II SA/Kr 1216/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...].[...] z dnia 27 stycznia 2017 r. znak: [...] w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Wojewody z dnia 2 sierpnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 2 sierpnia 2017 r., znak: [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...].[...] z dnia 27 stycznia 2017 r. znak: [...]

Wojewoda decyzją z dnia 2 sierpnia 2017 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. Nr [...].[...] z dnia 27 stycznia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. K. K. – dalej skarżący, wniósł skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W niniejszej skardze zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewoda decyzją z dnia 2 sierpnia 2017 r., znak: [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...].[...] z dnia 27 stycznia 2017 r. znak: [...] Wniosku o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji skarżący nie uzasadnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Postanowienie, o którym wyżej mowa, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi natomiast wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia działając we własnym interesie. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania aktu. Stosownie do powyższych uregulowań normatywnych i ich wykładni zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu, a wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej ( por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt l FSK [...], CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wniosek skarżącego nie został uzasadniony – skarżący nie przedstawił żadnych argumentów uzasadniających słuszność wniosku o wstrzymanie, wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sama sentencja wniosku bez wskazania jakichkolwiek powodów i przesłanek warunkujących wstrzymanie zaskarżonego aktu nie jest wystarczająca do pozytywnego ustosunkowania się do niniejszego wniosku. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 8 maja 2004 r., FZ [...], CBOSA). Należy też zaznaczyć, że nie jest wystarczające upatrywanie zasadności takiego wniosku w zarzutach dotyczących zaskarżonej decyzji. Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd nie bada zasadności samej skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. akt I OZ [...], CBOSA). W innym przypadku, Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia i oceniając jednocześnie wagę postawionych w skardze zarzutów, dokonałby kontroli jego legalności, do czego na tym etapie postępowania sądowego nie jest uprawniony (por. np. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ [...]; postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ [...], CBOSA). W rezultacie Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia złożonego w niniejszej sprawie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.