II SA/Ke 557/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Armański po rozpoznaniu w dniu 5 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.K. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 27 czerwca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zatwierdzenia umowy w przedmiocie nabycia części gospodarstwa rolnego. postanawia: odmówić przywrócenia terminu.

H.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 27 czerwca 2018r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zatwierdzenia umowy w przedmiocie nabycia części gospodarstwa rolnego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 30 sierpnia 2018r. zobowiązano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 7 egzemplarzy odpisów skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącej osobiście w dniu 3 września 2018r., a zatem termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął z dniem 10 września 2018r. W dniu 13 września 2018r. wpłynął do tut. Sądu wniosek skarżącej (nadany w placówce pocztowej w dniu 12 września 2018r.) o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, wraz z którym jednocześnie nadesłano 7 żądanych egzemplarzy odpisów skargi. W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca podała, że doręczoną jej przesyłkę odłożyła i całkowicie zapomniała o jej odebraniu i obowiązku nadesłania dodatkowych odpisów pisma do Sądu. O konieczności tej przypomniała sobie dopiero "w dniu dzisiejszym" (data pisma 11 września 2018r.) w wyniku przypadkowej rozmowy z córką, która zapytała o stan sprawy. Skarżąca podniosła, że z uwagi na swój wiek ma poważne problemy z pamięcią, co stało się w jej ocenie przyczyną niezawinionego uchybienia czynności, do której została wezwana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako Ppsa), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 cyt. ustawy brak winy w uchybieniu, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Stwierdzić należy, że wniosek o przywrócenie terminu (do którego uchybienia w istocie doszło) został złożony z zachowaniem 7 - dniowego terminu na jego wniesienie, bowiem jak wynika z oświadczenia skarżącej przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 11 września 2018r., kiedy to przypominała sobie o treści wezwania do usunięcia braków formalnych skargi, zaś sam wniosek został złożony korespondencyjnie w dniu 12 września 2018r. Ponadto skarżąca dokonała czynności uchybionej, wobec tego pozostała do oceny kwestia braku winy w uchybieniu terminu. Obowiązek wykazania należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu danego terminu ciąży na podmiocie składającym wniosek o przywrócenie terminu. Nie chodzi tutaj o przeprowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego, jednakże podmiot ubiegający się o przywrócenie terminu powinien dołożyć wszelkich starań i wysiłków w celu wyjaśnienia przyczyn swojego uchybienia (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013r., sygn. II FZ 133/13). W ocenie Sądu na podstawie oświadczeń zawartych we wniosku o przywrócenie terminu nie można uznać, że skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Argumentując wniosek skarżąca jedynie ogólnikowo powołała się na swój wiek i stan zdrowia, który miał wpływ na jej – jak to określiła – poważne problemy z pamięcią. Nie podała jednak żadnych konkretnych okoliczności dotyczących stanu zdrowia czy rodzaju dolegliwości, które mają powodować problemy z pamięcią, nie mówiąc już o udokumentowaniu tych okoliczności. Poza tym podeszły wiek oraz zły stan zdrowia nie przesądzają jeszcze o braku winy w uchybieniu terminu. Powołanie się na powyższe okoliczności nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. II OZ 701/14). Co do zasady okolicznością wskazującą na brak winy jest taka niedyspozycja zdrowotna, która występuje nagle i jest na tyle poważna, że strona (lub jej pełnomocnik) obiektywnie nie jest w stanie dokonać czynności procesowej w terminie i w dodatku nie jest możliwe posłużenie się inną osobą dla dokonania takiej czynności (postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013r., sygn. II GZ 90/13). Trzeba podkreślić, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. II OSK 479/07). Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być przy tym oceniany na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Uprawdopodobnienie braku winy oznacza zaś wykazanie takich okoliczności, które mimo spełnienia obowiązku zachowania należytej staranności, uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności, gdyż były nie do przezwyciężenia (por. postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. FZ 713/04). W świetle przedstawionych powyżej okoliczności sprawy stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu i nie wykazała należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, a tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 ustawy Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.