II SA/Kr 1168/14

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Agnieszka Góra po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat K. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. B. i innych na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 czerwca 2014r. znak. [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania p o s t a n a w i a przyznać na rzecz adwokat K. S. , wykonującej zawód w Kancelarii Adwokackiej ul. [...] [...], [...], od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 147,60 zł ( słownie: sto czterdzieści siedem złotych, sześćdziesiąt groszy ) w tym 27,60 zł ( słownie: dwadzieścia siedem złotych, sześćdziesiąt groszy ) podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia kosztów zastępstwa prawnego udzielonego z urzędu oraz kwotę 108,00 zł ( sto osiem złotych ) tytułem zwrotu wydatków.

Postanowieniem Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 września 2014r. przyznane zostało skarżącej J. B. prawo pomocy obejmujące zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie dla strony skarżącej adwokata z urzędu w sprawie skargi na postanowienie [...]WINB. Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...], dziekan ORA zarządzeniem z dnia 9.10.2014r. na pełnomocnika J. B. został wyznaczony adwokat K. S., wykonująca zawód w Kancelarii Radcowskiej w [...] przy ul. [...]. Stosowne wynagrodzenie za udział pełnomocnika w sprawie przed sądem I instancji przyznane zostały wnioskodawcy postanowieniem referendarza sądowego z dnia 26 czerwca 2015r. Zgodnie z art. 250 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wyznaczony adwokat, radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców, adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik skarżącej w skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Krakowie z dnia 29 maja 2015r. , wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w formie sporządzenia skargi kasacyjnej ( podobny wniosek zgłoszony został w piśmie z dnia 30 maja 2017r. ). Jak wynika bowiem z akt sprawy, w dniu 30 czerwca 2015r. adwokat K. S. sporządziła w imieniu skarżącej J. B. skargę kasacyjną dotyczącą wyroku WSA w Krakowie z dnia 29 maja 2015r. Od dnia 2 listopada 2016 roku szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Zgodnie z brzmieniem § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Od dnia 1 stycznia 2016 roku szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje zaś rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801). Zgodnie natomiast z brzmieniem § 22 w/w rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie , orzekając co do wynagrodzenia za postępowanie kasacyjne - należy zatem zastosować przepisy poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu ( Dz. U. nr 163, poz. 1348), bowiem skarga inicjująca postępowanie przed Sądem II instancji została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2016 roku. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu – stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 240,00 zł. Stosownie zaś do § 18 ust. 2 pkt 2 b – za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl natomiast § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości – w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1 , sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach tj. 23 %. Jak wynika z akt sprawy – pełnomocnik skarżącej sporządził w dniu 30 czerwca 2015r. skargę kasacyjną, która została oddalona wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 26 maja 2017r. Jednocześnie pełnomocnika przedstawia fakturę VAT za usługi ksero. Stosownie do § 19 pkt. 2 - koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują również niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik skarżącej przedstawił fakturę VAT opiewającą na kwotę 108,00 zł stanowiącą opłatę za wydanie 12 kopii egzemplarzy skargi kasacyjnej. W związku z powyższym, na zasadzie art. 250, art. 258 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ), § 18,19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163,poz.1348 z późn. zmianami ) oraz w zw. z § 2 pkt 3 cytowanego Rozporządzenia należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54 poz. 535 z późniejszymi zmianami ).