II SA/Ke 82/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek Sędzia WSA Krzysztof Armański po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. w N. na postanowienie Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 listopada 2025 r. [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz "[...]" Sp. z o.o. w N. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Postanowieniem z 5 listopada 2025 r., Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (ŚWINB) po rozpatrzeniu wniosku [...] [...] Sp. z o.o. z siedzibą w N., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) w L. z 26 kwietnia 2024 r., którą odmówiono wydania inwestorom T. W. i K. W. nakazu wykonania określonych czynności lub robót budowlanych związanych z przebudową budynku usługowego stacji paliw zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w B. przy ul. [...], w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że w opisanej wyżej decyzji z 26 kwietnia 2024 r. zawarto prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia odwołania w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi spółki 13 maja 2024 r., w związku z czym 14-dniowy termin na złożenie odwołania upłynął 27 maja 2024 r., natomiast odwołanie - datowane na 27 maja 2024 r. - zostało nadane w placówce operatora Poczty Polskiej 28 maja 2024 r. Postanowieniem z 4 września 2024 r. organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to zostało zaskarżone przez spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który prawomocnym wyrokiem z 22 stycznia 2025 r. uchylił ww. postanowienie wskazując, że organ ten winien ustalić, kiedy przesyłka została w rzeczywistości przyjęta przez operatora pocztowego celem jej doręczenia na podany adres, czy rzeczywiście przedstawiona w skardze praktyka pozostawiania przez pracownika skarżącej spółki książki nadawczej wraz z korespondencją bez oczekiwania na obsługę miała oparcie w wiążącej strony umowie, jak również winien wyjaśnić, czy podnoszone przez skarżącą rozbieżności między datą nadania, a datą przybicia pieczątki na przesyłce zawierającej odwołanie oraz odnotowaniem w systemie śledzenia przesyłek listu poleconego zawierającego to odwołanie przez pracownika w placówce pocztowej w B. - miały faktycznie miejsce. Organ miał wyjaśnić też niekonsekwencję zawartą w zawiadomieniu Poczty Polskiej z 24 października 2024 r. o rozpatrzeniu skargi (k. 66), gdzie mimo potwierdzenia faktu pozostawienia przedmiotowej przesyłki w Urzędzie Pocztowym w B. i przyznania faktu przeoczenia popełnionego przez pracowników tego urzędu polegającego na niewprowadzeniu tej przesyłki do obrotu pocztowego – stwierdzono jednak ostatecznie, że "przesyłka o wskazanym identyfikatorze została nadana w dniu 28.05.2024 roku". Dopiero po wyjaśnieniu wskazanych okoliczności organ miał ocenić, czy termin do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z 26 kwietnia 2024 r., został przez skarżącą spółkę zachowany. W międzyczasie spółka wystąpiła do ŚWINB z wnioskiem z 17 września 2024 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wnosząc o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność nadania przesyłki w dniu 27 maja 2024 r. oraz godzin otwarcia Urzędu Pocztowego w B., braku wiedzy Prezesa spółki o przekroczeniu terminu do złożenia odwołania i braku jego wiedzy o nabiciu pieczątki nadawczej przez Pocztę w B. w dniu 28 maja 2024 r. Wskazano również, że Prezes zarządu spółki dowiedział się o przekroczeniu terminu 12 września 2024 r., wraz z odbiorem postanowienia z 4 września 2024 r. Rozpatrując ten wniosek organ odwoławczy wskazał na art. 58 § 1 i § 2 oraz art. 59 § 2 k.p.a., po czym podniósł, że nie zostały spełnione łącznie przesłanki umożliwiające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 26 kwietnia 2024 r. Strona wnosząca wniosek nie przedłożyła bowiem dokumentu na okoliczność nieprawidłowego wykonywania obowiązków przez pracowników Poczty Polskiej w B., w szczególności dotyczących zainicjowania wszczęcia stosownego postępowania wyjaśniającego przed organami pocztowymi tj. procedury reklamacyjnej. W treści samego wniosku o przywrócenie terminu znajduje się stwierdzenie, że dotychczas zawsze dniem przybicia pieczątki nadawczej był dzień nadania przesyłki, co świadczy o prawidłowym wykonywaniu czynności przez pracowników Poczty Polskiej w B.. Zdaniem organu koperta znajdująca się w aktach sprawy, w której przesłano do PINB odwołanie od decyzji z 26 kwietnia 2024 r. z nabitą pieczątką datą 28 maja 2024 r. i wydruki nadania przesyłki 28 maja 2024 r., są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 76 ust. 1 k.p.a. i jako takie korzystają z domniemania prawdziwości (autentyczności) i zgodności z prawdą tego, co zostało w nich zaświadczone. Natomiast oświadczenie pracownika spółki z 17 września 2024 r., kopia strony określonej przez wnoszącego podanie jako wyciąg z książki korespondencji, na której widnieje jedynie wpis dotyczący adresata przesyłki: PINB w L., treść wysłanej korespondencji: odwołanie od decyzji PINB z dnia 26 kwietnia 2024 r. oraz data wbita datownikiem: 27 maja 2024 r. (bez pieczątki Poczty Polskiej potwierdzającej ten fakt) - nie stanowią uprawdopodobnienia, że zdarzenie nadania odwołania od decyzji miało miejsce 27 maja 2024 r. Stwierdzenie, że czynność nadania przesyłki miała miejsce w innym dniu niż widniejący na kopercie oraz na stronie internetowej Poczty Polskiej, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji nadania przesyłki. Odnosząc się do wygenerowanej godziny nadania przesyłki 28 maja 2024 r. organ wskazał, że nie będzie wyjaśniał kwestii sposobu generowania się godziny nadania przesyłki oraz czy strona nadała przesyłkę 28 maja 2024 r. przed oficjalnym otwarciem urzędu pocztowego dla klientów, czy też, jak twierdzi, 27 maja 2024 r. Wyjaśnienie tej kwestii spoczywa bowiem na podmiocie wnoszącym wniosek o przywrócenie terminu na dopełnienie czynności. W wyniku skargi na postanowienie z 5 grudnia 2024 r. odmawiające przywrócenia terminu do złożenia odwołania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach prawomocnym wyrokiem z 21 maja 2025 r. wydanym w sprawie II SA/Ke 111/25 uchylił je wskazując na prawomocny wyrok WSA w Kielcach z 22 stycznia 2025 r. wydany w sprawie II SA/Ke 618/24, którym nałożono na organ obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego w celu wyjaśnienia kwestii terminowości złożenia odwołania. Sąd wyjaśnił, że w pierwszej kolejności należy ustalić, czy do uchybienia terminu do złożenia odwołania w ogóle doszło, a dopiero kolejnym krokiem winno być badanie kwestii zasadności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wobec powyższych orzeczeń sądowoadministracyjnych organ II instancji pismem z 9 maja 2025 r. zwrócił się do Urzędu Pocztowego w B. o wyjaśnienie kwestii wskazanych przez Sąd w wyroku z 22 stycznia 2025 r. W odpowiedzi z 10 czerwca 2025 r. Poczta Polska S.A. poinformowała, że przesyłka nr [...] została nadana i wprowadzona do obiegu pocztowego w dniu 28 maja 2024 r. Wyjaśniono też, że nadawca dostarczył książkę nadawczą wraz z przesyłką do placówki nadawczej w dniu 27 maja 2024 r., która została jednak przyjęta przez pracownika w dniu następnym, t.j. 28 maja 2024 r. Wskazano, że pracownicy firmy [...]-Polska bez oczekiwania w kolejce pozostawiają przesyłki na wadze paczkowej nie czekając na ich weryfikację i przyjęcie przez pracownika placówki pocztowej. Mimo kolejnych pism skierowanych przez organ do Poczty Polskiej S.A. o nadesłanie kopii umowy zawartej pomiędzy L. L., a Pocztą Polską, obowiązującą w maju 2024 r. oraz kopii strony pocztowej książki nadawczej, na której znajduje się wpis dotyczący przesyłki o numerze [...] lub inny dowód potwierdzający nadanie ww. przesyłki, takie dokumenty nie zostały przesłane. Natomiast przy piśmie z 25 lipca 2025 r. pełnomocnik L. L. przesłał do organu odpisy: strony pocztowej książki nadawczej, umowy nr [...] [...] zawartej 10 sierpnia 2010 r. pomiędzy Pocztą Polską S.A., a L. L., aneksu nr [...] z 17 marca 2011 r. do tej umowy oraz pisma Poczty Polskiej S.A. z 24 października 2024 r. skierowanego do [...]Polska. Postanowieniem z 5 listopada 2025 r. ŚWINB, na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie przez L. L. terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB w L. z 26 kwietnia 2024 r. W tak ustalonym stanie faktycznym ŚWINB przytoczył treść art. 58 par. 1 i 2 k.p.a. oraz stwierdził, że wynikają z niego cztery przesłanki warunkujące przywrócenie terminu. Osoba zainteresowana musi złożyć do właściwego organu administracji publicznej wniosek o przywrócenie terminu, we wniosku należy uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego, wniosek musi zostać złożony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, równocześnie z wniesieniem wniosku, zainteresowany powinien dopełnić czynności procesowej, dla której określony był termin (np. wnieść odwołanie). Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wyjaśnił, że o braku winy w zachowaniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona działała z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej. Przy czym istnienie choćby winy nieumyślnej bądź dopuszczenie się nawet najmniejszego niedbalstwa po stronie zainteresowanej, wyklucza możliwość przywrócenia terminu. Odnosząc takie poglądy do okoliczności sprawy organ stwierdził, że niespełniona została w sprawie przesłanka uprawdopodobnienia brak winy wnioskodawcy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Nie można bowiem upatrywać braku winy w powoływaniu się na stosowaną, lecz nie wynikającą z umowy praktykę polegającą na pozostawianiu przez pracownika spółki książki nadawczej wraz z przesyłkami na terenie placówki pocztowej przed zamknięciem Urzędu Pocztowego, bez oczekiwania na przyjęcie przesyłki przez pracownika urzędu, za zachowanie szczególnej staranności w prowadzeniu spraw, jakiej można oczekiwać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Istnienie winy nieumyślnej, niedbalstwa po stronie zobowiązanej do dokonania czynności stanowi negatywną przesłankę do przywrócenia terminu, a z taką sytuacją organ ma do czynienia w sprawie. Dlatego organ odmówił przywrócenia terminu. Skargę na takie postanowienie złożył do WSA w Kielcach L. L.. Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7, 77, 80 § 1 k.p.a. w zw. z art. 76 § 3 k.p.a. przez oddalenie wniosków dowodowych strony skarżącej o przesłuchanie świadków i strony na okoliczność nadania przesyłki zawierającej odwołanie w dniu 27 maja 2024 r., gdyż, zdaniem skarżącej, to na organie ciąży obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego i przeprowadzenia dowodów, a także, że dowód przeciwko treści dokumentu urzędowego jest dopuszczalny każdym środkiem dowodowym (art. 76 § 3 k.p.a.); - - błędne ustalenie faktyczne, że skarżąca nadała odwołanie 28 maja 2024 r., podczas gdy odwołanie nadane zostało 27 maja 2024 r. przed godz. 15:00 (do tej godziny w tym dniu był czynny Urząd Pocztowy w B.) przez przekazanie bezpośrednio pracownikowi urzędu pocztowego, który wskutek zaniedbania wprowadził przesyłkę do systemu e-monitoring Poczty Polskiej o godzinie 06:49:18 28 maja 2024 r. i nabił pieczątkę nadawczą (poczta w tym dniu czynna była od godz: 8:00), toteż strona skarżąca nadała przesyłkę z odwołaniem w dniu 27 maja 2024 r., co wprost wynika z pisma Poczty Polskiej S.A. z 24 października 2024 r.; - naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, który to przepis naruszony został przez organ mimo dokonania jego wykładni przez Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie II SA/Ke 618/24, gdyż do zawarcia umowy pomiędzy Pocztą Polską, a skarżącą doszło 27 maja 2024 r. w momencie przekazanie przesyłki pracownikowi Poczty Polskiej, przy czym bez znaczenia jest fakt, że skarżąca otrzymała pokwitowanie dzień później, gdyż 27 maja 2024 r. doszło do zawarcia umowy o doręczenie przedmiotowej przesyłki. Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że jej pracownik 27 maja 2024 r. wprowadził korespondencję do książki korespondencji, książki nadawczej oraz nadał przesyłkę w Urzędzie Pocztowym w B.., przed godziną zamknięcia poczty bezpośrednio przekazując przesyłkę pracownikowi Poczty Polskiej S.A. Zgodnie z podpisaną przez stronę z Pocztą Polską S.A. umową, przesyłki nadawane są w Urzędzie Pocztowym w B. z książką nadawczą, korespondencja jest nadawana w godzinach pracy dla publiczności Urzędu Pocztowego w B.. Następnego dnia listonosz przynosi książkę nadawczą do siedziby strony, jednak dotychczas zawsze dniem przybicia pieczątki nadawczej poczty, był dzień nadania przesyłki. Z niewiadomych dla strony przyczyn pracownik Urzędu Pocztowego w B. nabił pieczątkę nadawczą nie w dniu nadania, tj. 27 maja 2024 r., ale w dzień następny i wprowadził dane przesyłki do systemu [...] maja 2024 o godz: 06:49:18, gdy Urząd Pocztowy jest zamknięty dla publiczności. Niemożliwe jest zatem, aby strona nadała przesyłkę w dniu 28 maja 2024 r. o godzinie 06:49:18, gdyż Urząd Pocztowy w B. był otwarty dla publiczności od godziny 08:00. Z pisma Poczty Polskiej S.A. z 24 października 2024 r., wynika, że do pomyłki w zakresie nabicia daty nadania doszło z winy pracownika Poczty Polskiej, zatem zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Pismem z 23 marca 2026 r. uczestniczka T. W. zawiadomiła o śmierci uczestnika postępowania K. W.. Do zawiadomienia dołączyła skrócony odpis aktu zgonu oraz akt poświadczenia dziedziczenia sporządzony przez notariusza. Z dokumentów tych wynika, że spadek po K. W. zmarłym 11 lutego 2026 r. na podstawie testamentu z 11 sierpnia 2022 r. objętego aktem notarialnym z Rep. A nr [...], otwartego i ogłoszonego 4 marca 2026 r., odziedziczyła w całości z dobrodziejstwem inwentarza żona T. W.. W związku z powyższym Sąd, postanowieniami z 31 marca 2026 r. na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026.143. t.j. ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. zawiesił postępowanie, a następnie na podstawie art. 128 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawieszone postępowanie podjął. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Według art. 3 § 2 pkt p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest wydane przez ŚWINB na podstawie art. 58 § 1 i 2 oraz art. 59 § 1 k.p.a. postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB w L. z 26 kwietnia 2024 r. Ponieważ postanowienie to zostało wydane po uprzednim uchyleniu przez WSA w Kielcach prawomocnym wyrokiem z 21 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Ke 111/25 postanowienia ŚWINB z 5 grudnia 2024 r. odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tej samej decyzji PINB w L. z 26 kwietnia 2024 r., w rozpatrywanej przez Sąd sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Dlatego obowiązkiem Sądu było stwierdzenie, czy w ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy zastosowały się do oceny prawnej, wskazań i zaleceń zawartych w uzasadnieniu ww. wyroku WSA w Kielcach. Zasadniczym powodem rozstrzygnięcia zapadłego w tamtym wyroku było stwierdzenie przez Sąd istnienia w sprawie podstawowej zależności pomiędzy rozpatrywaną przez organ w zaskarżonym postanowieniu kwestią przywrócenia terminu do złożenia odwołania, a ustaleniem, że do uchybienia terminu w ogóle doszło. Sąd uznał bowiem, że w związku z ujawnionym sporem co do tej drugiej kwestii, rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania możliwe będzie dopiero po wyjaśnieniu i ostatecznym rozstrzygnięciu przez ŚWINB kwestii dochowania terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB w L.. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania można bowiem orzekać tylko wtedy, gdy do uchybienia terminu rzeczywiście doszło. Dopóki ta kwestia nie zostanie ostatecznie wyjaśniona, rozstrzyganie wniosku o przywrócenie terminu jest przedwczesne. Jak natomiast wynikało z ustaleń poczynionych w toku postępowania sądowego, ostateczne postanowienie ŚWINB z 4 września 2024 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB w L. z 26 kwietnia 2024 r. zostało uchylone prawomocnym wyrokiem WSA w Kielcach z 22 stycznia 2025 r. w sprawie II SA/Ke 618/24. W związku z tym kluczowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kwestia stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB w L. z 26 kwietnia 2024 r., była przez organ rozpatrywana ponownie. W następstwie tego postanowieniem z 5 listopada 2025 r. ŚWINB ponownie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wspomnianego odwołania. Postanowienie to zostało ponownie zaskarżone przez L. L. do WSA w Kielcach. Sąd ten natomiast, wyrokiem z 9 kwietnia 2026 r. wydanym w sprawie II SA/Ke 78/26 oddalił skargę. Choć wyrok ten nie jest prawomocny, ani nie zostało również jeszcze sporządzone jego uzasadnienie, to jednak w związku z wynikającą z art. 61 p.p.s.a. zasadą względnej niesuspensywność skargi oraz w związku z niewydaniem w sprawie II SA/Ke 78/26 postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia ŚWINB z 5 listopada 2025 r. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia wspomnianego odwołania, przy ocenie legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia tego odwołania, należy przyjąć, że kwestia dochowania terminu do wniesienia tego odwołania została już ostatecznie rozstrzygnięta poprzez stwierdzenie, że termin ten nie został dochowany. To zaś otwiera drogę do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania, co dopuszczalne i konieczne było i wcześniej, po wydaniu przez organ postanowienia z 5 listopada 2025 r. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia wspomnianego odwołania. Dokonując takiej merytorycznej oceny ŚWINB uznał, że wnioskująca o przywrócenie terminu spółka nie uprawdopodobniła braku swej winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, skoro godziła się na niewynikającą z łączącej strony umowy praktykę polegającą na pozostawieniu przez pracownika spółki, książki nadawczej wraz z przesyłkami na terenie placówki pocztowej, bez oczekiwania na przyjęcie przesyłek przez pracownika. Z taką oceną, mimo zrealizowania przez organ wiążącego wskazania zawartego w wyroku WSA w Kielcach z 21 maja 2025 r., II SA/Ke 111/25 dotyczącego merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania dopiero po ostatecznym rozstrzygnięciu, że rzeczywiście doszło do uchybienia tego terminu - jednak nie można się zgodzić. Skoro bowiem Poczta Polska świadomie akceptowała niemającą oparcia w obowiązujących przepisach, a więc wadliwą praktykę przyjmowania przesyłek wraz z książką nadawczą bez pokwitowania ich przyjęcia przez pracownika urzędu pocztowego oraz bez wprowadzania ich do obrotu pocztowego, to nie można przyjmować, że w specyficznych i niespornych okolicznościach niniejszej sprawy, skarżącej spółce, postępującej zgodnie z taką praktyką, można przypisać winę w rozumieniu art. 58 § 1 k.p.a., w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji PINB w L. z 26 kwietnia 2024 r. Na taką ocenę wpływa, zdaniem Sądu, niewątpliwość stosowania w Urzędzie Pocztowym w B. takiej praktyki. Niewątpliwość ta wynika z pisemnych wyjaśnień składanych w toku postępowania przez Pocztę Polską S.A. (pismo z 24 października 2024 r., z 10 czerwca 2025 r. i z 1 lipca 2025 r.). W pismach tych stwierdzono bądź potwierdzono, że będąca przedmiotem sporu przesyłka pocztowa zawierająca odwołanie L. L. od decyzji PINB w L. z 26 kwietnia 2024 r. "w wyniku przeoczenia nie została wprowadzona do obrotu pocztowego w dniu 27 maja 2024 r., lecz dopiero kolejnego dnia, tj. 28 maja 2024 r.". Takie stwierdzenie, mimo braku wyraźnego przyznania istnienia w Urzędzie Pocztowym w B. praktyki przyjmowania przesyłek wraz z książką nadawczą bez pokwitowania ich przyjęcia przez pracownika urzędu pocztowego oraz bez wprowadzania ich do obrotu pocztowego, oznacza w istocie, że taka praktyka faktycznie istniała. Potwierdzenie jej długotrwałości, względnie okazjonalności, a także przyczyny ukształtowania się takiej praktyki może mieć znaczenie dla oceny stopnia winy [...] [...] w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i będzie obowiązkiem organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Okoliczność, czy taka praktyka miała oparcie w wiążącej strony umowie, nie ma dla sprawy rozstrzygającego znaczenia. Trzeba bowiem dostrzec, że choć z przedłożonych przez stronę skarżącą umów zawartych z Pocztą Polską S.A. (umowa z 10 sierpnia 2010 r. oraz aneks z 17 marca 2011 r. do tej umowy) nie wynika dopuszczalność takiej praktyki, to stwierdzono w nich między innymi, że zasady korzystania z usług pocztowych określają między innymi ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo Pocztowe (Dz.U.2025.366 t.j. ze zm.), dalej Prawo pocztowe oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz.U. Nr 183, poz. 1795 ze zm.), które następnie zostało zastąpione przez rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz.U. 2020.1026. ze zm.), dalej rozp. ws. usług poczt. Z art. 15 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa pocztowego wynika natomiast, że zawarcie umowy o świadczenie usługi pocztowej następuje w szczególności przez: 1) przyjęcie przez operatora pocztowego przesyłki pocztowej do przemieszczenia i doręczenia; 2) wrzucenie przesyłki listowej, z wyłączeniem przesyłek rejestrowanych oraz podlegających ustawowemu zwolnieniu z opłat pocztowych, do nadawczej skrzynki pocztowej operatora pocztowego. Zgodnie natomiast z § 27 rozp. ws. usług poczt. w przypadku przesyłek rejestrowanych umowę uważa się za zawartą z chwilą wydania nadawcy przez operatora wyznaczonego dowodu przyjęcia przesyłki rejestrowanej. Przesyłka rejestrowana natomiast, to zgodnie z definicją ustawową zamieszczoną w art. 3 pkt 23 Prawa pocztowego, przesyłka pocztowa przyjęta za pokwitowaniem przyjęcia i doręczana za pokwitowaniem odbioru. Takie regulacje wskazują, że ukształtowana w Urzędzie Pocztowym w B. praktyka w zakresie sposobu przyjmowania przesyłek pocztowych nadawanych przez L. L., mogła wywoływać, zwłaszcza u strony niekorzystającej z pomocy prawnej, uzasadnione wątpliwości co do tego, w której chwili umowa o świadczenie usługi pocztowej dotyczącej spornej w sprawie przesyłki o numerze [...], niemającej wszystkich cech przesyłek rejestrowanych - została zawarta. To zaś mogło powodować, że nie można przypisać stronie skarżącej winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania od Decyzji PINB w L. z 26 kwietnia 2024 r. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd stwierdził, że wydając zaskarżone postanowienie ŚWINB naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Organ ten nie wyjaśnił bowiem istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii przyczyn ukształtowania się przy świadczeniu usług pocztowych na rzecz L. L. przyznanej w sprawie praktyki przyjmowania przesyłek wraz z książką nadawczą bez pokwitowania ich przyjęcia przez pracownika urzędu pocztowego oraz bez wprowadzania ich do obrotu pocztowego oraz długotrwałości, względnie okazjonalności takiej praktyki. To zaś mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ze względu na to, że z mocy art. 58 § 1 k.p.a., w sprawie o przywrócenie terminu, wystarczające jest tylko uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Dlatego Sąd, na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. Rozpatrując sprawę ponownie ŚWINB wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej uwagi i eliminując dotychczasowe naruszenia prawa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te złożył się wpis od skargi – 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł.