II SA/Kr 1073/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 16 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego T. B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Starosta K. decyzją Nr [...] z dnia 14 marca 2014 r. znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. i M.Ł. , pozwolenia dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami: wody, co., kanalizacji (w budynku oraz od budynku do studzienki), elektryczną (w budynku), gazową (w budynku oraz od budynku do skrzynki redukcyjno-pomiarowej w linii ogrodzenia), budowa budynku garażu z wewnętrzną instalacją elektryczną, budowa zjazdu indywidualnego z drogi gminnej (dz. nr [...]), budowa przyłączy: wody, kanalizacji, gazu (z działki nr [...], poprzez działki nr [...],[...] , wraz z terenem utwardzonym" zlokalizowanego na działkach nr [...],[...],[...],[...] w miejscowości S. , gmina S. Od decyzji tej wniósł w terminie odwołanie T.B. . W odwołaniu podniósł, że sporna jest nadal granica między działkami objętymi wnioskiem a jego nieruchomością ([...] ,[...] ). Rozgraniczenie przeprowadzone w sierpniu zakończyło się skierowaniem sprawy na drogę sądową. Geodeta potwierdził, że operat ewidencyjny wykonany przed sprzedażą działki, na którym opiera się dokumentacja techniczna, został wykonany nieprawidłowo. Bez ustalonej granicy nie ma możliwości wytyczenia budynku w terenie, zachowując odstępy zgodne z warunkami technicznymi. Kolejna wątpliwość dotyczy usunięcia studni kopanej znajdującej się na działce [...], blisko granicy z jego nieruchomością nr [...]. Umiejscowienie domu o takiej wysokości, w tak małej odległości od granicy, od strony wschodniej, pogorszy nasłonecznienie nie tylko domu odwołującego się, ale również działki, która ma walory rekreacyjne i gospodarcze. Decyzją z dnia 16 maja 2014 r. znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty K. Nr [...] z dnia 14 marca 2014 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Państwu M. i M.Ł. pozwolenia dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami: wody, co., kanalizacji (w budynku oraz od budynku do studzienki), elektryczną (w budynku), gazową (w budynku oraz od budynku do skrzynki redukcyjno - pomiarowej w linii ogrodzenia), budowa budynku garażu z wewnętrzną instalacją elektryczną, budowa zjazdu indywidualnego z drogi gminnej (dz. nr [...] ), budowa przyłączy: wody, kanalizacji, gazu (z działki nr [...] , poprzez działki nr [...],[...] ), wraz z terenem utwardzonym" zlokalizowanego na działkach nr [...],[...],[...],[...] w miejscowości S. , gmina S. Organ wskazał, że w badanej sprawie Wojewoda orzekał już decyzją kasacyjną z dnia 22 listopada 2013 r. znak: [...], w uzasadnieniu której wskazał na błędy i uchybienia związane z wydaną decyzją. Analiza akt wskazuje, że wskazane usterki zostały wyjaśnione i naprawione w wymaganym zakresie. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę w dniu 18 czerwca 2013 r., dołączając wymagane dokumenty, a w szczególności projekt budowlany i oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Projekt budowlany dotyczący budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i garażem w S. - jest zgodny z ustaleniami uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw: [...],[...],[...] (Dz. Urz. Woj. [...] ), a także nie narusza wymagań ochrony środowiska. Planowana inwestycja znajduje się w obszarze jednostki strukturalnej planu oznaczonej symbolem: MN1-tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej i usługowej. Inwestor złożył oświadczenie z dnia 18 czerwca 2013 r. pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, obejmujące działki wymienione w zaskarżonej decyzji. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii aktualnej mapy sytuacyjno-wysokościowej, opracowanej w skali 1:500 przez uprawnionego geodetę, potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez uprawnionego geodetę który mapę tę opracował. Mapa ta została przyjęta w dniu 3 kwietnia 2013 r. przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej przy Starostwie Powiatowym w K. Na mapie, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu, widnieją naniesione przez uprawnionego geodetę oznaczenia graficzne wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że mapa na której opracowano projekt zagospodarowania terenu spełnia wymogi określone w § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 25, poz. 133). Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zgodnie z rysunkiem projektu zagospodarowania terenu odległość ściany bez otworów okiennych i drzwiowych projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] (o szerokości mniejszej niż 16 metrów), od granicy działki nr [...], na której usytuowany jest budynek mieszkalny skarżącego, wynosi 3,05 metra, co odpowiada regulacji wskazanej w przepisach obowiązującego prawa. Okap dachu projektowanego budynku mieszkalnego pomniejsza tę odległość o 0,5 m, co jest zgodne z przepisem § 12 ust. 3 pkt 5 ppkt 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Projekt budowlany jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego i sporządzony został przez osoby uprawnione, legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi (art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane), i aktualnymi na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci, zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, do projektu budowlanego dołączyli oświadczenie, o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt zagospodarowania terenu - nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Planowana inwestycja dotycząca budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z niezbędną infrastrukturą techniczną i garażem - nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisami o ochronie środowiska albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Powyższe wyczerpuje zatem wymogi przewidziane przez przepisy art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W związku z zarzutami zgłoszonymi przez odwołującego się, Wojewoda wyjaśnił, że projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii aktualnej mapy sytuacyjno-wysokościowej, opracowanej w skali 1:500, na której oznaczony jest czytelny przebieg granicy pomiędzy działkami. Prowadzone przez Burmistrza Miasta i Gminy S. postępowanie rozgraniczeniowe działek o numerach [...],[...] ,[...] w S. zakończyło się decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 17 marca 2014 r. znak: [...] , o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego, a decyzja ta została zaskarżona przez M. i M.Ł. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Po uprawomocnieniu się ww. decyzji Burmistrz Miasta i Gminy S. przekaże akta do Sądu Rejonowego dla K.-S. Wydział VI Cywilny w K. , celem rozstrzygnięcia sprawy sporu granicznego. Wojewoda zwrócił uwagę, że spór ten nie jest kwestią prejudycjalną, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., dla rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku o pozwolenie na budowę, ponieważ przyjęte w projekcie usytuowanie budynku mieszkalnego w stosunku do granicy działki jest większe niż dopuszczalne, i wynosi 3,05 metra zamiast usytuowania budynku w granicy albo w odległości 1,5 metra od granicy. Z dostarczonego przez Urząd Miasta i Gminy S. szkicu granicznego działki [...], opracowanego przez uprawnionego geodetę J.M. , wynika, że przedmiotem sporu jest pas szerokości ok. 1,3 metra. Oznacza to, że nie zachodzi uzasadniona obawa, że w przypadku ewentualnej zmiany granicy między działkami nr [...] i [...] w S. , powstanie sytuacja, że projektowany budynek usytuowany będzie niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zgłoszone przez skarżącego usunięcie studni kopanej może być skutecznie zbadane przez właściwy organ nadzoru budowlanego. Planowana inwestycja w zakresie kubaturowym obu projektowanych budynków w całości znajduje się na terenie budowlanym, oznaczonym w planie symbolem: MN1-tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej i usługowej. Analiza wzajemnego usytuowania budynków mieszkalnych na działkach nr [...] i [...] w S. , według rysunku projektu zagospodarowania terenu, nie daje podstaw do uznania za słuszne zarzutów w zakresie ograniczenia nasłonecznienia budynku mieszkalnego, w rozumieniu § 60 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, skoro budynek mieszkalny na działce nr [...] posiada pełny dostęp słońca od południa i zachodu. Ograniczenie nasłonecznienia działki projektowanym budynkiem mieszkalnym nie podlega jurysdykcji organów administracji architektoniczno-budowlanej ponieważ brak jest stosownych przepisów regulujących te kwestie. Analiza projektu budowlanego nie wykazała, aby projektowany budynek naruszał odległości określone w dyspozycji przepisu paragrafu 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z art. 20 Prawa budowlanego - pełną odpowiedzialność za opracowany projekt budowlany ponosi projektant. W ocenie Wojewody badana decyzja w świetle przepisów Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych do tej ustawy - nie budzi zastrzeżeń, dlatego nie znaleziono podstaw do jej uchylenia, w myśl żądania wyrażonego w treści odwołania. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się T.B. zaskarżając je w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W ocenie skarżącego decyzja Wojewody jest wadliwa dlatego powinna zostać uchylona wobec faktu, że w dalszym ciągu granice działki [...] z działka [...] i [...] są sporne. Właściciele działki [...] roszczą sobie prawa do części nieruchomości skarżącego, którą użytkuje od ponad 20 lat. Przed kupnem nieruchomości (w 2012r.) nie przeprowadzili postępowania rozgraniczeniowego, ale jedynie ustalenie granic na potrzeby ewidencji. Szerokość spornego pasa ziemi wynosi 3 metry, a nie tak jak podano w uzasadnieniu decyzji Wojewody 1,3 metra. Potwierdza to również świadek, właścicielka działki [...] W.C. , która podzieliła swoją nieruchomość na działki [...] ,[...] ,[...] Prace budowlane na działce [...] mogą zatrzeć ślady użytkowania granic i inne dowody mogące mieć wpływ na przebieg postępowania rozgraniczeniowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwaną dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 ustawy P.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Skarga skarżącego T.B. jest zasadna, aczkolwiek podniesione w niej argumenty nie są trafne. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli inwestor spełni wymagane prawem przesłanki. Przepisy Prawa budowlanego wyliczają katalog takich przesłanek, do których w tej sprawie należy zaliczyć złożenie przez inwestora: 1) wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego; 2) oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) projektu budowlanego zgodnego z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 4) projektu budowlanego zgodnego z innymi przepisami, w szczególności z przepisami techniczno-budowlanymi; 5) kompletnego projektu budowlanego, który ma posiadać wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego; zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu w tej sprawie nie dokonano prawidłowej i całościowej oceny, czy przedstawiony projekt budowlany jest zgodny przepisami technicznymi. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn zm.), zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem" budynki powinny być lokalizowane na działce budowlanej w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 metry - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz nie mniejsza niż 3 metry - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Jest to podstawowa zasada sytuowania budynków na działkach budowlanych. Od tej zasady są wyjątki i te wyjątki wynikają, miedzy innymi, z § 12 ust. 2-3 rozporządzenia. Organy administracyjne dokonywały oceny spełnienia warunków co do lokalizacji budynku mieszkalnego na działce nr [...] w odniesieniu do granic działek sąsiednich: nr [...] i [...] . Organy te jednak nie dokonały analizy prawidłowości lokalizowania projektowanego garażu na działce nr [...] Jak wynika z mapy dla celów projektowych zawierającej, jak się wydane, projekt zagospodarowania działki (projekt budowlany, karta nr [...] ) projektowany garaż na działce nr [...] ma się znajdować w odległości ponad 7 metrów (7,04 metra) od granicy z działką nr [...] oraz w odległości 2,10 metra od granicy z działką nr [...] . Potwierdzają to kolejne mapy dla celów projektowych zawarte w aktach sprawy (akta administracyjne karta nr [...] ), jak i opis posadowienia garażu znajdujący się w projekcie budowlanym (projekt budowlany, karta nr [...] ). Niewątpliwie objęty tym postępowaniem garaż stanowi budynek, jest to bowiem obiekt budowlany, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach (art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego). Tym samym sytuowanie garażu od granicy działek budowlanych albo powinno spełniać warunki wynikające z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem w obszarze zabudowy jednorodzinnej dopuszczalne jest sytuowanie garażu bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych od granicy z działką sąsiednią (sąsiednią wobec działki nr [...] działką budowlana jest działka nr [...] , jeżeli projektowany garaż ma długość mniejszą niż 5,5 metra i wysokość mniejszą niż 3 metry. Projektowany garaż ma zaś długość 9, 25 metra (projekt budowlany, karta nr [...] i wysokość ponad 6 metrów (od 6,14 do 6,86 metra – karta nr [...] projektu budowlanego). Tym samym projektowany garaż nie spełnia wymagań opisanych w § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia co do możliwości usytuowania go w odległości mniejszej niż 3 metry (ściana bez otworów okiennych i drzwiowych) od granicy z sąsiednią działką budowlaną. § 12 ust. 3 rozporządzenia zawiera przypadki pozwalające na sytuowanie budynków przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości co najmniej 1,5 metra od granicy z taką działką. Są to wyjątki od ogólnej zasady sytuowania budynku w odległości co najmniej 3 metrów (ściany bez otworów okiennych i drzwiowych) i w związku z tym wykładnia § 12 ust. 3 rozporządzenia musi być zawężająca. Skoro w § 12 ust. 3 odrębnie określono przypadek sytuowania garażu w granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości pomiędzy 3 metrami a 1,5 metra od granicy z sąsiednią działką budowlaną, to należało zbadać, czy w tej sprawie zachodzi przypadek pozwalający na zastosowanie takiego wyjątku. Projektowany garaż znajduje się w odległości 2,10 metra od granicy z sąsiednią działką budowlana o numerze [...] . Tej okoliczności organy nie zbadały i to stanowi przyczynę uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd także zauważa, że obowiązujący plan miejscowy (uchwała Rady Miejskiej w S. z dnia 24 stycznia 2007 r. Nr [...] w sprawie: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw: [...] ,[...] ,[...] ) nie zawiera regulacji pozwalającej na sytuowanie garaży w odległości mniejszej niż 3 metry od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Brak przeprowadzenia oceny projektu budowlanego w tym zakresie spowodował, że Sąd uchylił decyzję organu odwoławczego. W ocenie Sądu te braki mogą być uzupełnione na etapie postępowania odwoławczego i w związku z tym nie ma konieczności uchylania decyzji organu I instancji. Sąd w tej sprawie uznał także, że przyspieszy to postępowanie w sprawie, co w szczególności dla inwestorów może mieć istotne znaczenie. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze Sąd uznał, że w tej sprawie nie zasługują one na uwzględnienie. Skarżący kwestionuje przebieg granicy pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...] podnosząc, że inwestorzy bezprawnie przesunęli granicę działki na szerokości ok. 3 metrów. Inwestorzy podnoszą zaś, że mapa dla celów projektowych została sporządzona przez geodetę, zawiera prawidłowy przebieg granic i została przyjęta jako prawidłowo wykonana do państwowego zasobu dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Stosowne pieczęcie co do osoby sporządzającej mapę (geodeta) i przyjęcia do zasobu dokumentacji są uwidocznione na tej mapie. Ponadto inwestorzy podnoszą, a w ślad za nimi także organy administracji, że co najwyżej spór mógłby dotyczyć przebiegu granicy na szerokości ok. 1,3 metra, a takie pomniejszenie i tak nie spowodowałoby naruszenia warunków technicznych, ponieważ budynek mieszkalny może być na działce o szerokości do 16 metrów lokalizowany także w odległości do 1,5 metra od granicy z sąsiednią działką budowlana lub w granicy z taką działką. Sąd, po dokonaniu analizy materiału zebranego w sprawie, a także stanowiska obu stron doszedł do przekonania, że zarzut nieprawidłowego przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] ,[...] w okolicznościach tej sprawy na stan na datę wydania decyzji, nie mógł stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Tylko bowiem wówczas, gdy ma miejsce udokumentowany (wysoce uprawdopodobniony) spór co do dysponowania prawem do terenu inwestycji istniałaby podstawa do ewentualnego zawieszania postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Zasadne kwestionowanie prawa pozwalającego na realizację inwestycji może wynikać także z negowania granic nieruchomości gruntowej. Tym niemniej takie skuteczne zakwestionowanie prawa inwestora do terenu inwestycji musi spełniać dwie przesłanki: po pierwsze, kwestionowanie posiadania tytułu prawnego musi dotyczyć obszaru, na którym inwestor zamierza realizować swoja inwestycję (aspekt przestrzenny); po drugie kwestionowanie prawa inwestora do terenu musi być przynajmniej uprawdopodobnione. W tej zaś sprawie żadna z tych przesłanek nie występuje. W szczególności porównując znajdujący się w aktach sprawy szkic z okazania przebiegu granic z daty 20 sierpnia 2013 r. sporządzonego przez geodetę J.M. (akta administracyjne, karta nr [...] ) z granicami zawartymi na innych mapach należy stwierdzić, że różnica w przebiegu granicy wskazywanej na tym szkicu z granicami określonymi w mapach sporządzanych dla celów projektowych wynosi od 0,68 metra do 1,21 metra. Tym samym w takiej sytuacji, w której nawet gdyby przebieg granicy wskazywany przez skarżącego był prawidłowy – czego w tej sprawie Sąd w żadnej mierze nie ocenia – i tak dopuszczalnym byłoby usytuowanie projektowanego budynku i garażu co do odległości od granicy z działką nr [...] byłoby prawidłowe. Tym samym w tej sprawie kwestia przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] ,[...] nie ma istotniejszego znaczenia co do udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu gdyby każde jakiekolwiek kwestionowanie przebiegu granic miałoby skutkować brakiem możliwości udzielenia pozwolenia na budowę, to wówczas proces inwestycyjny byłby niezmiernie utrudniony. Każdy z właścicieli sąsiedniej nieruchomości mógłby celowo wszczynać postępowania bądź kwestionować przebieg granic tylko po to, żeby utrudnić lub uniemożliwić inwestorowi uzyskania pozwolenia na budowę. To zaś właściciel terenu inwestycji ma prawo zagospodarować swoją działkę zgodnie ze swoją wolą i ingerowanie w to uprawnienie inwestora dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy wynika z wyraźniej treści przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że mimo braku zasadności zarzutów zawartych w skardze, w ocenie Sądu w tej sprawie został naruszony art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez brak przeprowadzenia oceny, czy projektowane usytuowanie garażu spełnia warunki techniczne wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn zm.). Tym samym brak ustalenia tej okoliczności oznacza także naruszenie art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a., ponieważ organy administracji nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności i dlatego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Sąd uchylił decyzję organu odwoławczego. Uchybienia postępowania administracyjnego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a Wojewoda ponownie rozpoznając odwołanie winien zbadać co do zgodności z prawem usytuowanie garażu wobec granic działek sąsiednich. Jeżeli w trakcie postępowania administracyjnego zakończy się odrębne postępowanie dotyczące ustalenia przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...] i [...] , to także i tą okoliczność należy wziąć pod uwagę i w tym celu organ winien zwrócić się do stron przed wydaniem swojej decyzji o przekazanie informacji co do ustalenia przebiegu tych granic. Gdyby bowiem okazało się, czego Sąd nie jest w stanie tego przewidzieć, że przebieg granic jest zupełnie inny niż powoływany dotychczas przez strony, to wówczas taka okoliczność będzie miała znaczenie w tej sprawie. O wstrzymaniu wykonywania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a.