II SA/Ke 545/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Armański Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi G. W. na uchwałę Rady Miasta Kielce z dnia 21 kwietnia 2022 r. nr LX/1188/2022 w przedmiocie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane I. stwierdza nieważność § 15 ust. 1 i ust. 3-6 zaskarżonej uchwały w odniesieniu do tablic reklamowych i urządzeń reklamowych skarżącego G. W. zlokalizowanych na obszarze Gminy Kielce istniejących w dniu wejścia w życie zaskarżonej uchwały wzniesionych legalnie; II. oddala skargę w pozostałej części; III. zasądza od Gminy Kielce na rzecz skarżącego G. W. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

II SA/Ke 545/25 Uzasadnienie W dniu 21 kwietnia 2022 r., na podstawie art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503, obecnie t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 538), zwanej dalej "u.p.z.p.", Rada Miasta Kielce podjęła uchwałę nr LX/1188/2022 w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów malej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. W § 15 ust. 1 uchwały przyjęto, że istniejące w dniu wejścia w życie uchwały tablice reklamowe i urządzenia reklamowe (w tym szyldy) należy dostosować do zasad i warunków określonych w uchwale w ciągu 36 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały, z uwzględnieniem ust. 5 pkt 9. Zgodnie z ust. 3 § 15 każda tablica reklamowa i urządzenia reklamowe, która - rozpatrywana odrębnie, jako pojedynczy nośnik - nie spełnia zasad i warunków określonych w uchwale, winna być usunięta i ewentualnie zastąpiona nową, spełniającą ww. warunki. W ust. 4-6 określono kolejno sposób dostosowania tablic reklamowych albo urządzeń reklamowych do wymogów uchwały oraz podano zasady według których następuje usunięcie poszczególnych wolnostojących tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych usytuowanych na obiektach budowlanych – jeśli nie spełniają zasad i warunków określonych w uchwale gdy są rozpatrywane łącznie, we wzajemnych relacjach. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, G. W. zarzucił uchwale nr LX/1188/2022 Rady Miasta Kielce z dnia 21 kwietnia 2022 naruszenie: 1) art. 37a ust. 9 u.p.z.p. w zw. z § 15 ust. 5 pkt 9 uchwały poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i przyznanie dodatkowego okresu dostosowawczego, co do elementów infrastruktury i tablic lub urządzeń reklamowych, które powstaną w przyszłości; 2) art. 28, 30, 48, 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane poprzez fakt, że zaskarżona uchwała godzi w skutki decyzji administracyjnych (pozwolenia na budowę), które mogą być zmieniane wyłącznie w przewidzianych trybach, a Rada Miasta nie ma kompetencji do pozbawienia mocy prawnej decyzji o pozwoleniu na budowę; 3) art. 155 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. bowiem zaskarżona uchwała wywołuje skutki tożsame z uchyleniem lub ograniczeniem prawomocnych decyzji administracyjnych, bez zachowania trybów przewidzianych w k.p.a., które regulują takie sytuacje i wymagają w szczególności zgody stron i zachowania trybu nadzorczego; 4) zasady ochrony praw nabytych, bowiem nośniki reklamowe zostały zrealizowane legalnie, przed wejściem uchwały w życie; 5) brak mechanizmu odszkodowawczego, co stoi w sprzeczności z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego tj. K 12/22, wskazującym na konieczność uwzględnienia interesów przedsiębiorców i właścicieli gruntów; 6) art. 22 Konstytucji RP, tj. uniemożliwienie lub istotne ograniczenie prowadzenia działalności reklamowej bez zachowania zasady proporcjonalności; 7) art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez uchwalenie aktu prawa miejscowego z przekroczeniem upoważnienia ustawowego i bez respektowania zasady legalizmu oraz zaufania obywatela do państwa; 8) sprzeczność z wyrokiem WSA w Kielcach z 10 grudnia 2024 r/, sygn. akt II SA/Ke 398/22, który stwierdził nieważność części zaskarżonej uchwały dotyczącej nośników reklamowych postawionych legalnie tj. § 15 ust. 1 i ust. 3-6 zaskarżonej uchwały w odniesieniu do tablic reklamowych i urządzeń reklamowych istniejących w dniu wejścia w życie zaskarżonej uchwały wzniesionych na podstawie zgody budowlanej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości ewentualnie w części tj. art. 15 ust. 1 i ust. 3-6 zaskarżonej uchwały w odniesieniu do tablic reklamowych i urządzeń reklamowych skarżącego zlokalizowanych na terenie gminy i miasta Kielce istniejących w dniu wejścia w życie zaskarżonej uchwały wzniesionych na podstawie zgody budowlanej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor przytoczył argumentację na poparcie stawianych zarzutów. Uzasadniając interes prawny do zaskarżenia tej uchwały skarżący przedstawił sześć sztuk przykładowych zgłoszeń zamiaru wykonania robót budowlanych w zakresie posadowienia tablic reklamowych przez skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ, mając na uwadze orzeczenia zapadłe w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach w sprawie II SA/Ke 398/22, II SA/Ke 262/25 oraz dotychczasowe orzecznictwo Wojewódzkich Sądów Administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego w kwestii postanowień uchwał krajobrazowych przewidujących obowiązek dostosowania nośników reklamowych istniejących w dniu wejścia w życie uchwały, lokowanych na podstawie zgody budowlanej, pozostawił ocenę treści wniosku strony do uznania Sądu. Odnosząc się jednak do żądania skarżącego stwierdzenia nieważności uchwały w całości, organ złożył alternatywny wniosek o oddalenie skargi, argumentując że strona nie posiada interesu prawnego w tym, aby wnosić o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest częściowo zasadna. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z treścią art. 3 § 1 i 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki przewidziane w ustawie, przy czym kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne akty tych organów lub ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie zaś do treści art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Podstawę prawną wniesienia skargi w niniejszej sprawie stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1153 z późn.zm.), zwanej dalej "u.s.g.". Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wskazany przepis wiąże prawo do skargi z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia. Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest wykazanie, że wskutek podjęcia zaskarżonego aktu został naruszony konkretny interes prawny lub uprawnienie skarżącego przez ograniczenie lub pozbawienie strony uprawnień wynikających z przysługującego jej prawa. O naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu komentowanego przepisu rozstrzyga zatem zmiana w sytuacji prawnej wnoszącego skargę. G. W., w ocenie Sądu, skutecznie i szczegółowo wykazał w skardze, a następnie na wezwanie Sądu, naruszenie jego interesu prawnego. Rozstrzyga o tym zmiana jego sytuacji prawnej wywołana podjęciem zaskarżonej uchwały, która – jak wywodzi – występuje w odniesieniu do jego nośników reklamowych, zlokalizowanych w K., przy ul. [...], [...], [...], [...]. W złożonej dokumentacji skarżący wykazał, że ww. nośniki, w postaci urządzenia reklamowego wolnostojącego, zostały posadowione legalnie, na podstawie zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych, zaś skarżący posiada umowy dzierżawy działek, na których nośniki te są posadowione i które w świetle postanowień zaskarżonej uchwały, podlegałyby dostosowaniu do nowych zasad i warunków. Z tych powodów nie ulega wątpliwości, że podjęta uchwała w zaskarżonym zakresie narusza interes prawny skarżącego. Wprowadzenie bowiem w § 15 ust. 1 nakazu dostosowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zasad i warunków określonych w uchwale, w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tej uchwały, jest równoważne z nałożeniem na skarżącego obowiązku dostosowania bądź demontażu urządzenia bez uzyskania odszkodowania za utracone prawa. Uwzględniając powyższe należy zatem przyjąć, że skarżący wykazał naruszenie interesu prawnego, wynikającego z prawa swobody działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji RP) oraz z przysługującego mu prawa własności, które to prawo podlega ochronie prawnej na podstawie art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP oraz przepisów Kodeksu cywilnego, w tym art. 140. Niewątpliwie zaskarżona uchwała, nakładając w § 15 ust. 1 obowiązek dostosowania istniejących już tablic i urządzeń reklamowych oraz szyldów do ustalonych w niej zasad i warunków, wpływa bowiem na sytuację prawną strony. Ustalenie, że zakwestionowana uchwała narusza interes prawny skarżącego pozwala Sądowi na dokonanie oceny, czy kwestionowany akt został podjęty z naruszeniem przepisów prawa. Z uwagi na tożsamość przedmiotu zaskarżenia – w granicach wszakże interesu prawnego innych podmiotów skarżących (skarga wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis) – w stosunku do prawomocnych wyroków wydanych przez tut. Sąd: 10 grudnia 2024 r. o sygn. akt II SA/Ke 398/22 oraz z 26 czerwca 2025 r. II SA/Ke 262/25 – Sąd posłuży się argumentacją wyrażoną w uzasadnieniach tych orzeczeń, którą to argumentację w całości podziela i uznaje za własną. Mianowicie, stosownie do art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. dopiero stwierdzenie, że uchwała jest sprzeczna z prawem i w sposób istotny narusza przepisy prawa prowadzi do stwierdzenia jej nieważności. Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do istotnych naruszeń zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podjęcia uchwały, przepisów prawa ustrojowego, materialnego oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały. Za nieistotne naruszenie prawa należy natomiast uznać takie naruszenie, które jest mniej doniosłe i nie ma wpływu na istotną treść aktu. Takie też naruszenia są jedynie przesłanką do wskazania, że akt został wydany z naruszeniem prawa. Z treści zaskarżonej uchwały wynika, że została podjęta w ramach upoważnienia zawartego w art. 37a ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych z jakich mogą być wykonane. Uchwała o której mowa w ust. 1, określa warunki i termin dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie obiektów małej architektury, ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad i warunków w niej określonych, nie krótszy niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały (art. 37a ust. 9 u.p.z.p). W § 15 ust. 1 ustalono 36-miesięczny termin dostosowania istniejących w dniu wejścia w życie uchwały tablic reklamowych i urządzeń reklamowych (w tym szyldów) do zasad i warunków określonych w uchwale; w ust. 3 wskazano, że każda tablica reklamowa i urządzenie reklamowe, które – rozpatrywane odrębnie, jako pojedynczy nośnik – nie spełnia zasad i warunków określonych w uchwale, winna być usunięta i ewentualnie zastąpiona nową, spełniającą ww. warunki; w ust. 4 określono sposób dostosowania tablic reklamowych albo urządzeń reklamowych do wymogów uchwały; w ust. 5 podano zasady według których następuje usunięcie poszczególnych wolnostojących tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych; w ust. 6 podano zasady według których następuje usunięcie tablic reklamowych i urządzeń reklamowych usytuowanych na obiektach budowlanych. Dla dokonania prawidłowej wykładni art. 37a ust. 9 u.p.z.p. istotne znaczenie ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. akt P 20/19, wydany na skutek przedstawienia Trybunałowi pytania prawnego, które dotyczyło możliwości egzystencji w polskim systemie prawnym uchwały krajobrazowej pozbawionej stosownego mechanizmu kompensacyjnego. Udzielając odpowiedzi Trybunał orzekł, że art. 37a ust. 9 u.p.z.p. w zakresie, w jakim przewiduje obowiązek określenia w uchwale, o której mowa w art. 37a ust. 1 u.p.z.p. warunków i terminu dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie, wzniesionych na podstawie zgody budowlanej, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów określonych w uchwale, bez zapewnienia ustawowych podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania przez podmioty, które są zobowiązane do ich usunięcia, jest niezgodny z art. 21 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał podzielił w pełni zapatrywanie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w pytaniach prawnych, że ustawodawca konstruując przepis art. 37a ust. 9 u.p.z.p. dopuścił się pominięcia prawodawczego. Przyznał bowiem podmiotom czas pozwalający na dostosowanie się do zasad i warunków umieszczania nośników reklamowych przyjętych w uchwale reklamowej poprzez wyznaczenie minimalnej długości okresu dostosowawczego (co najmniej 12 miesięcy), a tym samym pozostawiając uchwałodawcy lokalnemu ustalenie konkretnych ram czasowych, który powinien uwzględnić uwarunkowania miejscowe, interesy podmiotów umieszczających nośniki reklamowe, jak również występujący na danym obszarze rzeczywisty (negatywny) wpływ istniejących nośników na walory estetyczne krajobrazu. Nie przewidział jednak ani możliwości wprowadzenia wyjątków w zakresie dostosowania tablic i nośników do warunków określonych w uchwale krajobrazowej, ani określenia przez radę gminy mechanizmu kompensacyjnego, przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu szkody legalnej w aktach prawa miejscowego. Oznacza to, że regulacja zawarta w kwestionowanym przepisie wywołuje skutek w postaci ograniczenia praw majątkowych jednostek w celu realizacji interesu publicznego. W tym zakresie powyższa regulacja wypełnia przesłanki konstytucyjnego pojęcia wywłaszczenia, pomimo przyjęcia formy aktu prawa miejscowego, a nie decyzji indywidualnej. Na ustawodawcy ciążył obowiązek wprowadzenia takiej regulacji, która zapewniłaby podmiotom objętym uchwałą krajobrazową skorzystanie z mechanizmu kompensacyjnego, będącego źródłem słusznego odszkodowania, należnego tym podmiotom na mocy art. 21 ust. 2 Konstytucji RP. Brak tego mechanizmu, stanowiącego pominięcie prawodawcze, sprawia że w zakresie, w jakim kwestionowany przepis nie przewiduje takiego mechanizmu, jest niezgodny z Konstytucją. Powoduje to bezprawność ingerencji w prawa majątkowe, czego skutkiem jest naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Uchwała krajobrazowa eliminuje bowiem prawny skutek decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę wskazanych w niej tablic i nośników reklamowych powstałych przed wejściem w życie uchwały. Właściciele nieruchomości, którzy występowali o pozwolenia na budowę tablic i nośników reklamowych (bądź dokonali zgłoszenia robót), działali w pełni legalnie, z przekonaniem, że prawomocna decyzja administracyjna w tym zakresie zabezpiecza ich interes i pozwala na prowadzenie bez przeszkód działalności reklamowej. Odebranie im możliwości prowadzenia tej działalności, bez zapewnienia słusznego odszkodowania sprawia, że przepisy nie różnicują w ogóle grup podmiotów, które swoją działalność prowadziły legalnie, na podstawie prawomocnych pozwoleń oraz takich, które tablice i nośniki wzniosły bez tych pozwoleń. Prowadzi to do naruszenia interesu właścicieli tablic i nośników reklamowych objętych uchwałą krajobrazową ze względu na legislacyjną działalność państwa, w stosunku do tych podmiotów, które dochowały wszelkiej staranności o legalność swoich działań i którym państwo zezwoliło na taką działalność. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma charakter zakresowy. Oznacza to, że skutkiem tego wyroku nie jest derogowanie z systemu prawnego określonego w nim przepisu, a jedynie usunięcie niekonstytucyjnego rozumienia art. 37a ust. 9 u.p.z.p., którą to okoliczność Sąd musi brać pod uwagę i zastosować ww. wyrok jako formę stosowania Konstytucji. Jak wskazał NSA w wyroku z 24 kwietnia 2024 r. w sprawie sygn. akt II OSK 166/18, skutkiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2023 r. jest to, że do czasu wprowadzenia regulacji ustawowych dotyczących podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania za wspomniane dostosowanie lub usunięcie tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych wzniesionych legalnie przed wejściem w życie uchwały krajobrazowej, nie jest dopuszczalne objęcie jej zakresem tych obiektów. Jakkolwiek Rada Miasta Kielce, zobowiązana do działania na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP), bez wyraźnego upoważnienia zawartego w ustawie takiej regulacji nie mogła samodzielnie wprowadzić do zaskarżonej uchwały, to jednak wobec niekonstytucyjności art. 37a ust. 9 u.p.z.p. w zakresie określonym w powołanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2023 r. sygn. akt P 20/19 kwestia ta nie ma znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej uchwały w trakcie kontroli sądowej. Z podniesionych wyżej względów, przepisy art. 15 ust. 1 i ust. 3-6 zaskarżonej uchwały, które w odniesieniu do tablic reklamowych i urządzeń reklamowych skarżącego zlokalizowanych na obszarze Gminy Kielce istniejących w dniu wejścia w życie zaskarżonej uchwały wzniesionych legalnie nie przewidują ani możliwości wprowadzenia wyjątków w zakresie dostosowania tablic i nośników do warunków określonych w uchwale krajobrazowej, ani określenia przez organ gminy mechanizmu kompensacyjnego, będącego źródłem słusznego odszkodowania, należnego temu podmiotowi na mocy art. 21 ust. 2 Konstytucji, należało uznać za sprzeczne z prawem i naruszające art. 37a ust. 9 w zw. z art. 2 i art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i stwierdzić ich nieważność. Z podanych wyżej przyczyn, Sąd w części opisanej w pkt I wyroku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a w związku z art. 91 ust. 1 u.s.g. uwzględnił skargę w części dotyczącej § 15 ust. 1 i ust. 3-6 zaskarżonej uchwały, stwierdzając jej nieważność w ww. zakresie. W punkcie II wyroku Sąd w pozostałej części oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności całej uchwały. W wywiedzionej skardze nie wykazano naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości jak również nie wskazano żadnych konkretnych okoliczności przemawiających za koniecznością podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Skarżący nie jest uprawniony do wniesienia skargi w imieniu innych podmiotów, których interes prawny lub uprawnienie mogłyby zostać naruszone przepisami zaskarżonej uchwały. Skarżący nie ma również interesu prawnego umożliwiającego mu reprezentowanie innych podmiotów. Nadto wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy wyłącznie tablic i urządzeń reklamowych, których posiadanie na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą skarżący wykazał, natomiast nie wykazał interesu prawnego w odniesieniu do pozostałych elementów tej uchwały tj. obiektów małej architektury czy też ogrodzeń. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty składa się kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika skarżącego organu, obliczonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.jedn. Dz.U. z 2026. poz. 118), 17 zł opłata od udzielonego pełnomocnictwa oraz 300 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.