II SA/Ke 518/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych.

P. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wypełniony formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca jest bezrobotnym, prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z siostrą, nie posiada żadnego majątku nie osiąga własnego stałego dochodu. Siostra skarżącego uzyskuje z działalności gospodarczej miesięczny dochód w wysokości 2000 zł, który jest przeznaczany na bieżące utrzymanie, opłaty za media. Wnioskodawca jest żyrantem kredytu byłej żony w wysokości 151771,15 zł oraz ma zasądzone alimenty na rzecz córki w wysokości 600 zł miesięcznie. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od kosztów sądowych w całości lub w części przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży jednak obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez stronę dochodzącą swych roszczeń przed sądem. W rozpoznawanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację majątkową i rodzinną wnioskodawcy, a zwłaszcza brak własnego stałego dochodu i majątku, zobowiązania alimentacyjne wobec córki, uznano, że nie jest on w stanie, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, ponieść kosztów postępowania sądowego, a zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.