II SA/Kr 1088/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. G. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. II SA/Kr 1088/17 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o prawo pomocy w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 maja 2017 r. znak: [ w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. II SA/Kr 1088/17 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku K. G. o prawo pomocy.

Zaskarżonym zarządzeniem referendarz sądowy pozostawił wniosek K. G. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania - z uwagi na niezłożenie go, mimo wezwania, na formularzu urzędowym stosownie do treści art. 257 p.p.s.a. Skarżący wniósł sprzeciw od tego zarządzenia, podnosząc, że otrzymuje średnio 10 pism z sądów w ciągu tygodnia i na wszystkie musi odpowiedzieć w ciągu 7 dni, a przy tym przepisy są nieprecyzyjne. Ponadto skarżący nie może podać szczegółowo jaki ma majątek, gdyż "Sąd przez ponad 9 lat nie dokonał spisu inwentarza i nie wiadomo czy są aktywa czynne spadku". Skarżący nie wie jaki ma majątek, dopóki spis inwentarza nie zostanie sporządzony. Rozpoznając sprzeciw Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżone sprzeciwem zarządzenie referendarza jest prawidłowe i dlatego należało utrzymać je w mocy. Stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niewykonanie tego obowiązku powoduje, że Sąd przesyła wnioskodawcy formularz PPF celem jego wypełnienia i odesłania do sądu w terminie 7 dni. Zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. O rygorze tym skarżący został w niniejszej sprawie pouczony (k. 19). Mimo upływu terminu nie dostarczył jednak do akt sprawy wypełnionego formularza. Dlatego też referendarz zobligowany był do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Argumenty podniesione w sprzeciwie nie mogą odnieść skutku, bowiem obowiązek złożenia wniosku na urzędowym formularzu nie przewiduje żadnych wyjątków. Brak formularza uniemożliwia rozpoznanie merytoryczne wniosku o prawo pomocy i powoduje konieczność pozostawienia takiego wniosku bez rozpoznania. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 260 p.p.s.a.