II SA/Kr 1123/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 2 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.J. i M.G. na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 marca 2014 r. znak: [....] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę.

Postanowieniem z dnia 20 marca 2014 r. znak: [....] [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uznał zażalenie J.J. na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione. Na powyższe postanowienie J.J. i M.G. reprezentowana przez J.J. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej odrzucenie. Zdaniem organu, postanowienie nie podlega zaskarżeniu, a co za tym idzie nie przysługuje na nie również skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) dalej "P.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Rozpatrując na podstawie art. 37 § 1 i 2 oraz art. 123 K.p.a., zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie organ wyższego stopnia może, uznając zażalenie za uzasadnione wyznaczyć dodatkowy termin załatwienia sprawy, bądź uznać wniesione zażalenie za nieuzasadnione. Organ wyższego stopnia orzeka w tym przedmiocie w formie postanowienia. Takie rozstrzygnięcie zapadło w sprawie. Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnego z rodzajów postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 § 1 i 2 K.p.a. nie służy na nie zażalenie. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie administracyjne, czy rozstrzygające istotę sprawy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. I OSK 74/13- LEX 1273832). Nie jest to także inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Postępowanie wszczęte w trybie art. 37 K.p.a. w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie, jest kwestią procesową i incydentalną w stosunku do przedmiotu postępowania administracyjnego a główną w tym postępowaniu. Złożenie zażalenia w tym trybie stanowi przesłankę skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Niezależnie bowiem od podejmowanego w wyniku jego rozpatrzenia rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia, jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 P.p.s.a. Postanowienie, które organ wyższego stopnia wydaje w następstwie rozpatrzenia na podstawie art. 37 K.p.a. zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W sytuacji, gdy strona nie zgadza się z wydanym przez organ wyższego stopnia postanowieniem, może złożyć skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, którego wcześniej dotyczyło zażalenie. Z tych przyczyn odrzucono skargę, jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i w związku z art. 3 § 2 P.p.s.a.