II SA/Kr 1042/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 23 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] czerwca 2020 r. znak [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia postanawia odrzucić skargę.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane m. in. na podstawie art. 90 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 283 z późn. zm.). Zgodnie z ust. 1 tego przepisu "Po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska albo właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia". Natomiast w myśl art. 90 ust. 8 omawianej ustawy "Do postanowienia, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 Kodeksu postępowania administracyjnego". Na mocy tego przepisu wprost i wyraźnie wyłączone jest zastosowanie art. 106 § 5 k.p.a., zgodnie z którym "Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie". W konsekwencji należy przyjąć, że na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 29 czerwca 2020 r. znak [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia nie służy zażalenie. Nie jest również postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z tych kategorii, dlatego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skarga podlegała odrzuceniu także z powodu uzupełnienia jej braków formalnych po terminie. Zarządzeniem z dnia 11 września 2020 r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie dokumentu, z którego wynika sposób reprezentacji strony skarżącej oraz dwóch odpisów skargi – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono stronie skarżącej w dniu 18 września 2020 r. (k. 19). Termin do uzupełnienia braków formalnych upływał więc w dniu 25 września 2020 r., natomiast braki formalne uzupełniono w dniu 28 września 2020 r. (koperta k. 26). Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Dlatego też skargę należało odrzucić również na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.