Sygnatura
II SA/Kr 1018/26
Postanowienie WSA w Krakowie z 26 października 2026 r., II SA/Kr 1018/26
Wynik
odrzucono skargę
- Sąd
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
- Data orzeczenia
- 26 października 2026
- Prawomocne
- nie
Treść rozstrzygnięcia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 26 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 29 sierpnia 2017 r. nr OO.4207.25.2017 w przedmiocie stwierdzenia braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko postanawia: I. odrzucić skargę; II. umorzyć postępowanie z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi; III. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych)
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
W dniu 12 lipca 2026 r., M. W. – dalej jako "Skarżący" wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo oznaczone jako cyt.: "wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 29 sierpnia 2017 r. nr OO.4207.25.2017 wydanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie". Sąd w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 sierpnia 2026 r. przesłał pismo M. W. do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej "organ"), którego decyzja była przedmiotem zaskarżenia wzywając o przedstawienie odpowiedzi na skargę. W odpowiedzi na skargę za pismem z dnia 18 sierpnia 2026 r. organ potraktował powyższe pismo Skarżącego jako skargę na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 29 sierpnia 2017 r. nr OO.4207.25.2017 wydaną przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie i udzielił odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej odrzucenie z powodu braku wyczerpania przewidzianych prawem środków zaskarżenia. Następnie Skarżący za pismem z dnia 6 sierpnia 2026 r. złożył także "wniosek o przywrócenie terminu zawitego umożliwiającego formalne unieważnienie decyzji" z dnia 29 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy wyjaśnić, że na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie aktu lub czynności w nim niewymienionych oznacza, że sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu. Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Ponadto należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Ustawodawca także precyzuje, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W tym przepisie ustawodawca ustanowił obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia, które przysługują w toku postępowania administracyjnego. Wyłącznie wyczerpanie tych środków zaskarżenia może otworzyć stronie drogę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Mówiąc inaczej, niedopuszczalne jest wniesienie skargi, jeżeli strona nie skorzystała ze wszystkich przysługujących jej możliwości. Wspomnianymi środkami zaskarżenia są znane w prawie odwołanie, zażalenie, czy też ponaglenie. Zważyć także trzeba na art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., zgodnie z którymi sąd odrzuca skargę na posiedzeniu niejawnym, w drodze postanowienia, gdy jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie należy zaznaczyć, że skarżący złożył do tut. Sądu pismo stanowiące "wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji" organu z 29 sierpnia 2017 r., gdzie stwierdzono brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa zintegrowanego węzła przesiadkowego wraz z parkingiem [...], terminalem autobusowym oraz kładką pieszo-rowerową w K.". W decyzji zostało zawarte pouczenie o możliwości złożenia odwołania do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Ponadto organ w drodze obwieszczenia z dnia 31 sierpnia 2017 r. zawiadomił społeczeństwo o wydaniu decyzji z dnia 29 sierpnia 2017 r. informując także o sposobie uzyskania dostępu do jej treści. Z analizy zarówno akt sprawy, jak i z treści odpowiedzi na skargę wynika, że decyzja organu nie była przedmiotem zaskarżenia do organu II instancji, a tym samym stała się ostateczna i prawomocna. Należy także zauważyć, że skarżący złożył "wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji" organu z 29 sierpnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 – dalej "k.p.a."). Z tego względu niedopuszczalne byłoby przychylenie się do prośby skarżącego i stwierdzenie przez Sąd nieważności decyzji, ponieważ sąd administracyjny nie jest właściwy do rozstrzygania na zasadzie art. 156 k.p.a. o nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 k.p.a. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Przy czym zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Jednocześnie wskazać należy, że mając na uwadze treść art. 127 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 670 z późn. zm.), to Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do regionalnych dyrektorów ochrony środowiska. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że właściwym podmiotem w sprawach z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie jest Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska mający swoją siedzibę w Warszawie i to tam skarżący winien skierować wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 sierpnia 2017 r. i dopiero po wyczerpaniu ścieżki zaskarżenia przed Generalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska wnieść skargę do sądu administracyjnego właściwego miejscowo dla Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Z tego też względu skarga została odrzucona na zasadzie art. 58 § 1pkt. 1 p.p.s.a. Ponadto w pkt II postanowienia Sąd orzekł o umorzeniu postępowania z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi mając na uwadze treść art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zgodnie z którym Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie z uwagi na stwierdzony brak właściwości sądu administracyjnego dla rozpoznania skargi i w konsekwencji jej odrzucenie, postępowanie w zakresie przywrócenie terminu do wniesienia skargi stało się bezprzedmiotowe. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd postanowił w pkt III sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 30 lipca 2026
- Symbol z opisem
- 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
- Hasła tematyczne
- Odrzucenie skargi
- Skarżony organ
- Inne
- Sędziowie
- Sebastian Pietrzyk /przewodniczący sprawozdawca/
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
art 58 paar 1 pkt 1 , art 232 par 1 pkt 1 · Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270
Powiązane dokumenty
Sygnatura: II SA/Kr 336/26 · 22 października 2026
Wyrok WSA w Krakowie z 22 października 2026 r., II SA/Kr 336/26
Sygnatura: II SA/Kr 803/26 · 22 października 2026
Wyrok WSA w Krakowie z 22 października 2026 r., II SA/Kr 803/26
Sygnatura: III OSK 1277/21 · 22 października 2026
Postanowienie NSA z 22 października 2026 r., III OSK 1277/21
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny