II SA/Ke 433/16

II SA/Ke 433/16 POSTANOWIENIE Dnia 22 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2017 r., na posiedzeniu niejawnym, sprzeciwu P. L. od postanowienia starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach z 23 marca 2017 r. umarzającego postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

II SA/Ke 433/16 UZASADNIENIE P. L. złożył w dniu 12 lipca 2015 r. formularz urzędowy PPF, wnosząc o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 2 marca 2016 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Ze złożonego formularza wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną, synem studiującym na piątym roku dziennych studiów i córką – uczennicą gimnazjum. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą i uzyskuje z niej miesięczny dochód netto w wysokości około 2.500 zł do 3.000 zł. Z załączonego do wniosku formularza PIT/B wynika, że P. L. w roku podatkowym 2015 osiągnął z działalności gospodarczej przychód w wysokości 59.045,99 zł, poniósł koszty uzyskania przychodu w wysokości 106.786,67 zł i zanotował stratę w wysokości 47.740,68 zł. Żona skarżącego ma zawieszoną działalność gospodarczą, nie uzyskuje żadnego dochodu. Wnioskodawca nie wykazał innego majątku oprócz wymagającego remontu domu wielkości 220 m² i czterech działek rolnych o łącznej powierzchni 2,84 ha. Skarżący podał, że koszty utrzymania wynoszą około 2.200zł do 3.000 zł miesięcznie, ponadto na bieżąco stara się spłacać zaległości z poprzedniego okresu w wysokości 50.000 zł. Postanowieniem z 19 sierpnia 2016 r. starszy referendarz sądowy w WSA w Kielcach odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 października 2016 r. W dniu 3 marca 2017 r. skarżący ponownie złożył formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W treści formularza podał te same dane co poprzednio. Postanowieniem z 23 marca 2017 r. starszy referendarz sądowy w WSA w Kielcach umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznania prawa pomocy podnosząc, że rozpoznanie drugiego wniosku w tym przedmiocie stało się zbędne, albowiem P. L. nie podał żadnych nowych okoliczności, które świadczyłyby o tym, że jego sytuacja materialna i rodzinna zmieniała się, a więc brak było podstaw do rozpoznania ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Sprzeciw wniesiony przez skarżącego pismem z 18 kwietnia 2017 r. nie zawiera uzasadnienia, a jedynie informację, że P. L. po konsultacji prawnej dokona takiego, co jednak nie nastąpiło. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym – art. 260 § 1 oraz § 3 p.p.s.a. W stanie faktycznym sprawy rozpatrywany wniosek jest drugim w przedmiocie prawa pomocy co do którego orzekał Sąd, przy czym okoliczności dotyczące stanu majątkowego i osobistego skarżącego nie uległy żadnej zmianie. Już na wcześniejszym etapie niniejszego postępowania sądowego dokonano oceny sytuacji finansowej skarżącego w kontekście możliwości partycypowania w kosztach sądowych. Zajmując stanowisko negatywne wobec żądania przyznania prawa pomocy, zarówno starszy referendarz sądowy jak i Sąd przyjęli, że skarżący nie wykazał należycie, że znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej go do przyznania tego prawa i że nie jest w stanie zabezpieczyć środków koniecznych do poniesienia kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Analiza oświadczenia wnioskodawcy wskazuje na to, że nie można go uznać za osobę żyjącą w ubóstwie, pozbawioną dostatecznych środków materialnych dla zaspokojenia podstawowych potrzeb swoich i swoich bliskich. Ponownie złożony wniosek nie wskazuje żadnych nowych okoliczności w sprawie, stanowiąc kopię poprzednio złożonego formularza PPF. Skoro skarżący przedłożył kolejny wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, którego treść jest zbieżna z treścią uprzednio złożonego i już prawomocnie rozpoznanego wniosku, to merytoryczne rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne, a postępowanie w tym zakresie na podstawie art. 249a p.p.s.a. należało umorzyć, o czym prawidłowo orzekł starszy referendarz sądowy w zaskarżonym postanowieniu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.