II SA/Ke 701/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2021 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [....] znak: [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej SKO) utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty [...]z dnia [...] cofającą diagnoście S. S. uprawnienia imienne do wykonania badań technicznych pojazdów, nr TKI/D/0046, wydane w dniu 27 stycznia 2009 r. W uzasadnieniu decyzji SKO wyjaśniło, że – jak wynikało z ustaleń organu I instancji – do organu tego zgłosił się właściciel pojazdu marki [...] o nr nadwozia [...] celem jego rejestracji, dołączając zaświadczenie nr A o przeprowadzonym badaniu technicznym zawierające dwa rodzaje badania: dodatkowe i okresowe. Z dokumentów przedstawionych do rejestracji wynikało, że w pojeździe sprowadzonym z zagranicy dokonano zmian konstrukcyjnych, polegających na zdemontowaniu zabudowy typu furgon i zamontowaniu aluminiowego najazdu do przewozu pojazdów – wobec czego zmienił się podrodzaj pojazdu z furgonu na inny z przeznaczeniem do przewozu pojazdów. W związku z wątpliwościami co do poprawności przeprowadzenia w dniu 15 stycznia 2021 r. badania technicznego ww. pojazdu pismem z dnia 21 stycznia 2021 r. diagnosta został wezwany do złożenia stosownych wyjaśnień. W piśmie z dnia 26 stycznia 2021 r. S. S. wyjaśnił, że: - w dniu 15 stycznia 2021 r. przeprowadził badanie przedmiotowego pojazdu, wydając ww. zaświadczenie nr A, zawierające dwa rodzaje badania: dodatkowe i okresowe, a poprzez mylną interpretację § 1a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu sposobu przeprowadzenia badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, zwanego dalej rozporządzeniem, obydwa te badania zamieścił w przedmiotowym zaświadczeniu – ponieważ pojazd posiadał tablice rejestracyjne; - badanie przeprowadził z natury, gdyż fizycznie był to już pojazd po zmianach konstrukcyjnych, pojazd został zważony, co potwierdza wydruk z urządzenia ważącego, pozostałe dane były zgodne z danymi technicznymi pojazdu; - stan sprawności po sprawdzeniu był prawidłowy, co przełożyło się na wydanie pozytywnego zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu; stosowany przez Stację Kontroli Pojazdów program komputerowy nie zasygnalizował błędu, co nie skłoniło go do ponownej analizy przepisu prawnego; - dopiero po otrzymaniu pisma ze Starostwa Powiatowego przyznał, że powinien wydać dwa osobne zaświadczenia, należało wykonać badanie okresowe przed pierwszą rejestracją w kraju, a następnie wykonać badanie dodatkowe po zmianach konstrukcyjnych i po pobraniu danych z CEPIK; - nie było to jego złą intencją, a jedynie zwykłą pomyłką, przy czym klient już został o tym fakcie poinformowany i wyraził zgodę na badanie na koszt diagnosty; - błąd zostanie usunięty poprzez korektę badania i wydanie prawidłowego zaświadczenia. W dniu 10 lutego 2021 r. do Starostwa wpłynęły dwa zaświadczenia: nr A z dnia 15 stycznia 2021 r. o przeprowadzonym okresowym badaniu ww. pojazdu oraz nr B z dnia 2 lutego 2021 r. o przeprowadzonym dodatkowym badaniu tego samego pojazdu. W zaświadczeniu z dnia 15 stycznia 2021 r. o przeprowadzonym okresowym badaniu technicznym ww. pojazdu diagnosta określił wynik badania jako pozytywny. W rodzaju usterki wpisał UD, czyli usterka drobna, a w opisie usterki oczywiste omyłki, niezgodności w dowodzie rejestracyjnym związane z danymi technicznymi pojazdu - pkt 0.2 kolumna 2 lit. e działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia. Ponadto w uwagach w zaświadczeniu wpisał: okresowe przed pierwszą rejestracją, brak danych na tabliczce znamionowej pozycji F.3 oraz podrodzaj pojazdu i przeznaczenie ustalono z natury. Natomiast w kolejnym zaświadczeniu z dnia 2 lutego 2021 r. o przeprowadzonym dodatkowym badaniu technicznym pojazdu diagnosta określił wynik badania jako pozytywny, w uwagach wpisał zmiany - dane DR, a w opisie zmian - w pojeździe zdemontowano zabudowę typu furgon, zamontowano aluminiowy najazd do przewozu pojazdów. Mając na uwadze powyższe organ I instancji decyzją z dnia [...] cofnął S. S. uprawnienia imienne do wykonywania badań technicznych pojazdów, powołując w podstawie prawnej m.in. art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 450 ze zm.), dalej "P.r.d.". W uzasadnieniu wskazano, że ze złożonych wyjaśnień diagnosty wynika, że zarówno w dniu 15 stycznia 2021 r., jak i w dniu 2 lutego 2021 r. wydał zaświadczenia z przeprowadzonego badania technicznego przedmiotowego pojazdu niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Diagnosta już w dniu 15 stycznia 2021r., kiedy przeprowadził okresowe badanie techniczne, stwierdził że nastąpiła zmiana podrodzaju pojazdu, a co za tym idzie, już w tym dniu stwierdził, iż dokonano zmian konstrukcyjnych pojazdu, ustalając podrodzaj i przeznaczenie pojazdu z natury. Jednocześnie, stosując przepis § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia i porównując zgodność faktycznych danych pojazdu z danymi w dowodzie rejestracyjnym, określił to jako oczywistą omyłkę, niezgodności w dowodzie rejestracyjnym związane z danymi technicznymi pojazdu. W tym zakresie Starosta podniósł, że przepisy rozporządzenia nie zawierają definicji "oczywistej omyłki", jednakże mając na uwadze rozumienie tego pojęcia na gruncie przepisu art. 113 K.p.a., przez oczywistą omyłkę należy rozumieć błędy pisarskie, rachunkowe oraz inne omyłki, o ile są "oczywiste", tzn. niebudzące wątpliwości, bezsporne, pewne. Natomiast wyjaśnienia złożone przez diagnostę w dniach 29 stycznia 2021 r. i 10 lutego 2021 r. nie mogły zostać wzięte pod uwagę, gdyż przepis art. 84 ust. 3 P.r.d., jest przepisem typowo sankcyjnym i nie daje możliwości "miarkowania" odpowiedzialności diagnosty w zależności od ciężaru stwierdzonych naruszeń. W odwołaniu od powyższej decyzji S. S. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3, art. 10 § 1 K.p.a., art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d., § 9 pkt 1 rozporządzenia oraz art. 10 K.p.a. Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. SKO, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, podzieliło ustalenia faktyczne organu I instancji wskazując, że przedmiotowy pojazd w irlandzkim dowodzie rejestracyjnym w pozycji D.3 - w typie nadwozia miał wpisany furgon kontener. Tymczasem w pozytywnym zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu w dniu 15 stycznia 2021 r. diagnosta określił podrodzaj badanego pojazdu jako inny, przeznaczenie – przewóz pojazdów. Tym samym S. S. stwierdził, że pojazd ten przygotowany jest do przewozu pojazdów, a więc ma inny typ nadwozia niż wskazany w irlandzkim dowodzie rejestracyjnym. Następnie, po interwencji Starosty w dniu 2 lutego 2021 r. diagnosta wykonał dodatkowe badanie techniczne pojazdu, wydając kolejne zaświadczenie i wpisując w załączniku do zaświadczenia w opisie zmian dokonanych w pojeździe informację, że zdemontowano w nim zabudowę typu furgon, zamontowano aluminiowy najazd do przewozu pojazdów i kolejny raz określając podrodzaj pojazdu jako inny i przeznaczenie przewóz pojazdów. SKO, odnosząc się do zarzutów odwołania, przytoczyło art. 84 ust. 3 i 4 ustawy oraz § 1a, § 2 ust. 1 pkt 1, § 2 ust. 3 rozporządzenia i podkreśliło, że z załącznika nr 1 do tegoż rozporządzenia wynika, iż ustalenie nowych lub nieznanych danych pojazdu – tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie – to usterka istotna. W rezultacie przeprowadzone przez S. S. badanie techniczne z dnia 15 stycznia 2021 r. zostało wykonane nieprawidłowo – gdyż stan faktyczny pojazdu nie odpowiadał informacjom zawartym w irlandzkim dowodzie rejestracyjnym. Z kolei przeprowadzenie następnego badania technicznego pojazdu w dniu 2 lutego 2021 r. i wydanie kolejnych zaświadczeń nie stanowi oczywistej omyłki w rozumieniu art. 113 K.p.a. – wobec stwierdzenia, że zgodnie z rozporządzeniem diagnosta nie dostrzegł usterki istotnej. W rezultacie prawidłowo uznano, że w stosunku do strony zachodzą obligatoryjne przesłanki wymienione w art. 84 ust. 3 P.r.d., skutkujące cofnięciem uprawnień diagnosty. Ustosunkowując się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia przez Starostę [...] art. 10 K.p.a. organ II instancji wskazał, że wszczynając postępowanie w trybie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy, pouczono stronę o prawie wynikającym z art. 10 K.p.a., jak również podano numer telefonu kontaktowego do osoby prowadzącej postępowanie. Zawiadomienie to odebrał dorosły domownik strony w dniu 26 lutego 2021 r., tak więc ustawowy termin na wykonanie czynności z art. 10 K.p.a. upłynął stronie w dniu 5 marca 2021 r. Tymczasem zamiast tego S. S. pismem z dnia 6 marca 2021 r. zwrócił się do Starosty z prośbą o wyjaśnienie podstawy prawnej podjętych wobec niego działań zmierzających do cofnięcia uprawnień i zażądał wyznaczenia terminu na zapoznanie się z aktami sprawy. Zdaniem SKO strona nie wskazała konkretnej czynności, której wskutek naruszenia art. 10 K.p.a. nie mógł przeprowadzić. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach S. S. zarzucił decyzji SKO naruszenie: 1. art. 107 § 1 pkt 7 K.p.a. poprzez brak oznaczenia członków organu składających podpis pod decyzją; 2. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia; 3. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 9 i art. 8 § 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo zaniechania przez ten organ udzielenia stronie postępowania na jej wniosek niezbędnych wyjaśnień w zakresie podstawy faktycznej i prawnej załatwienia sprawy; 4. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo zaniechania przez ten organ wykonania obowiązku określonego w art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niewyznaczenie skarżącemu terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji; 5. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 2 i art. 31 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej w sposób rażący interes skarżącego, w oparciu o podstawę prawną niezgodną z zasadą państwa prawa i zasadą proporcjonalności. Mając na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zakwestionowanej decyzji SKO w całości i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wobec złożonego w tym przedmiocie wniosku SKO, o którym zawiadomiono pełnomocnika skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Zgodnie z art. 84 ust. 3 P.r.d. starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż, jak stwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 12 marca 2012 r., sygn. II GPS 2/11, sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie. Sformułowanie "w wyniku przeprowadzonej kontroli" należy zatem rozumieć jako wystąpienie podstaw faktycznych do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień. Wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień może nastąpić zarówno wówczas, gdy wynik kontroli przeprowadzonej u prowadzącego stację kontroli wykaże niezgodne z prawem działanie diagnosty, jak i wówczas, gdy informacje o takim działaniu organ poweźmie z innych źródeł, np. podczas analizy akt innej sprawy lub uzyska ja od innych organów. Bezspornym jest, że w niniejszym przypadku S. S. jako uprawniony diagnosta przeprowadził w dniu 15 stycznia 2021 r. badanie techniczne pojazdu marki [...], który został sprowadzony z Irlandii i w którego dowodzie rejestracyjnym w pozycji D.3 wpisany był typ nadwozia "furgon kontener". W czasie badania okazało się, że w pojeździe tym dokonano zmian konstrukcyjnych, polegających na zdemontowaniu zabudowy typu furgon i zamontowaniu aluminiowego najazdu do przewozu pojazdów. Skarżący w tej sytuacji wydał zaświadczenie z dnia 15 stycznia 2021 r. nr A o przeprowadzonym badaniu technicznym, obejmujące dwa rodzaje badania: dodatkowe i okresowe, określając wynik badania jako "pozytywny". W dokumencie identyfikacyjnym pojazdu, stanowiącym załącznik do zaświadczenia, określono podrodzaj pojazdu jako "inny" i przeznaczenie "przewóz pojazdów". W kolejnym załączniku zatytułowanym "Opis zmian dokonanych w pojeździe" wskazano, że: "W pojeździe zdemontowano zabudowę typu furgon, zamontowano aluminiowy najazd do przewozu pojazdów. Pojazd po zmianach zważono". Na skutek interwencji Starosty skarżący w pisemnych wyjaśnieniach przyznał, że powinien był wydać dwa osobne zaświadczenia, że należało wykonać badanie okresowe przed pierwszą rejestracją w kraju, a następnie wykonać badanie dodatkowe po zmianach konstrukcyjnych i po pobraniu danych z CEPIK. W konsekwencji przy piśmie z dnia 8 lutego 2021 r. skarżący nadesłał dwa kolejne zaświadczenia: - z dnia 15 stycznia 2021 r. nr A o przeprowadzonym okresowym badaniu ww. pojazdu, w którym określił wynik badania jako pozytywny, w rodzaju usterki wpisał UD, czyli usterka drobna, a w opisie usterki – oczywiste omyłki, niezgodności w dowodzie rejestracyjnym związane z danymi technicznymi pojazdu; ponadto w uwagach w zaświadczeniu wpisał: okresowe przed pierwszą rejestracją, brak danych na tabliczce znamionowej pozycji F.3 oraz podrodzaj pojazdu i przeznaczenie ustalono z natury; w dokumencie identyfikacyjnym pojazdu, stanowiącym załącznik do zaświadczenia, określono podrodzaj pojazdu jako "inny" i przeznaczenie "przewóz pojazdów"; - z dnia 2 lutego 2021 r. o przeprowadzonym dodatkowym badaniu technicznym pojazdu, w którym określił wynik badania jako pozytywny, w uwagach wpisał zmiany - dane DR, a w opisie zmian - w pojeździe zdemontowano zabudowę typu furgon, zamontowano aluminiowy najazd do przewozu pojazdów, pojazd po zmianach zważono. Stosownie do treści art. 81 ust. 2 P.r.d. badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi. Art. 81 ust. 3 P.r.d. stanowi, że okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei art. 81 ust. 11 P.r.d. wymienia przypadki kiedy pojazd podlega dodatkowemu badaniu technicznemu, przy czym – jak wprost wynika z tego przepisu – pojazd podlega temu badaniu "niezależnie od badań, o których mowa w ust. 3-5", a zatem niezależnie od badania okresowego, w tym tego przeprowadzanego przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednym z przypadków kiedy pojazd podlega dodatkowemu badaniu technicznemu jest sytuacja gdy w pojeździe dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym, z zastrzeżeniem art. 66 ust. 4 pkt 5 i 6, z wyłączeniem montażu instalacji do zasilania gazem (art. 81 ust. 11 pkt 3 P.r.d.). Już z przepisów ustawy P.r.d. wynika zatem, że badanie dodatkowe jest odrębnym od okresowego rodzajem badania technicznego pojazdu. Zgodnie z § 1a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu sposobu przeprowadzenia badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (t.j Dz. U. z 2015 r. 776 z późn. zm.), zwanego także dalej "rozporządzeniem", badanie techniczne przeprowadza się po pobraniu z centralnej ewidencji pojazdów danych identyfikujących badany pojazd, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 1 ustawy, oraz po ustaleniu rodzaju badania technicznego pojazdu, z tym że: 1) w przypadku, o którym mowa w art. 80bc ustawy, pobranie danych z ewidencji może nastąpić po przeprowadzeniu badania; 2) w przypadku okresowego badania technicznego przeprowadzanego po raz pierwszy przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pobranie danych następuje po przeprowadzeniu badania i jest poprzedzone wprowadzeniem danych badanego pojazdu, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 1 i 13 ustawy. Art. 80b ust. 1 pkt 1 i 13 P.r.d. dotyczy danych identyfikujących pojazd, tj. numeru VIN albo numeru nadwozia, podwozia lub ramy pojazdu, numeru rejestracyjnego pojazdu oraz danych technicznych o pojeździe. Zatem w przypadku okresowego badania technicznego przeprowadzanego po raz pierwszy przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej te dane muszą być uprzednio wprowadzone aby mogło nastąpić ich pobranie. Co w niniejszym przypadku istotne, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje identyfikację pojazdu, w tym sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi w dowodzie rejestracyjnym. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszym przypadku taka zgodność nie zachodziła. W dowodzie rejestracyjnym określono bowiem typ nadwozia jako "furgon kontener", zaś w czasie badania okazało się, że w pojeździe dokonano zmian konstrukcyjnych, polegających na zdemontowaniu zabudowy typu furgon i zamontowaniu aluminiowego najazdu do przewozu pojazdów. Jednocześnie, z tego właśnie powodu, badany pojazd kwalifikował się do dodatkowego badania technicznego – zgodnie z art. 81 ust. 11 pkt 3 P.r.d. Zakres takiego dodatkowego badania technicznego obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia warunków technicznych, w sposób określony dla okresowego badania technicznego pojazdu, oraz zakres czynności określonych w pkt 1-2 działu I załącznika nr 2 do rozporządzenia, a także ustalenie nieznanych lub nowych danych technicznych pojazdu, podczas przeprowadzania badania technicznego pojazdu w sposób określony w dziale II załącznika nr 2 do rozporządzenia, oraz sporządzenie opisu zmian dokonanych w pojeździe, zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia; nie wymaga się wykonania czynności określonych w pkt 1 działu I załącznika nr 2 do rozporządzenia, jeżeli zmiany konstrukcyjne lub wymiana elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym nie mają wpływu na działanie układu kierowniczego, skuteczność tłumienia zawieszenia oraz ustawienie kół jezdnych. Załącznik nr 1 do rozporządzenia zawiera wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Dział I tego załącznika określa zaś przedmiot i zakres badania, czynności kontrolne, metody oceny stanu technicznego pojazdu oraz usterki skutkujące uznaniem stanu technicznego za niezadowalający. Wbrew twierdzeniu organu odwoławczego punkt 4. zawarty w poz. 0.2 tego działu, tj. "Ustalenie nieznanych lub nowych danych pojazdu" nie wskazuje na rodzaj usterki, zawarty jest w rubryce 2. pn. "Metoda", dotyczącej pojazdów, o których mowa w art. 81 ust. 3 P.r.d., tj. takich co do których przeprowadza się okresowe badanie techniczne po raz pierwszy przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nie zmienia to faktu, że – jak wyżej wykazano – wymagane było w tym przypadku, wobec dokonania istotnych zmian konstrukcyjnych w pojeździe, powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym, przeprowadzenie odrębnego badania dodatkowego pojazdu, co wymagało także stosownego udokumentowania, w tym odrębnym zaświadczeniem. Trzeba zauważyć, że również z § 5 i załącznika nr 8 do rozporządzenia wynika, że w rejestrze badań technicznych pojazdów zamieszcza się dane co do rodzaju badania i jego wyniku, wraz z nadaniem kolejnego numeru w rejestrze. Skarżący de facto przyznał się do popełnionego uchybienia w ramach złożonych wyjaśnień w piśmie z dnia 26 stycznia 2021 r. Próba konwalidacji tej nieprawidłowości również nie może zostać pozytywnie oceniona w świetle art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. Skarżący wystawił bowiem dwa kolejne zaświadczenia, przy czym jedno z nich miało potwierdzać przeprowadzenie badania okresowego w dniu 15 stycznia 2021 r., a drugie dodatkowego w dniu 2 lutego 2021 r. Obydwa te zaświadczenia zostały przy tym wystawione, jak wynika z ich treści, w dniu 8 lutego 2021 r. Zgodzić się należy z SKO, że trudno tu mówić o korekcie oczywistej omyłki w rozumieniu § 9 rozporządzenia, skoro w miejsce jednego zaświadczenia, dokumentującego przeprowadzone jednocześnie badania okresowe i dodatkowe, wydano dwa odrębne, przy czym tylko pierwsze z nich pochodzi z 15 stycznia 2021 r. i posiada odmienną treść, w tym jeśli chodzi o stwierdzoną usterkę. W świetle powyższych wywodów należało uznać, że spełnione zostały przesłanki przewidziane w art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. Jak się podkreśla, przepis art. 84 ust. 3 P.r.d. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że stwierdzenie przewidzianych w nim uchybień skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji. W przepisie tym nie ma mowy o winie, wystarczy stwierdzenie obiektywnie dokonanych uchybień (por. wyrok NSA z 8 lipca 2021 r., sygn. II GSK 1061/18). Nie może przy tym budzić wątpliwości, że celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów, którzy swoim postępowaniem zagrażają bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Nie sposób zatem uznać, aby w tej sytuacji przepis art. 84 ust. 3 P.r.d. pozostawał w sprzeczności z art. 2 Konstytucji RP. Sformułowanie, iż uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d. jednoznacznie wskazuje, że żadne inne okoliczności nie mogą być brane pod uwagę. W razie ustalenia, iż okoliczności te zaistniały, organ nie ma swobody w podjęciu decyzji, lecz jest zobligowany do cofnięcia uprawnień. Przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d. nie daje również organowi prawa do miarkowania konsekwencji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach (por. m.in. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2018r., sygn. 1387/18, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2018r., sygn. III SA/Wr 173/18). Z treści art. 84 P.r.d. wynika jednoznacznie, iż ustawodawca przywiązuje duże znaczenie do kwalifikacji i profesjonalizmu diagnosty uznając, iż w dużej mierze to od jego umiejętności i rzetelności zależy stan techniczny pojazdów znajdujących się w ruchu drogowym, a tym samym również i istotny aspekt bezpieczeństwa ruchu drogowego odnoszony do stanu technicznego dopuszczonych do ruchu i uczestniczących w nim pojazdów. Dlatego też diagności są podmiotami wyłącznie upoważnionymi do wykonywania badań technicznych pojazdów, z czym wiąże się wynikający z przepisów P.r.d. wymóg posiadania wykształcenia technicznego i praktyki oraz odbycia szkolenia zakończonego egzaminem z wynikiem pozytywnym. Celem przepisu art. 84 ust. 3 P.r.d. jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Diagnosta decyduje bowiem o dopuszczeniu pojazdu do ruchu drogowego, a co za tym idzie pełni funkcję publiczną. W związku z czym wymagana jest od niego szczególna staranność w wykonywaniu swoich czynności oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Skoro zatem od pracy diagnosty zależy bezpieczeństwo w ruchu drogowym, to w sytuacji gdy dopuszcza się on uchybień, to tym samym stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego. Konsekwencje tych uchybień są zatem znaczne a więc i sankcja za te uchybienia winna być do tego proporcjonalna. Nie można więc uznać, że zachwiana została proporcja pomiędzy konsekwencjami uchybień diagnosty, o których mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy, a skutkiem takich uchybień jakim jest cofnięcie uprawnienia diagnoście (wyrok NSA z dnia 16 marca 2018r., sygn. II GSK 1664/16, wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2018r., sygn. III SA/Łd 921/16). Nie ma przy tym znaczenia fakt, że stwierdzone w badanym przypadku uchybienie nie miało charakteru umyślnego i nie było nacechowane chęcią celowej legalizacji pojazdu niesprawnego. W świetle treści art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d., w powiązaniu z przepisami rozporządzenia, chodzi bowiem nie tyle o celowość (umyślność) określonego działania, ale o sam stopień staranności w wykonywaniu tak doniosłego dla bezpieczeństwa ruchu drogowego zawodu (por. także wyroki WSA w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2018r., sygn. III SA/Łd 27/18 i WSA w Krakowie z dnia 30 maja 2018r., sygn. III SA/Kr 32/18). W świetle powyższych rozważań zasadnym jest stanowisko organu odwoławczego co do tego, że materiał dowodowy zebrany w toku postępowania był wystarczający dla wydania rozstrzygnięcia. Za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania powołanych w skardze. Uzasadnienie decyzji zawiera wskazanie udowodnionych faktów, na których organ się oparł, zaś uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawę prawną decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 7 K.p.a. poprzez brak oznaczenia członków organu składających podpis pod decyzją. Po pierwsze, wymóg podpisania decyzji z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji wynika z art. 107 § 1 pkt 8 K.p.a. Po drugie, żaden przepis K.p.a. nie formułuje wymogu, by podpis pod decyzją był czytelny. Pod pojęciem podpisu należy rozumieć znak ręczny określonej osoby, pozwalający dzięki jego indywidualnym cechom na identyfikację tej osoby. Nie musi obejmować pełnego nazwiska. Podpis pod rozstrzygnięciem musi być własnoręczny, lecz nie musi być czytelny (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z 18 grudnia 2019 r., sygn. III SA/Po 683/19). Po trzecie, identyfikacja osoby podpisującej decyzję jest możliwa także dzięki wskazaniu w nagłówku decyzji danych identyfikujących osobę podpisaną pod decyzją. Zarzut podpisania decyzji przez osobę nieuprawnioną byłby uzasadniony nie wówczas, gdy podpis jest nieczytelny i nie można go przypisać określonej osobie, ale wówczas, gdyby zostało co najmniej uprawdopodobnione, że podpis złożyła osoba niewskazana w petitum decyzji (por. P. Przybysz, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany", LEX/el. 2021, kom. do art. 107 K.p.a., wyrok NSA z 13 stycznia 2009 r., II OSK 1242/08, wyrok NSA z 21 kwietnia 2010 r., II OSK 661/09). W niniejszym przypadku taki fakt nie został w żaden sposób uprawdopodobniony. Okoliczność podpisania decyzji przez określone osoby potwierdza zaś także protokół z posiedzenia SKO odbytego w dniu 7 czerwca 2021 r. Nie mógł okazać się skuteczny również zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Po pierwsze, skarżący w piśmie z dnia 23 lutego 2021 r. został pouczony o prawie wynikającym z art. 10 K.p.a., jak również podano numer telefonu kontaktowego do osoby prowadzącej postępowanie, wyznaczając termin 7 dni na zapoznanie się z zebranymi materiałami lub złożenie ewentualnych uwag lub wyjaśnień. Zawiadomienie to zostało odebrane w dniu 26 lutego 2021 r., tak więc ustawowy termin na wykonanie czynności z art. 10 K.p.a. upłynął stronie w dniu 5 marca 2021 r. Skarżący stosowne pismo nadał do organu dopiero w dniu następnym. Niezależnie od tego, uchybienie art. 10 § 1 K.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Strona stawiająca taki zarzut winna zatem wykazać, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonania konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa również ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. m.in. wyrok NSA z 16 kwietnia 2021 r., sygn. I OSK 212/21, wyrok WSA w Warszawie z 26 marca 2021 r., sygn. VII SA/Wa 1592/20). W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała takich okoliczności. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.