II SA/Ke 664/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.S. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: I. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w całości, II. ustanowić dla H. S. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w Kielcach.

H. S. złożył formularz urzędowy PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca ma 66 lata, pozostaje we wspólnym w gospodarstwie domowym z żoną i dorosłą córką. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z której osiąga miesięczny dochód w wysokości 700 zł, jego żona pobiera emeryturę w wysokości 1120 zł netto miesięcznie, córka jest bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie osiąga własnego dochodu. Wnioskodawca nie wykazał innego majątku oprócz mieszkania wielkości 62 m kw o wartości około 140 000 zł i trzynastoletniego busa o wartości 7000 zł do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu 13 osób. Skarżący podał następujące stałe wydatki miesięczne: czynsz za mieszkanie – 550 zł, opłaty za prąd i gaz – 120zł, koszty leczenia jego samego i żony około 550 zł. Do wniosku dołączył zaświadczenia lekarskie dotyczące leczenia oraz podatku dochodowego, wydruk ze spółdzielni mieszkaniowej potwierdzający opłaty za mieszkanie oraz paragony dokumentujące koszty leczenia . Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Stosownie do art. 245 § 1 i art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego). Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia fachowego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem. W rozpatrywanej sprawie, przy rozpoznawaniu wniosku wzięto pod uwagę sytuację majątkową i rodzinną skarżącego, w tym wysokość dochodu przypadającego na trzy dorosłe osoby w rodzinie, duże wydatki na leczenie, brak majątku poza mieszkaniem i starym samochodem. Mając na uwadze powyższe okoliczności, uznano, że wnioskodawca obecnie nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.