywistą omyłkę, a w związku z tym nie podlega ona sprostowaniu w drodze postanowienia Sądu. Niemniej jednak Sąd nadmienia, że skarżąca uzyskała już w toku postępowania informację, iż ww. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 lutego 2016 r., jako decyzja organu I instancji, niemająca charakteru decyzji ostatecznej, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu do Sądu, gdyż przysługuje od niej środek zaskarżenia w toku instancji, tj. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.), z którego skarżąca w niniejszej sprawie skorzystała. W tej sytuacji wyjaśniono skarżącej, że kontrola legalności przedmiotowej decyzji mieści się w granicach sprawy o sygn. akt II SA/Kr 1224/16, w związku ze złożeniem skargi na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 lipca 2016 r. (znak:[...] ). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia