II SA/Ke 78/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2018 r., na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. W. i S. W. od postanowienia Starszego referendarza sądowego z 14 marca 2018 r. w sprawie z ich skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie z 14 marca 2018 r.

K. W. i S. W. złożyli urzędowe formularze PPF wnosząc o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z ich skargi na decyzję w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych. Ze złożonych formularzy wynikało, że wnioskodawcy prowadzą wspólne gospodarstwo domowe i osiągają miesięczny dochód w wysokości około 10 tysięcy złotych. Skarżąca otrzymuje emeryturę w wysokości 1012 zł netto, jej mąż pobiera emeryturę w wysokości 2182 zł netto i osiąga dochód z najmu w wysokości 6800 zł miesięcznie. Oboje wnioskodawcy są właścicielami domu w S. wielkości 800 m kw o wartości około 2 milionów złotych, domu w K. wielkości 425 m kw o wartości około 800 tysięcy złotych i nieużytkowanych gruntów rolnych o powierzchni 6 ha i wartości około 200 tysięcy złotych. S. W. wykazał ponadto własność mieszkania w K. wielkości 200 m kw o wartości około 900 tysięcy złotych, samochodu marki Volvo S90 z 2017 r. o wartości około 200 tysięcy złotych, samochodu marki Audi A6 z 2003 r. o wartości około 8 tysięcy złotych, samochodu marki Toyota Auris S90 z 2016 r. o wartości około 40 tysięcy złotych. Wnioskodawcy oświadczyli, że koszty utrzymania nieruchomości, bieżąca konserwacja i naprawy, koszty zakupu oleju opałowego, wyżywienia, ubrań, leków, koszty dojazdów na leczenie i zabiegi wynoszą 10 tysięcy złotych miesięcznie. Złożenie wniosków o przyznanie prawa pomocy uzasadnili brakiem środków na pokrycie wpisu sądowego. Postanowieniem z 14 marca 2018 r. referendarz oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych argumentując, że skarżący nie wykazali w sposób przekonujący, że nie są w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Wnioskodawcy osiągają stałe wysokie dochody z dwóch emerytur i najmu, co umożliwia planowanie wydatków, zwłaszcza, że nie mają nikogo na utrzymaniu. Ponadto posiadają 2 domy, mieszkanie w K., gospodarstwo rolne i 3 samochody o znacznej wartości. W tej sytuacji trudno uznać skarżących za osoby ubogie, wymagające pomocy państwa w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. W sprzeciwie od powyższego postanowienia skarżący zarzucili brak wszechstronnego rozważenia całego materiał dowodowego i brak uwzględnienia ich sytuacji rodzinno-osobistej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 245 § 1 i 2 oraz art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie zastępcy procesowego m.in. adwokata, radcy prawnego przysługuje, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Sąd podziela argumentację przedstawioną przez referendarza w zaskarżonym postanowieniu odnośnie przyczyn odmowy zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący nie wykazali bowiem, że znajdują się w sytuacji materialnej kwalifikującej do przyznania prawa pomocy. Zasadnicze znaczenie ma fakt, iż wnioskodawcy posiadają stałe wysokie źródła dochodów z emerytur i najmu (około 10 tysięcy złotych netto miesięcznie), są właścicielami trzech nieruchomości: dwóch domów (jeden o wartości 2 milionów, drugi 800 tysięcy złotych) i gruntów rolnych, a skarżący dodatkowo jest właścicielem mieszkania (o wartości 900 tysięcy złotych) oraz trzech aut, w tym dwóch o wartości 200 i 40 tysięcy złotych. Skarżący nie wykazali także, aby mieli problemy z regulowaniem bieżących zobowiązań. Nie są zatem osobami żyjącymi w ubóstwie, a niewątpliwie do takich przypadków powinno sprowadzać się udzielanie prawa pomocy. Zauważyć także należy, że skarżący nie podali w sprzeciwie żadnych argumentów, przemawiających za nietrafnością rozstrzygnięcia referendarza sądowego. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.