II SA/Ke 420/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Asystent sędziego Magdalena Niźnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2018 r. sprawy ze skargi B. K., J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku wykonania czynności oddala skargę.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...], po rozpatrzeniu odwołania B. K. i J. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...], odmawiającej nałożenia obowiązku wykonania czynności polegających na zamurowaniu okien w ścianie południowo-zachodniej w budynku po byłej szkole podstawowej usytuowanym na działce nr ewid. [...] w C., gm. Ł., na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017, poz. 1332 ze zmianami), dalej przywołanej jako "ustawa", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Inspektor Wojewódzki podał, że wnioskiem z 17 listopada 2017 r. B. K. i J. K. zwrócili się do PINB z wnioskiem o wydanie decyzji o dokonanie rozbiórki i zamurowanie bezprawnie wykutych okien w ścianie południowo-zachodniej w budynku byłej szkoły podstawowej w C. Już w 2014 r. organ I instancji analizował sprawę związaną z wykonywaniem robót budowlanych w powyższym budynku. Inspektorzy organu I instancji przeprowadzili 27 lutego 2014 r. oględziny, w wyniku których ustalono, że w budynku po byłej szkole prowadzone były roboty budowlane na podstawie decyzji Starosty z [...] o pozwoleniu na przebudowę budynku po byłej szkole podstawowej z przeznaczeniem na cele społeczno-kulturalne wraz z instalacjami: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, centralnego ogrzewania i elektryczna na działce nr ewid. [...]. Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego Starosta decyzją z [...] stwierdził, że decyzja z [...] została wydana z naruszeniem prawa, gdyż w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na przebudowę budynku nie brali udziału J. K. i B. K. Niemniej jednak nie uchylono tej decyzji w trybie wznowieniowym. Uczestniczący w powyższych oględzinach J. K. oświadczył m.in., że budynek drewniany szkoły powstał około 1920 r. i stał on od początku w tym miejscu, tylko od jego strony nie było okien. Okna w budynku powstały w okresie przedwojennym. Granice między działkami nie uległy zmianie. W "Projekcie inwentaryzacji z ekspertyzą techniczną" - inwentaryzacja Szkoły Podstawowej im. Armii Krajowej Korpusu "Jodła" w Ł., sporządzonym w kwietniu 2012 r. jak i w opisie technicznym zatwierdzonego decyzją z [...] projektu budowlanego znajduje się stwierdzenie, że budynek został wybudowany w latach 1912-1913, jako budynek szkolny, parterowy z poddaszem nieużytkowym. W 1931 r. przeszedł rozbudowę obejmującą dobudowę piętra z przeznaczeniem na klasy lekcyjne oraz mieszkanie kierownika szkoły. Odnosząc się do obecnego stanu faktycznego stwierdzono, że budynek jest II kondygnacyjny, częściowo podpiwniczony, przykryty dachem czterospadowym z naczółkami o konstrukcji drewnianej. Konstrukcja budynku tradycyjna, układ konstrukcyjny mieszany. Projekt budowlany nie obejmował wykonania dodatkowych otworów okiennych i drzwiowych w ścianie południowo-zachodniej. Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji zawiadomił strony postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie likwidacji okien w wyżej opisanym budynku, a następnie wydał zaskarżoną decyzję. Inspektor Wojewódzki zaznaczył, że zobowiązał organ I instancji do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego, co poskutkowało kontrolą z 16 marca 2018 r., w trakcie której ustalono, że roboty budowlane wykonywane są zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Uczestniczący w czynnościach kontrolnych J. K. oświadczył m.in., że budynek szkoły powstał w latach przedwojennych i był budynkiem drewnianym parterowym. Nie wie czy w ścianie budynku od jego strony były otwory okienne oraz kiedy powstały pierwsze otwory okienne od strony jego działki. Nie pamięta również, kiedy budynek został przebudowany jako budynek murowany. Prawdopodobnie okna od strony jego działki powstały w latach 50. Pierwsza wymiana okien z drewnianych na PCV w ścianie nastąpiła w latach 80. Pierwsze roboty przy ścianie od strony granicy wykonane były w latach 1999-2000 i w tym czasie zamurowano 1 otwór okienny wychodzący z klatki schodowej (został zmniejszony). Wniósł o wprowadzenie w otworach okiennych luksferów, czyli doprowadzenie ściany przy granicy działki do stanu zgodnego z przepisami. Organ odwoławczy zaznaczył, że roboty budowlane przy spornym budynku prowadzone są na podstawie decyzji z [...], niemniej jednak zakres robót wskazanych w zatwierdzonym projekcie budowlanym nie obejmował wykonania dodatkowych otworów okiennych w ścianie południowo - zachodniej budynku. Otwory te już istniały, a wymianie podlegać miała jedynie stolarka okienna. Ilość otworów okiennych w ścianie południowo - zachodniej się nie zmieniła w stosunku do stanu faktycznego przed przystąpieniem do robót budowlanych wykonywanych na podstawie decyzji z [...]. Organ II instancji wskazał, że sama wymiana stolarki okiennej nie podlega regulacjom Prawa budowlanego, a więc inwestor nie musi legitymować się pozwoleniem na jej wykonanie ani dokonywać zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlach. Organ ustalił, że usytuowanie otworów okiennych w ścianie budynku nie stwarza zagrożenia pożarowego, bowiem najbliższe budynki znajdują się w znacznej odległości. Tym samym w niniejszej sprawie nie będzie miał zastosowania art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy odnoszący się do sytuacji wykonywania robót budowlanych mogących spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Ponadto omawiany budynek został wybudowany przed wejściem w życie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. - o prawie budowlanym i zabudowie osiedli (Dz.U. z 1928 r., nr 23, poz. 202). Tym samym w stosunku do tego obiektu (otworów okiennych), nie mają zastosowania żadne polskie regulacje Prawa budowlanego w przedmiocie usytuowania otworów okiennych w ścianie budynku oddalonego od granicy z działką sąsiednią w odległości 1m. Odnosząc się natomiast do aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r., poz. 1422 ze zm.), dalej przywoływanego jako "rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r.", organ II instancji zacytował jego § 2 ust. 1 i stwierdził, że zagrożenie, o którym mowa w tej regulacji nie zachodzi. Dodał, że niewątpliwie otwory okienne znajdujące się w ścianie południowo - zachodniej budynku, usytuowane w odległości 1m od działki sąsiedniej - naruszają obecnie obowiązujące przepisy odległościowe. Jednak brak jest podstaw do nakazania ich zamurowania, gdyż kwestia odległości budowy od granicy z działką sąsiednią, pomimo że mowa jest o niej w rozporządzeniu z 12 kwietnia 2002 r., w pewnych okolicznościach w ogóle nie ma charakteru przepisów techniczno-budowlanych, lecz dotyczy prawa sąsiedzkiego jako prawa cywilnego. Stanowisko takie znajduje również uzasadnienie w wyroku TK z 11 maja 1999 r. sygn. akt P 9/98. Sama niezgodność usytuowania ściany budynku z otworami do granicy działki z zapisem § 12 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., nie uzasadnia nałożenia obowiązku zamurowania tych otworów, w sytuacji, gdy organ nie stwierdził naruszenia innych przepisów techniczno-budowlanych. Przepis § 12 wykracza poza delegację ustawową ograniczając przy tym konstytucyjne prawo własności, co powoduje konieczność odmowy jego zastosowania w sytuacji, gdy sposób usytuowania nieruchomości na działce nie wiąże się z konkretnym niebezpieczeństwem dla dobra chronionego prawem. W sytuacji takiej, sposób usytuowania budynku ogranicza się wyłącznie do prawa sąsiedzkiego i ewentualnych oddziaływań na prawa właściciela działki sąsiedniej, co z kolei jako domena prawa cywilnego może podlegać kontroli sądów powszechnych (za wyrokiem NSA z 12.01.2011 r., sygn. akt. II OSK 5/10 oraz wyrokiem NSA z 26.10.2011 r., sygn. akt. II OSK 1518/10). Zatem słusznie organ I instancji odmówił wydania nakazu zamurowania otworów okiennych. Odnosząc się do treści odwołania organ dodał, że sporne otwory okienne nie znajdują się bezpośrednio w granicy działki, lecz są oddalone 1m od granicy. Usytuowanie budynku nie oddziałuje na obiekty budowlane usytuowane na działce nr ewid. [...], a sam budynek szkoły powstał przed 1928 r., a więc nie ma podstaw do wykonania ściany pełnej, odpowiadającej przepisom przeciwpożarowym. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji, B. K. i J. K. zarzucili naruszenie: art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy, poprzez brak nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania tj. nakazania przebudowy lub zamurowania okien na stronie południowo- zachodniej; art. 12 pkt 1, 2 i 4 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 roku w związku z art. 3 pkt 20 ustawy poprzez umiejscowienie okien w budynku w odległości 1m od granicy sąsiedniej działki; art. 107 § 3 kpa, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy prawnej i przesłanek decyzji obu instancji; art. 7 i 8 kpa poprzez nierozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy w sposób wyczerpujący i wszechstronny; art. 77 § 1 i art. 83 kpa poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie decyzji. W uzasadnieniu autor skargi podał, że budynek, którego dotyczy zaskarżona decyzja usytuowany jest ścianą południowo-zachodnią z otworami okiennymi w odległości 1m od działki sąsiedniej nr [...]. Z projektu budowlanego wynika, że roboty budowlane związane z przebudową tego budynku obejmowały także wymianę okien. Wymianę okien w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, należy zakwalifikować do przebudowy obiektu budowlanego, a więc ich wykonanie wiąże się z koniecznością uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i koniecznością przestrzegania warunków technicznych. Co za tym idzie, takie usytuowanie obiektu budowlanego i otworów okiennych narusza § 12 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 roku, który ma zastosowanie także przy przebudowie budynków (§ 2 ust. 1) i, który należy zaliczyć do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy. Ponadto powołane rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r. wymaga, by przy budowie lub przebudowie budynków i budowli zachowane zostały wymogi dotyczące usytuowanie budynków, dotyczące odległości od działki sąsiedniej (§ 12 ust. 1 pkt 1). Zdaniem autora skargi nie jest zasadne twierdzenie organu, że budynek został wybudowany jeszcze przed wejściem w życie rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowie osiedli, którego przepisy były pierwszą polską regulacją dotyczącą prawa budowlanego i to niejako uzasadnia fakt, że okna mogły zostać wybudowane w takiej a nie innej odległości. Podkreślił, że wówczas budynek był obiektem drewnianym, a nie murowanym, jak obecnie, a więc jest to budynek nowy, do którego mają zastosowanie przepisy obecnie obowiązujące. Zatem sporny budynek powinien odpowiadać aktualnie obowiązującym normom dotyczącym sytuowania budynków. Autor skargi także stwierdził, że ponieważ przepisy obecnie obowiązującego prawa nie pozwalają na wykonanie otworów okiennych w tak bliskiej odległości od działki sąsiedniej, to doprowadzenie robót budowlanych w omawianym zakresie do stanu zgodnego z prawem, czyli ich legalizacja jest zasadna. Wykonanie okien w budynku znajdującym się na granicy pomiędzy działkami nakłada na organy obowiązek doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami prawa poprzez nałożenie obowiązku zamurowania wykonanych otworów okiennych. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu, że § 12 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. narusza konstytucyjne prawo własności. Podał, że prawo do orzekania w tym zakresie przysługuje jedynie Trybunałowi Konstytucyjnemu. Istnieje domniemanie, że prawo stanowione i obowiązujące jest zgodne z Konstytucją. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jej przedmiotem jest decyzja kończąca postępowanie prowadzone na podstawie art. 51 ustawy, odmawiająca nakazania zamurowania (poprzez ewentualnie wstawienie luksferów) okien znajdujących się w ścianie budynku oddalonym od granicy działki skarżących o 1 m. Przede wszystkim podkreślenia wymaga to, że roboty, których wykonania domagają się skarżący, dotyczą budynku, jak wynika z ustaleń organu, wzniesionego w latach 1912 – 13, przebudowanego w 1931 r. i przebudowywanego na podstawie decyzji z 2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Chociaż w aktach brak jest dokumentów, na podstawie których budynek został wzniesiony jeszcze przez I wojną światową, a także brak jest decyzji o pozwoleniu na jego przebudowę z 1931 r. (w wyniku której między innymi w miejsce nieużytkowego poddasza zrobiono kondygnację z klasami oraz mieszkaniem), z uwagi na tak odległy okres od jego postawienia oraz fakt, że przed 1 stycznia 1975 r. nie istniały przepisy zobowiązujące inwestorów do przechowywania dokumentacji związanej z budową obiektów budowlanych przez okres użytkowania tych obiektów, brak jest podstaw do przyjęcia, że budynek ten został wzniesiony samowolnie, to jest bez zachowania wymaganych wymogów prawnych (por. wyrok NSA z 2 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1249/15, z dnia 10 maja 2018 r. sygn. II OSK 2888/17, z dnia 19 września 2013 r. sygn. II OSK 1004/12 – dostępne w internetowej bazie orzecznictwa sądów administracyjnych). Brak jest także dowodów na to, że okna w tym budynku od strony działki skarżących zostały wykonane w sposób samowolny, nieprzewidziany pozwoleniem na budowę czy też innym dokumentami, jeśli takie były wymagane jeszcze przed I wojną światową. Co prawda wątpliwości budzi prawidłowość stwierdzenia przez organ, że wszystkie okna zostały wykonane w czasie, gdy nie obowiązywały polskie przepisy regulujące kwestie dotyczące odległości budynków i okien od granicy działki, skoro, jak jednocześnie wskazuje organ, I piętro zostało wybudowane czy też przebudowane z nieużytkowego poddasza w 1931 r., kiedy obowiązywało już rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. regulujące te kwestie. Tym niemniej powyższa wątpliwość co do prawidłowości ustaleń organu w tej części nie ma wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji. Skoro bowiem I piętro budynku szkolnego zostało przeznaczone na mieszkanie i klasy, niewątpliwie tego rodzaju pomieszczenia wymagały, stosownie do przepisów tego rozporządzenia, naturalnego oświetlenia, a więc dostatecznej ilości okien "wychodzących na wolną przestrzeń" (§ 241 ust. 2 i 3 ). Stąd też należy domniemywać, że na umiejscowienie okien na I piętrze od strony nieruchomości, aktualnie należącej do skarżących, inwestor przebudowy budynku szkoły posiadał w 1931 r. stosowne pozwolenie. Składając wyjaśnienia w toku przeprowadzonej przez organ I instancji kontroli w 2014 r. J. K. przyznał, że okna w ścianie budynku szkoły od strony jego nieruchomości istniały jeszcze przed wojną. Twierdził tylko, że zostały one wykonane później niż budowa tego obiektu, której datę określił na 1920 r. Natomiast składając wyjaśnienia w marcu 2018 r. oświadczył, że nie wie, czy w ścianie budynku szkoły od strony jego działki były otwory okienne, kiedy one powstały ani też, kiedy budynek został przebudowany z drewnianego na murowany. Dlatego też jego dalsze stwierdzenie, że prawdopodobnie okna powstały w latach 50-tych nie jest wystarczające do podważenia prawidłowości ustaleń organu, że od początku w ścianie tej były otwory okienne (z tą poprawką, że jeśli chodzi o otwory w ścianie I piętra powstały one wraz z tą ścianą, ale później niż otwory w ścianie parteru). Dodatkowo podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny badając legalność decyzji, kontroluje jej zgodność z prawem obowiązującym w dacie jej wydawania przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych wówczas istniejących. Jedną z tych okoliczności w niniejszej sprawie jest to, że pozostawała w obrocie prawnym decyzja Starosty z [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca Gminie pozwolenie na przebudową budynku po byłej Szkole Podstawowej z przeznaczeniem na cele społeczno - kulturalne, wraz z kanalizacjami. Przesłanką zaś wydania pozwolenia na przebudowę jest ustalenie, że obiekt, który ma być przebudowywany został wzniesiony legalnie. Przepis art. 51 ustawy ma zastosowanie w sytuacjach określonych w art. 50 ustawy, zgodnie z którym w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust.1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. W niniejszej sprawie roboty są wykonywane na podstawie pozwolenia na przebudowę i jak ustalił organ, są one prowadzone zgodnie z tym pozwoleniem, w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ludzi, mienia i środowiska. Skarżący zarzucają, że są one prowadzone niezgodnie z przepisami. W niniejszej jednak spawie zachodzi szczególna sytuacja, a mianowicie taka, że pozwolenie na przebudowę obejmuje, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, także zgodę na wymianę stolarki okiennej w otworach okiennych, w tym znajdujących się w ścianie oddalonej o 1 metr od nieruchomości skarżących, które istnieją od czasów przedwojennych. Pozwolenie na przebudowę nie przewidywało wybicia nowych otworów, a jedynie wymianę stolarki w otworach istniejących. Takich zaś robót nie można zakwalifikować jako naruszających obowiązujące przepisy. Zgodnie z art. 51 ust. 7 ustawy, przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Aby jednak móc go zastosować należałoby ustalić, że takie roboty – w tym przypadku usytuowanie w ścianie otworów okiennych, nastąpiło w warunkach samowoli budowlanej. Tymczasem, jak już była o tym mowa, brak jest podstaw do poczynienia ustaleń, że przedwojenny inwestor prowadzący budowę szkoły nie dysponował stosownym pozwoleniem ani, że budynek został wzniesiony niezgodnie z tym pozwoleniem, a więc że działał w warunkach samowoli budowlanej. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia z 12 marca 2002 r. przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2, w myśl którego przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. Organ ustalił, w oparciu o istniejący stan zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, że istniejące w ścianie od strony nieruchomości skarżących okna nie stwarzają zagrożenia pożarowego, tak więc prawidłowo uznał, że przepisy tego rozporządzenia nie mają zastosowania do budynku ze ścianą z oknami istniejącymi jeszcze przed wojną, a więc i przed wejściem w życie tego aktu prawnego. Dlatego też za niezasadny uznać należy zawarty w skardze zarzut naruszenia § 12 (autor skargi mylnie wskazuje, że jest to art. 12) ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia z 12 marca 2002 r. Skarżący podnoszą, że budynek został przebudowany, w związku z czym powinny mieć do niego zastosowanie przepisy powyższego rozporządzenia. W tym jednak miejscu ponownie podkreślić należy, że chociaż ostatnia przebudowa została dokonana na podstawie decyzji wydanej, gdy rozporządzenie już obowiązywało, jednakże ani organ nadzoru budowlanego ani też sąd administracyjny rozpoznający skargę na decyzję tego organu nie jest władny do kwestionowania wydanego przez organ architektoniczno – budowlany pozwolenia na przebudowę. Ponadto ponownie podkreślić należy, że pozwolenie na przebudowę nie obejmowało robót polegających na wybiciu nowych otworów okiennych, a jedynie, jeśli chodzi o te okna, zatwierdzony decyzją projekt przewidywał wymianę ich stolarki, które to roboty jak prawidłowo wskazał organ, nie wymagają ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Jeśli natomiast chodzi o podnoszoną w skardze okoliczność, że skoro budynek szkoły początkowo był drewniany, a teraz jest murowany, co oznacza, że doszło do jego przebudowy, o tyle pozostaje bez znaczenia, że już od czasów przedwojennych w ścianie tego budynku (drewnianej) istniały otwory okienne i brak jest podstaw do ustalenia, że zostały one wykonane w sposób samowolny. Na koniec, odnosząc się do ostatniego zarzutu skargi, skład orzekający w niniejszej sprawie zgadza się z jej autorem co do niezasadności stanowiska organu odnośnie niekonstytucyjności § 12 rozporządzenia z 2012 r. Przepisy tego rozporządzenia, w tym jego § 12 zostały wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy w zw. z ust. 1 pkt 1, zgodnie z którym do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 1-2b. Błędne zdaniem Sądu stanowisko organu w tej części uzasadnienia decyzji nie ma jednak wpływu na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia Reasumując, zdaniem Sądu, prawidłowo organy w niniejszej sprawie uznały żądanie skarżących zamurowania otworów okiennych za nieuzasadnione i dlatego skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (teksy jedn. Dz. U. z 20218 r., poz. 1302).