II SA/Ke 703/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, , po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2020 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów oddala skargę.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] marca 2020 r. znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia R.N. i T.N., na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2020 r., nakładające na R.N. i T.N. obowiązek przedłożenia odnośnie samowolnie zrealizowanej budowy budynku gospodarczego usytuowanego w północno-zachodnim narożu działki nr ewid. [...]/1 w miejscowości T., gm. Miedziana Góra, wzdłuż granic z działkami nr ewid. [...]/3 i [...]/4: zaświadczenia Wójta Gminy Miedziana Góra o zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; dokumentów wymienionych w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane tj.: a). 4 egz. projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, przy czym przedłożony projekt budowlany winien być sprawdzony w trybie art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego; b). oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186), - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Wojewódzki Inspektor podniósł, że pracownicy organu I instancji przeprowadzili 7 czerwca 2018 r. kontrolę na działce nr ewid. [...]/1 w miejscowości T. W wyniku tej kontroli ustalono, że na ww. działce znajduje się użytkowany budynek gospodarczy, wybudowany w technologii tradycyjnej murowanej. E.Z. oświadczyła, że na podstawie aktu notarialnego z 11 czerwca 2018 r. aktualnymi właścicielami powyższej działki są R.N. i T.N. Ponadto podała, że budynek wybudowany został przez jej męża w 1985 r., według jej wiedzy, na podstawie pozwolenia na budowę, jednak żadne dokumenty dotyczące budowy nie zachowały się. W trakcie czynności wyjaśniających organ I instancji uzyskał z archiwum Urzędu Gminy w Miedzianej Górze, kserokopie dokumentów związanych z pozwoleniem na budowę, ale jedynie budynku mieszkalnego wybudowanego na działce nr ewid. [...]/1. Z dokumentów tych wynika, że budynek mieszkalny został wykonany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] stycznia 1984 r. Nadto ustalono, że w zasobach archiwalnych nie znajdują się żadne dokumenty dotyczące pozwolenia na budowę budynku gospodarczego. Brak jest też informacji na ten temat w rejestrach wydanych pozwoleń na budowę. Prowadząc postępowanie, po uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania przeróbek niezbędnych do doprowadzenia budynku gospodarczego do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi, inspektorzy ponownie przeprowadzili kontrolę budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr. ewid. [...]/1. Podczas kontroli stwierdzono, że przedmiotowy budynek gospodarczy składa się z trzech części, które posiadają osobne wejścia. W ścianie wewnętrznej pomiędzy częścią pierwszą i drugą znajdują się otwory okienne, a w ścianie wewnętrznej pomiędzy częściami drugą i trzecią znajdują się drzwi. Ściany posiadają różną konstrukcję. Obecna podczas kontroli J. C. oświadczyła, że w chwili przeprowadzki do jej miejsca zamieszkania, czyli na działkę nr ewid. [...]/4, w 1987 r. istniała tylko środkowa część budynku gospodarczego. Natomiast na przełomie 2001 i 2002 roku nastąpiła rozbudowa tego budynku w kierunku północnym, z wykorzystaniem blachy pozostałej z budynku mieszkalnego. Dodała, że około 2004 r. budynek został rozbudowany w kierunku południowym, gdzie wcześniej znajdowały się huśtawki i trzepak. Podczas kontroli stwierdzono również, że budynek gospodarczy usytuowany jest w granicy z działkami nr ewid. [...]/3 i [...]/4. Działka nr ewid [...]/3 należy do E., Z., K. Z.-M. oraz L. Z.,. W związku z powyższym właściciele działki nr ewid. [...]/3 również są stronami w niniejszej sprawie, o czym zostali zawiadomieni. Dalej organ odwoławczy podniósł, że z poczynionych ustaleń wynika, że budynek będący przedmiotem niniejszego postępowania powstał w warunkach samowoli budowlanej. Wprawdzie z oświadczenia E.Z. wynika, że było wydawane pozwolenie na budowę tego budynku, jednak nie zostało to udowodnione, a co więcej, z dokonanych ustaleń wynika, że w zasobach archiwalnych Urzędu Gminy Miedziana Góra nie znajdują się żadne dokumenty dotyczące pozwolenia na budowę budynku gospodarczego, pomimo posiadania dokumentów dotyczących budowy budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...]/1. Brak jest też informacji na ten temat w rejestrach wydanych pozwoleń na budowę. Należy więc wywnioskować, że inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę. Dodatkowo na planie zagospodarowania działki stanowiącej załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego, przedstawiony jest również budynek gospodarczy ale jako projektowany, w odległości 3 m od granicy między działkami [...]/1 i [...]/4. Plan nie pokazuje w tym miejscu żadnego obiektu istniejącego wówczas. Nie ulega też wątpliwości, że wymiary przedmiotowego budynku zostały zmienione. Potwierdzeniem tego są zeznania świadków R.J. oraz S. C., a także zdjęcia satelitarne, na których widać, że pomiędzy 2003, a 2017 rokiem wielkość budynku została zwiększona w kierunku południowym. W ocenie organu odwoławczego, z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że budynek gospodarczy mógł powstać w latach 80-tych XX wieku, jednak w późniejszym czasie - po 2003 r. został rozbudowany. Organ II instancji zwrócił uwagę, że nie można jednoznacznie stwierdzić kiedy dokładnie powstała pierwotna część budynku i kiedy prowadzone były kolejne dobudowy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym, jeżeli obiekt budowlany wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę przed datą 1 stycznia 1995 r., zostanie następnie przebudowany (rozbudowany, nadbudowany) po tej dacie, także bez wymaganego pozwolenia, to nie ma do niego zastosowania art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nawet gdyby postępowanie administracyjne w sprawie tej pierwszej samowoli zostało wszczęte przed datą wejścia w życie ustawy z 1994 r. W takiej sytuacji wymagane jest zastosowanie art. 48 ustawy Prawo budowlane, gdyż nie ma tu tożsamości obiektów budowlanych. Jeżeli samowola budowlana jest ciągiem pewnych zdarzeń faktycznych mających miejsce na przestrzeni lat, to mają w takim przypadku zastosowanie przepisy Prawa budowlanego obowiązujące w dacie orzekania, gdyż nie jest to wtedy naruszenie zasady lex retro non agit, a temu w istocie miał zapobiegać przepis intertemporalny zawarty w art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Nie można bowiem z faktu wielokrotnego naruszenia przepisów Prawa budowlanego czynić podstawy do łagodniejszego traktowania przez organy nadzoru budowlanego (wyrok NSA z 18 maja 2007 r. sygn. II OSK 782/06; wyrok NSA z 15 października 2013 r. sygn. II OSK 1139/12). Przedstawione stanowisko, zdaniem organu, ma zastosowanie w niniejszej sprawie. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe postanowienie E.Z. zarzuciła bezprawne przesądzenie jeszcze na etapie toczącego się postępowania, że usytuowane na działce nr ewid. [...]/1 budynki gospodarcze zostały wzniesione samowolnie w sytuacji, gdy kwestia ta może zostać rozstrzygnięta jedynie w decyzji. Zdaniem skarżącej już na tym etapie wiadomo, w jakim trybie będą realizowane te budynki i jaka zostanie finalnie wydana decyzja, co jest niedopuszczalne. Autorka skargi zarzuciła również wybiórczą ocenę materiału dowodowego. Wskazała, że aktualnie toczy się w Prokuraturze Rejonowej w Kielcach postępowanie w sprawie sfałszowania zdjęć, które zostały przedstawione jako dowód koronny w toczącym się postępowaniu. Wreszcie skarżąca stwierdziła, że organ myli się twierdząc, że brak dokumentacji projektowej powoduje, że można jednoznacznie stwierdzić, że budynki gospodarcze zostały wybudowane niezgodnie z postanowieniami o pozwoleniu na budowę. W takim twierdzeniu widać błąd logiczny, gdyż to właśnie brak dokumentacji projektowej powoduje, że nie można jednoznacznie stwierdzić, że budynki gospodarcze zostały wybudowane niezgodnie z postanowieniami decyzji o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Niniejsza sprawa została, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a." rozpoznana w trybie uproszczonym, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie była wymagana, ponieważ przedmiotem skargi było postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, gdyż rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonego postanowienia. Na wstępie należy zauważyć, że nie mogło być w sprawie wątpliwości co do posiadania przez skarżącą E. Z. interesu prawnego, o jakim mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawniającego do wniesienia skargi, ani też co do tego, że jej skarga została wniesiona w terminie. Zaskarżoną decyzję doręczono skarżącej w trybie art. 44 § 1 – 4 kpa w dniu 1 kwietnia 2020 r. Od dnia 14 marca 2020 r. - zgodnie z treścią § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz.U. z 2020 r. poz. 433) - obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stan zagrożenia epidemicznego. Zgodnie natomiast z art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 maja 2020 r., w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu na ten okres. Przyjąć zatem należy, że od dnia 14 marca 2020 r. z mocy prawa nastąpiło zawieszenie biegu terminów procesowych (a takim terminem jest termin do wniesienia skargi) w postępowaniach sądowoadministracyjnych. Na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), art. 15 zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. został uchylony. Zmiana ta weszła w życie w dniu 16 maja 2020 r. Jednakże na mocy art. 68 ust. 7 ustawy z dnia 14 maja 2020 r., terminy biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy. Oznacza to, że ustanie przyczyny powodującej zawieszenie biegu terminu nastąpiło dnia 23 maja 2020 r. Nadanie więc przez skarżącą E. Z. jej skargi w Urzędzie Pocztowym w Busku-Zdroju w dniu 19 czerwca 2020 r. (koperta - k. 5) oznacza, że została ona wniesiona w terminie 30 dni, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Przy uwzględnieniu przytoczonych regulacji termin do wniesienia skargi upłynął bowiem dopiero z dniem 22 czerwca 2020 r. Mimo tego, że skarżąca E.Z. jeszcze przed wydaniem w niniejszej sprawie jakiejkolwiek decyzji administracyjnej, sprzedała nieruchomość zabudowaną przedmiotowym budynkiem gospodarczym R. i T. małżonkom N., (których skarga na decyzję zaskarżoną w niniejszej sprawie została prawomocnie odrzucona postanowieniem WSA w Kielcach z dnia 16 września 2020 r.), to pozostała współwłaścicielem nieruchomości oznaczonej numerem [...]/3, sąsiadującej bezpośrednio ze zbudowanym w granicy, bądź w niewielkiej od niej odległości przedmiotowym budynkiem gospodarczym. Oznacza to, że E.Z. zachowała interes prawny do wniesienia niniejszej skargi. Stosownie do treści art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, dalej ustawa Prawo budowlane, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. W myśl art. 48 ust. 2 jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Z kolei art. 48 ust. 3 wskazuje, że w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. W niniejszej sprawie organy ustaliły, że będący przedmiotem niniejszego postępowania budynek gospodarczy zlokalizowany na działce nr [...]/1, powstał w latach 80-tych XX wieku, a jego realizacja nastąpiła w warunkach samowoli budowlanej. Aktualni właściciele działki nr [...]/1 (a także poprzedni właściciel) nie legitymują się bowiem decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę powyższego budynku. Należy zwrócić uwagę, że kwerenda archiwów Urzędy Gminy w Miedzianej Górze wykazała, że nie wydano w tej sprawie pozwolenia na budowę. Brak również jest takiej informacji w rejestrach wydanych pozwoleń na budowę. Nie bez znaczenia jest również fakt, że nie było żadnych problemów z odnalezieniem w archiwach Urzędu Gminy w Miedzianej Górze dokumentacji dotyczącej budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr ewid. [...]/1, w tym decyzji o pozwoleniu na budowę tego budynku z [...] stycznia 1984 r. W tej sytuacji nie ma żadnych argumentów mogących wytłumaczyć brak przedmiotowej dokumentacji w archiwum. Wbrew twierdzeniom skargi, brak jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej realizacji spornego budynku gospodarczego uwiarygadnia twierdzenie organów, że jego budowa nie była legalna. Sąd nie dostrzega tu przy tym żadnego błędu logicznego z wyjątkiem tego, który popełnia skarżąca wywodząc, że "brak dokumentacji projektowej powoduje, że nie można jednoznacznie stwierdzić, że budynki gospodarcze zostały wybudowane niezgodnie z postanowieniami decyzji o pozwoleniu na budowę". Nie chodzi bowiem w sprawie o niezgodność jakichś konkretnych rozwiązań projektowych z pozwoleniem na budowę, ale o to, że żadnego projektu budowlanego, ani pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku gospodarczego nie ma. Ponadto prawidłowo organy uznały, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z kontynuacją samowoli budowlanej, ponieważ położony na działce nr ewid. [...]/1 budynek gospodarczy, w obecnym kształcie i rozmiarach, nie został wybudowany w trakcie jednego procesu budowlanego obejmującego cały istniejący obecnie budynek, lecz powstawał etapami na przestrzeni wielu lat. Okoliczność ta wynika z między innymi z zeznań świadków: R. J., J.C. i S.C., który twierdził, że rozbudowa budynku gospodarczego w kierunku północnym miała miejsce w 2000 r., a w stronę półdniową około 2003 r. Rozbudowę budynku gospodarczego potwierdzają przede wszystkim, znajdujące się w aktach sprawy zdjęcia satelitarne tego budynku z 2003 r. i 2017 r. (k-I-34). Na zdjęciu z 2003 r. widać budynek o wymiarach mniejszych od strony południowej, od obecnego budynku – budynek ma kształt prostokąta. Natomiast na zdjęciu z 2017 r. budynek ma wymiary zbliżone do wymiarów obecnych – budynek ma kształt zbliżony do kwadratu. Niewątpliwie więc zdjęcia te pokazują, że pomiędzy 2003 a 2017 rokiem budynek został rozbudowany w kierunku południowym. W tym miejscu należy podnieść, że dopóki nie zostanie udowodnione sfałszowanie powyższych dowodów – jak twierdzi skarżąca w Prokuraturze Rejonowej w Kielcach toczy się postępowanie w tej sprawie – organ może dokonywać ustaleń na podstawie wskazanych zdjęć. Natomiast jeżeli okaże się, że dowody te były fałszywe, będzie możliwość wznowienia postępowania zakończonego zaskarżonym postanowieniem (art. 145 § 1 pkt 1 w związku z art. 126 kpa). Natomiast Sąd orzekający w niniejszej sprawie, nie znalazł żadnych podstaw do odmowy wiarygodności zgromadzonej przez organy dokumentacji fotograficznej. Idąc dalej należy zaznaczyć, że ustalenie, że będący przedmiotem niniejszego postępowania budynek gospodarczy został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej w latach 80-tych XX wieku, ale następnie został rozbudowany po 1995 r., jest o tyle istotne, że wyłącza zastosowanie przepisów ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r. (Dz. U. z 1974 r. nr 38, poz. 229 ze zm.). Jak bowiem wynika z art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane, art. 48 tej ustawy nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (czyli przed 1 stycznia 1995 r.) lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne - do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Jeżeli jednak obiekt budowlany, wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę przed 1 stycznia 1995 r. zostanie następnie nadbudowany lub przebudowany po tej dacie, także bez wymaganego pozwolenia na budowę, to nie ma do niego zastosowania wskazany wyżej art. 103 ust. 2, gdyż nie ma tożsamości obiektów budowlanych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 782/06 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych we Wrocławiu z 6 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 20/13, czy w Lublinie z 18 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Lu 467/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Legalizacja wzniesionego w warunkach samowoli budowlanej obiektu winna być zatem dokonywana w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane, obowiązującego w dacie orzekania. Nie ma już bowiem obiektu, którego budowa została zakończona przed 1 stycznia 1995 r. Przedmiotem postępowania jest natomiast obiekt nadbudowany po tej dacie, na którego wzniesienie oraz nadbudowę nie uzyskano pozwolenia na budowę. Reasumując, zgodzić należy się z organami obu instancji, że ponieważ rozbudowa będącego przedmiotem niniejszego postępowania budynku gospodarczego w warunkach samowoli budowlanej, nastąpiła po 1 stycznia 1995 r., to wobec całego tego obiektu powinna być przeprowadzona procedura legalizacyjna w oparciu o obecnie obowiązującą ustawę Prawo budowlane. Idąc dalej, prawidłowo organy uznały, że skoro w następstwie wykonanych robót doszło do rozbudowy omawianego obiektu zmieniającej jego długość o 3,58 m (obecnie łączna powierzchnia budynku wynosi 69,36 m2), połączonej ze zmianą konstrukcji dachu na całej długości, to ten rodzaj robót stanowi budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, do przeprowadzenia której niezbędne jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy podkreślić, że organ nadzoru budowlanego, wszczynając postępowanie na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane, w każdym przypadku ma obowiązek rozważyć, czy jest możliwa legalizacja stwierdzonej samowoli budowlanej. W niniejszej sprawie organy trafnie oceniając, że zostały spełnione warunki wskazane w art. 48 ust. 2 tej ustawy, nałożyły na aktualnych właścicieli działki nr ewid. [...]/1, zgodnie z art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, obowiązek przedłożenia wymaganych tym przepisem dokumentów. Przytoczona na wstępie rozważań treść art. 48 ust. 2 i 3 nie pozostawia wątpliwości, że obowiązek ten nakłada się postanowieniem. Dlatego nie ma racji skarżąca podnosząc w skardze zarzut, że organ powinien wydać decyzję, a nie postanowienie. Ze skargi zdaje się również wynikać, że skarżąca uważa, że organ powinien wydać decyzję stwierdzającą, że budynek gospodarczy został zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Tymczasem przepisy nie przewidują możliwości wydania takiej decyzji. Powzięcie przez organ przekonania, że obiekt został wybudowany bez wymaganego pozwolenia powoduje, że organ przystępuje do oceny, czy obiekt można zalegalizować i następnie, w zależności od wyniku przeprowadzonej oceny, albo nakłada obowiązek przedłożenia dokumentacji umożliwiającej legalizację obiektu, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, albo wydaje nakaz rozbiórki. Nie ma więc osobnego postępowania kończącego się wydaniem decyzji stwierdzającej samowolę budowlaną. Nie można się także zgodzić ze skarżącą, że już w toczącym się aktualnie postępowaniu wiadomo, jaka ostatecznie decyzja zostanie wydana. Nieprzedstawienie bowiem w wyznaczonym terminie przez inwestorów dokumentów wskazanych w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane obliguje organ do orzeczenia nakazu rozbiórki. Jeżeli jednak inwestorzy spełnią wymogi nałożone tym postanowieniem, a następnie uiszczą opłatę legalizacyjną, to organ wyda decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego, stanowiącą odpowiednik decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie wszczęte i prowadzone na postawie art. 48 powyższej ustawy, może się więc zakończyć zupełnie różnymi rozstrzygnięciami. Mając to wszystko na uwadze, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.