II SA/Kr 1016/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 3 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie skargi na bezczynność organu prowadzącego egzekucję w zakresie usunięcia odpadów w ramach wykonania zastępczego postanawia: odrzucić skargę

Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2018 r. nr [...] Starosta [...] oddalił skargę Gminy [...] na bezczynność Starosty [...] w zakresie usunięcia odpadów z terenu [...], w ramach wykonania zastępczego decyzji Starosty [...] z dnia 20 czerwca 2017 r, znak [...] cofającej bez odszkodowania zezwolenie na zbieranie odpadów i obejmującej obowiązek usunięcia wszystkich odpadów zgromadzonych na terenie nieruchomości w miejscowości [...]. Po rozpoznaniu zażalenia od tego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło je postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r., znak [...]. Postanowienie to zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Starosta [...]. Stosownie do przepisu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej określanej jako p.p.s.a. - uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z treści § 2 cytowanego przepisu wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez podmiot inny niż wskazane w art. 50 p.p.s.a. ocenić należy jako niedopuszczalne, co daje podstawę do odrzucenia skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Organ orzekający w I instancji nie jest uprawniony do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. postanowienie NSA z 2 marca 2006 r. sygn. II GSK 387/05, LEX nr 197511; postanowienie NSA z 1 lutego 2006 r. sygn. I OSK 386/05, LEX nr 194022; wyrok NSA z 7 grudnia 2005, sygn. I OSK 521/05 LEX nr 189858). Opiera się ono na założeniu, że art. 50 p.p.s.a. ukształtował postępowanie przed sądem administracyjnym, jako spór dwóch podmiotów: skarżącego oraz organu administracji, którego działanie lub zaniechanie było przyczyną wniesienia skargi. Taka struktura postępowania determinuje krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi. Nie należy do nich organ administracji, który wydał w danej sprawie rozstrzygnięcie. Przyjęcie odmiennego stanowiska nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: władcze w zakresie rozstrzygania sprawy administracyjnej i uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. Skarżący działał w niniejszej sprawie na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, a nie jako podmiot, którego interesu prawnego dotyczy postępowanie. Wobec powyższego skargę w niniejszej sprawie należało odrzucić, jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.