II SA/Ke 432/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszki Banach po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] lutego 2021 r. znak: [...] w przedmiecie odmowy wyznaczenia organowi terminu do załatwienia sprawy postanawia: odrzucić skargę.

W.S. w piśmie datowanym na 8 lutego 2021 r. złożył do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego zażalenie na bezczynność i przewlekłość organu w sprawie budynku przy ul. [...] w K. Powyższe pismo zostało przekazane do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego, który potraktował je jako ponaglenie w sprawie bezczynności PINB w załatwieniu sprawy dotyczącej stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej usytuowanego przy ul. [...] w K. i postanowieniem z 23 lutego 2021 r., na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej w skrócie "kpa"), odmówił wyznaczenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowalnego dodatkowego terminu załatwienia sprawy. W piśmie datowanym na 5 marca 2021 r. W.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach "skargę i zażalenie" na opisane wyżej postanowienie z [...] lutego 2021 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że na postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie wydane na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 i 2 kpa nie przysługuje ani zażalenie, ani skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3). Będące przedmiotem niniejszego postępowania postanowienie zostało wydane w trybie art. 37 kpa. Zgodnie z art. 37 1 § 1 pkt 1 kpa stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Z kolei w myśl art. 37 § 6 pkt 1 i 2 kpa, organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym: 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone, b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. W niniejszej sprawie WINB odmówił PINB wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Podnieść należy, że stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 kpa przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 kpa). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, jest to postanowienie mające na celu likwidację bezczynności (lub przewlekłości) organu administracyjnego w trybie administracyjnym i stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność (art. 52 p.p.s.a.). Na postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie nie przysługuje zażalenie ani skarga do sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzeczeniach sądów administracyjnych (por. postanowienie WSA w Gliwicach z 5 czerwca 2009 r., IV SAB/Gl 21/09; wyrok WSA w Łodzi z 18 lipca 2018 r., II SAB/Łd 83/18; postanowienie WSA w Gdańsku z 4 grudnia 2017 r., II SA/Wa 1879/17; postanowienie WSA w Krakowie z 13 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1425/17; postanowienie WSA w Warszawie z 4 grudnia 2017 r., II SA/Wa 1879/17 - wszystkie publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również żadne z postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. W świetle powyższego należy stwierdzić, że na postanowienie wydane w trybie art. 37 § 6 kpa nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zatem skarga jako niedopuszczalna z innych przyczyn, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.