II SA/Ke 822/16

II SA/Ke 822/16 Postanowienie Dnia 14 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. A. o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 822/16, w sprawie ze skargi T. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia zarządza: odmówić sprostowania uzasadnienia wyroku.

II SA/Ke 822/16 Uzasadnienie Wyrokiem z 21 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 lipca 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie tego samego organu oraz zasądził na rzecz T. S. od SKO w Kielcach koszty postępowania. Pismem z 22 stycznia 2017 r. A. A. wniosła o sprostowanie uzasadnienia ww. wyroku podnosząc, że posiada ono "bardzo duże merytoryczne błędy", które miały wpływ na sentencję wyroku. W obszernym uzasadnieniu wnioskodawczyni zawarła polemikę z treścią uzasadnienia podnosząc m.in., że nie ma żadnego dokumentu potwierdzającego, że z dniem 4 listopada 1971 r. T. i Ł. A. stali się właścicielami działki nr [...], oraz że nadużyciem procesowym jest stanowisko Sądu, że "Ł. A. przekazała również działkę nr [...], albowiem działka ta nie wchodziła w skład masy jej posiadania". Zarzuciła, że Sąd dał wiarę "kłamstwom pełnomocnika". W ocenie A. A., w uzasadnieniu Sąd dopuścił się jednostronnej analizy dowodów, a wiarygodność wydanego orzeczenia budzi jej zastrzeżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Pomimo tego, iż przepis ten stanowi jedynie o sprostowaniu orzeczeń przez sąd z urzędu, nie ulega wątpliwości, iż wniosek taki przysługuje także stronie postępowania. Instytucja sprostowania przewidziana w art. 156 p.p.s.a. jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd nadać zamierzał, ale jednocześnie nie może prowadzić do jego zmiany lub uchylenia. Służy wyeliminowaniu z treści orzeczenia tego, co nie jest zgodne z wolą sądu wydającego orzeczenie i stanowi jednocześnie oczywistą niedokładność, nieścisłość, błąd pisarski, rachunkowy itp. Przedmiotem sprostowania mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, dotyczące np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Korekta orzeczenia jest możliwa wówczas, gdy omyłka wynika wprost z orzeczenia, w sposób pozwalający na jej natychmiastowe rozpoznanie. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2013 r. sygn. akt I OZ 728/13, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie taki przypadek nie zachodzi. W swoim wniosku A. A. polemizuje w istocie ze sporządzonym przez Sąd uzasadnieniem wyroku z 21 grudnia 2016 r. i przedstawionym w nim poglądem prawnym stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia zawartego w tym wyroku. Żądanie skarżącej nie dotyczy więc sprostowania niedokładności, błędu lub innej oczywistej omyłki w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a., lecz przyjęcia własnej oceny stanu faktycznego sprawy, odmiennej aniżeli wnioski przedstawione przez Sąd w uzasadnieniu wyroku. Uwzględnienie tak sformułowanego wniosku o sprostowanie nie jest więc możliwe, gdyż powodowałoby ingerencję w merytoryczną treść uzasadnienia wyroku, którą można kwestionować jedynie w skardze kasacyjnej wniesionej przez stronę. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.