II SA/Ke 746/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Krzysztof Armański, po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 19 października 2023 r. znak: SKO.PS-80/5614/3262/2023 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

Decyzją z 19 października 2023 r. znak: SKO.PS-80/5614/3262/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania L. B. (zwanej dalej "stroną") od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy Smyków z 2 czerwca 2023 r. znak: GOPS.5211.12.7.2023 o odmowie przyznania stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem J. B., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO wskazało, że kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostawało ustalenie, czy na gruncie obowiązujących przepisów, w kontekście wydanego przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z 21 października 2014 r. w sprawie K 38/13, odwołującej się przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 u.ś.r., w sytuacji gdy niepełnosprawność osoby wymagającej opieki – męża strony powstała w 24 roku życia. Nie jest dopuszczalne, zdaniem organu II instancji, oparcie odmowy przyznania prawa do pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust 1 lit. b u.ś.r., która ww. orzeczeniem została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W związku z powyższym wiek, w którym powstała niepełnosprawność, nie wyłącza możliwości uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W dalszej części uzasadnienia SKO, powołując się na art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390), zwanej dalej "u.ś.r.", stwierdziło że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego była uzasadniona – jednak wyłącznie z uwagi na przysługującą stronie – na stałe, od 1 sierpnia 2019 r. rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego, a pobiera świadczenie emerytalne lub rentowe, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego. Zbieg uprawnień do świadczeń reguluje art. 95 ust. 1 oraz art. 33 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zwanej dalej "u.e.r.f.u.s.". Wybór można zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do renty na podstawie art. 103 ust. 3 u.e.r.f.u.s. W tym kontekście, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, organ powinien umożliwić stronie dokonania wyboru jednego z powyższych świadczeń. Nie można bowiem pobierać obu ww. świadczeń. Natomiast z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, że wolą strony jest jednoczesne pobieranie zarówno renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jak i świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto, strona była reprezentowana przez fachowego pełnomocnika – adwokata, który zna stanowisko organu odwoławczego oraz orzecznictwo sądów administracyjnych co do tego, że dopiero zawieszenie prawa do renty eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w postaci posiadania prawa do renty. Tymczasem nie przedłożono decyzji ZUS o wstrzymaniu wypłaty renty – co spowodowało, że świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane. Dopóki wypłata renty nie zostanie wstrzymana brak jest podstaw prawnych do przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach strona domagała się uchylenia wydanych w jej sprawie decyzji oraz zasądzenia na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, zarzucając SKO naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. poprzez jego zastosowanie mimo derogacyjnego skutku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 26 czerwca 2019 r. w sprawie SK 2/17. Mianowicie, w orzeczeniu tym wskazano, że osoby częściowo niezdolne do pracy mogą podejmować zatrudnienie, zaś ustawodawca przewidział system zmniejszania i zawieszania wypłaty renty w związku z podejmowaniem zatrudnienia i dochodami osiąganymi z tytułu tego zatrudnienia przez osoby pobierające rentę z tytuły częściowej niezdolności do pracy. Wobec powyższego Trybunał uwzględnił, że cechą renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy jest możliwość łączenia jej pobierania oraz jednoczesnego uzyskiwania dochodów z innych źródeł do określonych ustawą kwot (por. wyrok WSA w Poznaniu z 8 grudnia 2021 r. o sygn. akt SA/Po 643/21). Brak jest zatem podstaw do nakazywania osobom spełniającym pozostałe przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego do wyboru między rentą a świadczeniem pielęgnacyjnym – no co wskazuje orzecznictwo. Ponadto, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 sierpnia 2022 r. sygn. akt I OSK 052/21, w obowiązujących w dacie wydawania zaskarżonej decyzji przepisach (mowa o ich literalnym brzmieniu), jak i aktualnie, brak jest regulacji, która odnosi się do osób spełniających przesłanki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, a pobierających rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, uzależniającej przyznanie im tego świadczeń od skutecznej rezygnacji z renty. Nie ma również regulacji przewidującej zasadę przyznania wnioskodawcy świadczenia o najwyższej kwotowo wysokości (świadczenia pielęgnacyjnego) z równoczesnym zawieszeniem prawa do niższego kwotowo świadczenia (renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy), czy też wstrzymaniem wypłaty niższego kwotowo świadczenia. W orzecznictwie Naczelnego Administracyjnego ugruntowany jest obecnie pogląd, zgodnie z którym zawieszenie prawa do emerytury eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w postaci posiadania prawa do emerytury wyłączającego nabycie praw do świadczenia pielęgnacyjnego. Stanowisko to nie odnosi się jednak do okoliczności niniejszej sprawy, jako że skarżąca ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Natomiast ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest w swej sentencji jednoznaczny, wyraźnie wskazując, że utraciła moc regulacja czyniąca prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (opiekuna) negatywną przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Innymi słowy, uprawniony do takiej renty ma po prostu prawo ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Za obecny stan rzeczy odpowiedzialność ponosi prawodawca. Po wydaniu ww. wyroku nie wprowadzono bowiem ustawowych rozwiązań regulujących specyficzny status opiekunów uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, posiadających jednocześnie rentę z tytułu części niezdolności do pracy. Należy więc przyjąć, że obecnie uprawnienia takich osób wynikają wprost z zestawienia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. z ww. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Tym samym, fakt pobierania przez skarżącą renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie stanowi przesłanki uniemożliwiającej przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), zwanej dalej "p.p.s.a.", z uwagi na złożony w tym zakresie przez stronę w skardze wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach powyżej zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. W tym zakresie należy podzielić stanowisko przedstawione w powołanym w odpowiedzi na skargę wyroku tut. Sądu z 5 października 2021 r. o sygn. akt II SA/Ke 507/21, wydanym w zbliżonym stanie faktycznym i prawnym, którego rozważania, Sąd – w składzie orzekającym w niniejszej sprawie – uznaje za własne, podobnie jak pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w z 1 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 958/20. Dodać przy tym należy, że wyrokiem z 10 listopada 2023 r. o sygn. akt I OSK 271/22 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne, wywiedzione od ww. wyroku o sygn. akt II SA/Ke 507/21 przez osobę wnioskującą o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego oraz organizację społeczną. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji SKO w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023r. poz. 390), zwanej dalej "u.ś.r." – w ówcześnie obowiązującym brzmieniu, to jest na dzień 19 października 2023 r. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem z uwagi na fakt pobierania przez stronę renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. W uzasadnieniu kontrolowanej decyzji SKO podkreśliło, że w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1b u.ś.r., gdyż stronie może przysługiwać świadczenie pielęgnacyjne, pomimo że niepełnosprawność męża skarżącej powstała w 24 roku życia, o ile spełnia pozostałe wymogi niezbędne do przyznania świadczenia. W tym zakresie SKO trafnie stwierdziło – kwestionując przeciwne stanowisko organu I instancji w powyższym zakresie – że po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, ocenę prawa do świadczenia pielęgnacyjnego należy rozpatrywać bez tej przesłanki negatywnej i takie stanowisko zostało ugruntowane już w orzecznictwie sądów administracyjnych. W rezultacie, powodem odmowy przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem stała się okoliczność przysługiwania skarżącej prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy – przy jednoczesnym braku rezygnacji z pobierania tego świadczenia, o czym organ odwoławczy orzekł na podstawie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy. Zgodnie z tym przepisem – w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej decyzji – świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Według stanowiska skarżącej, na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17, który wszedł w życie 9 stycznia 2020 r., prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie wyklucza przyznania osobie uprawnionej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, bez żadnych warunków i ograniczeń. Inaczej rzecz ujmując, strona uważa, że powinna otrzymać zarówno rentę w pełnej wysokości, jak i świadczenie pielęgnacyjne – czemu dała jasno wyraz w toku postępowania i co potwierdzają jej pisma składane w niniejszej sprawie. Mianowicie, jak wynika z akt administracyjnych, takie stanowisko zostało przedstawiono zarówno we wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z 27 kwietnia 2023 r. (k. 2), jak i w późniejszych oświadczeniach strony, złożonych podczas przeprowadzonego 18 maja 2023 r. rodzinnego wywiadu środowiskowego (k. 20) oraz 10 maja 2023 r. – pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (k. 21). Wobec tak jednoznacznego stanowiska strony – reprezentowanej przez fachowego pełnomocnika – organy nie miały podstaw do formułowania wezwań do wyboru jednego z ww. świadczeń. Jedynie dla porządku przypomnieć należy, że w wyroku SK 2/17 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (pkt I); Przepis wymieniony w części I, w zakresie tam wskazanym, traci moc obowiązującą po upływie 6 (sześciu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej (pkt II). W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku przyjęto, że różnicowanie sytuacji prawnej osób rezygnujących z pracy w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnymi w oparciu o przyjęte przez ustawodawcę kryterium posiadania przez takie osoby ustalonego prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy jest niedopuszczalne. Prowadzi ono bowiem do wyłączenia opiekunów-rencistów z kręgu podmiotów uprawnionych do świadczeń pielęgnacyjnych, pomimo że sytuacja faktyczna takich osób sprawujących opiekę nad niepełnosprawnymi (gdy nie podejmują oni zatrudnienia, które mogli podjąć przy jednoczesnym pobieraniu świadczenia rentowego) jest tożsama z sytuacją osób zdolnych do pracy, lecz rezygnujących z niej w celu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. Jednocześnie Trybunał dostrzegł, że realna wysokość renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy może być zdecydowanie niższa niż wysokość świadczenia pielęgnacyjnego, jak ma to miejsce w przypadku uczestnika postępowania. Trybunał stwierdził, że w systemie świadczeń rodzinnych brak jest rozwiązana pośredniego, które pozwoliłoby tę sytuację rozwiązać dzięki np. obniżeniu wysokości przyznanego świadczenia proporcjonalnie do wysokości pobieranej renty. Sprzeczna z zasadą równości jest jedynie sytuacja, gdy samo przyznanie prawa do takiej renty skutkuje odebraniem świadczenia. Jak wynika z treści powołanego wyroku, Trybunał Konstytucyjny uznał za sprzeczne z Konstytucją RP wyłącznie całkowite pozbawienie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osób pobierających rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, bez rozwiązania zagadnienia kolizji wymienionych świadczeń. Oceniając zatem kwestię zależności pomiędzy uprawnieniem do świadczenia pielęgnacyjnego i uprawnieniem do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, należy wskazać, że w tego typu sprawach jak kontrolowana, należy sięgnąć do prokonstytucyjnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., pozwalającej na realizację zasad równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) i sprawiedliwości społecznej (art. 2). Zasada równości polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez różnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. W orzecznictwie wskazuje się, że w ramach u.ś.r. funkcjonuje zasada wypłaty jednego świadczenia, wybranego przez osobę uprawnioną w sytuacji zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych. Taka regulacja znajduje się w art. 27 ust. 5 u.ś.r. (obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), stosownie do którego, w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia rodzicielskiego, pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10 lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustalaniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną – także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Zbieg uprawnień do świadczeń uregulowany jest również w art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zgodnie z którym w razie zbiegu u jednej osoby prawa do kilku świadczeń przewidzianych w ustawie, wypłaca się jedno z tych świadczeń – wyższe lub wybrane przez zainteresowanego. Zbieg uprawnień do świadczeń reguluje także art. 33 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, zgodnie z którym, w razie zbiegu prawa do emerytury z prawem do renty na podstawie ustawy, uprawnionemu przyznaje się jedno świadczenie - wyższe lub wybrane przez uprawnionego, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 3 i 4 (ust. 1), natomiast w razie zbiegu prawa do emerytury lub renty przysługującej na podstawie ustawy z prawem do emerytury lub renty z innego ubezpieczenia społecznego, uprawnionemu wypłaca się jedno wybrane przez niego świadczenie, z zastrzeżeniem ust. 4 (ust. 2). Przepisy każdej z wymienionych ustaw regulują więc zbieg świadczeń przyznawanych na podstawie tych ustaw, ewentualnie na podstawie wyraźnie wskazanych przepisów w odniesieniu do innych świadczeń (por. art. 27 ust. 5 pkt 5 , czy art. 33 ust. 4). Natomiast jedynym przepisem dotyczącym zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i renty, przyznawanych i wypłacanych przez różne organy jest art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Uwzględniając powyższe okoliczności oraz ustawowy cel świadczenia pielęgnacyjnego – jakim jest zrekompensowanie opiekunowi braku dochodów z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny – przy zastosowaniu wykładni systemowej, funkcjonalnej i celowościowej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., sprawiedliwe i uzasadnione wartościami konstytucyjnymi jest uznanie prawa do wyboru świadczenia także w sytuacji, gdy osoba spełniająca warunki do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego pobiera rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. W tym stanie rzeczy, należy stwierdzić, że skarżąca błędnie odczytuje wyrok Trybunału Konstytucyjnego oraz jego skutki. Podkreślenia wymaga, że według aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych – które Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela – warunkiem niezbędnym do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji otrzymywania renty w niższej wysokości, w tym renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (lub innego świadczenia emerytalno-rentowego), jest dokonanie wyboru przez uprawnionego świadczenia pielęgnacyjnego i zawieszenie przez niego prawa do renty, czy emerytury (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2020, sygn. I OSK 254/20; z 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 2375/19; z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 764/20 oraz z 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1983/20 i I OSK 2006/20; z 17 grudnia 2020 r., sygn. I OSK 2010/20, z 24 marca 2021 r. sygn. akt I OSK 2631/20). Innymi słowy, wnioskodawca ma prawo dokonać wyboru pomiędzy świadczeniami z sytemu zabezpieczenia społecznego pozostającymi w kolizji, analogicznie do rozwiązania przyjętego przez ustawodawcę między innymi w art. 27 ust. 5 u.ś.r., przy czym prawo wyboru wiąże się nie z samym prawem do renty, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Skoro zawieszenie prawa do renty skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to uznać należy, że eliminuje się w ten sposób negatywną przesłankę wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Mając na uwadze treść omówionych wyżej: wniosku o przyznanie świadczenia z 27 kwietnia 2023 r. oraz oświadczeń strony składanych w toku postępowania, przy jednoczesnym braku rezygnacji z pobierania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, zaskarżone rozstrzygnięcie SKO w przedmiocie odmowy przyznania stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest zasadne, a w konsekwencji zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.