II SA/Ke 567/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym Przewodniczący sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za bezzasadne postanawia odrzucić skargę.

W piśmie datowanym na dzień 26 lipca 2017 r. M. M. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji oraz na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...], Nr [...], uznające ponaglenie za bezzasadne. Zarządzeniem z 28 sierpnia 2017 r. powyższa skarga została rozdzielona. Niniejsza sprawa dotyczy skargi na postanowienie wydane na podstawie art. 37 kpa, uznające ponaglenie za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3). Będące przedmiotem niniejszego postępowania postanowienie zostało wydane na podstawie art. 123 w związku z art. 37 kpa. Postanowieniem tym Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu ponaglenia M. M. w przedmiocie bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w sprawie zmiany stosunku służbowego, uznał ponaglenie za bezzasadne. Podnieść należy, że stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 kpa przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie. Zgodnie bowiem z art. art. 141 § 1 kpa, na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Tymczasem przepisy art. 37 nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia. Postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 6 kpa ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest to postanowienie mające na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym i stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność (art. 52 P.p.s.a.). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest to również żadne z postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Natomiast niezależnie od pozytywnego lub negatywnego, tak jak w niniejszej sprawie, stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może podnosić zarzuty co do stanowiska organu wyrażonego w trybie art. 37 kpa – co zresztą skarżący uczynił. Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną z innych przyczyn na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.