II SA/Ke 393/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2022 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2022 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia odpłatności z tytułu pobytu w domu pomocy społecznej oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2022 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji tego organu z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], którą uchylono decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta O. Ś. z [...] maja 2019 r., znak: [...] 35.1.2016, zmieniającą decyzję z [...] grudnia 2017 r., znak: [...] ze zm., w całości i orzeczono o zmianie tej decyzji w ten sposób, że pkt 1 otrzymał brzmienie: "1. Ustala się od dnia 01 marca 2019 r. do dnia 31.05.2019 r. Pani J. F. wysokość opłaty za pobyt babci, P. H. S. w DPS w O. ., ul. [...], w kwocie [...]zł miesięcznie, a od dnia 01.06.2019 r. do dnia 20.06.2019 r. w kwocie [...]zł". W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z 13 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 68/20 uchylił decyzję Kolegium z [...] października 2019 r., znak: [...] oraz utrzymaną w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta [...] Św. z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], zgodnie z którą w pkt 1) zobowiązano J. F. do zwrotu na rzecz Gminy O. Ś.. łącznej kwoty [...]zł z tytułu wniesionej zastępczo przez tę Gminę opłaty za pobyt H. S. w DPS w O. (dalej "DPS"), na którą to kwotę składają się opłaty za okres: od 16 marca 2018 r. do 31 marca 2018 r. w wysokości [...] zł; od 1 kwietnia 2018 r. do 28 lutego 2019 r. w wysokości [...] zł miesięcznie; w pkt 2) zażądano zwrotu ww. kwoty w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, na wskazany rachunek bankowy; w pkt 3) odmówiono odstąpienia od żądania zwrotu kwoty [...]zł z tytułu wniesionej zastępczo przez Gminę O. opłaty za pobyt babci H. S. w DPS. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd podkreślił, że redakcja decyzji Kolegium z [...] sierpnia 2019 r., zastępująca w całości dotychczasowe brzmienie rozstrzygnięcia ustalającego opłatę dla J. F. nowym brzmieniem nasuwa wątpliwość, czy sam obowiązek ponoszenia opłaty nie powstał dopiero od 1 marca 2019 r. Mając na uwadze wytyczne Sądu, Kolegium wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W wyniku analizy akt sprawy Kolegium stwierdziło, że kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Kolegium z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...] obarczona jest wadliwością, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a z uwagi na to, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ odwoławczy powołał się przy tym na art. 61 ust. 1, ust. 2, ust. 2a i ust. 3 oraz art. 104 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2268 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Kolegium wyjaśniło następnie, że w punkcie I ostatecznej decyzji z [...] grudnia 2017 r. organ pierwszej instancji ustalił J. F. wysokość opłaty za pobyt babci H. S. w DPS w kwocie [...]zł miesięcznie. Następnie decyzją z [...] maja 2019 r. organ pierwszej instancji orzekł, że zmienia się decyzję z [...] grudnia 2017 r., zmienioną ostatnio decyzją z [...] stycznia 2019 r. dotyczącą ustalenia w pkt 1 J. F. wysokości opłaty za pobyt babci P. H. S. w DPS w ten sposób, że pkt 1 otrzymuje brzmienie: "1. Ustala się od dnia 1 marca 2019 r. Pani J. F., zam. O. ., Os. R. [...] wysokość opłaty za pobyt babci P. H. S. w DPS w O. . ul. [...] w kwocie [...]zł miesięcznie płatne w następujący sposób: a) opłata za okres od 1 marca 2019 r. do 30 czerwca 2019 r. w łącznej kwocie [...]zł podlega wpłacie na rachunek bankowy MOPS w O. Nr [...] 1020 2629 0000 9102 0341 0503 w terminie do 30 czerwca 2019 r., b) opłata od dnia 1 lipca 2019 r. w kwocie ustalonej wyżej tj. [...] zł podlega uiszczaniu z góry - w terminie do 25-go dnia każdego miesiąca kalendarzowego na rachunek bankowy MOPS w O.. nr [...] 1020 2629 0000 9102 0341 0503". Na skutek odwołania wniesionego od ww. decyzji z 28 maja 2019 r. Kolegium decyzją z [...] sierpnia 2019 r. uchyliło tę decyzję w całości i orzekło o zmianie decyzji z 12 grudnia 2017 r. w ten sposób, że pkt 1 otrzymał brzmienie: "ustala się od dnia 1 marca 2019 r. do dnia 31 maja 2019 r. Pani J. F. wysokość opłaty za pobyt babci, P. H. S. w DPS w O.. ul. [...], w kwocie [...]zł miesięcznie, a od dnia 1 czerwca 2019 r. do dnia 20 czerwca 2019 r. w kwocie [...]zł". Niemniej, jako podkreśliło Kolegium, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z 13 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke [...] uznał, że taki sposób redakcji decyzji Kolegium pozwala przyjąć (a przynajmniej nie wyklucza takiego wnioskowania), że pkt 1 decyzji z [...] grudnia 2017 r. w całości zastąpiono nowym brzmieniem, z którego wynika, że J. F. została ustalona opłata za pobyt babci H. S. w DPS począwszy od 1 marca 2019 r. do 20 czerwca 2019 r. Sąd podkreślił, że w zaskarżonej do Sądu decyzji Kolegium podniosło, iż decyzja wydana w trybie art. 106 ust. 5 ustawy wywołuje skutek jedynie na przyszłość, nie wstecz. Jednocześnie w decyzji Kolegium z [...] sierpnia 2019 r., w nowej osnowie decyzji zmienianej, ustalono opłatę dla skarżącej począwszy od 1 marca 2019 r., a zatem z mocą sięgającą jeszcze przed datę wydania decyzji zmieniającej przez organ pierwszej instancji, co miało miejsce [...] maja 2019 r. Rozstrzygnięcie to nawiązuje więc do tej linii orzecznictwa sądów administracyjnych, która dopuszcza możliwość ustalania i zmiany opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej od dnia umieszczenia w placówce, a więc ze skutkiem sięgającym w przeszłość. Według tego zapatrywania zmiana decyzji na podstawie art. 106 ust. 5 ustawy, dotycząca wysokości opłaty za pobyt w DPS, może mieć skutek wsteczny, tj. wywołać skutek z datą wcześniejszą, aniżeli data wydania decyzji zmieniającej. Sąd zauważył, że argumentacja Kolegium nie rozstrzyga problemu dotyczącego interpretacji osnowy decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r., a organ interpretacji takiej dokonuje dopiero w uzasadnieniu tej decyzji, odwołując się do istoty decyzji wydawanej na podstawie art. 106 ust. 5 ustawy. Przyjęta redakcja decyzji zmieniającej, zastępująca w całości dotychczasowe brzmienie rozstrzygnięcia ustalającego opłatę dla J. F. (a zatem - jak można wnosić - nie tylko co do wysokości, ale i samego obowiązku ponoszenia tej opłaty) nowym brzmieniem, nasuwał wątpliwości Sądu, czy sam obowiązek ponoszenia opłaty nie powstał dopiero od dnia 1 marca 2019 r., a w konsekwencji czy art. 106 ust. 5 ustawy został w ogóle prawidłowo zastosowany. Z uzasadnienia decyzji z [...] sierpnia 2019 r., w ocenie Sądu, nie wynika, że skutek wydanej decyzji zmieniającej - o tak niejednoznacznym brzmieniu jej osnowy - co do istnienia obowiązku po stronie J. F. nie sięga wstecz dalej niż do 1 marca 2019 r., a to z samego rozstrzygnięcia decyzji ma wynikać bez żadnych wątpliwości zakres uprawnień i obowiązków strony. W przypadku omawianej decyzji zmieniającej zrozumienie tego, czy obowiązek J. F. powstał dopiero od 1 marca 2019 r., czy istniał też wcześniej, wymaga dodatkowej analizy, tj. przede wszystkim wyjaśnienia istoty i skutków decyzji wydawanej na podstawie art. 106 ust. 5 ustawy, a także analizy okoliczności faktycznych sprawy. W ocenie WSA w Kielcach podobnych wątpliwości nie byłoby gdyby brzmienie decyzji zmieniającej - przykładowo - było następujące: "zmienia decyzję z 12 grudnia 2017 r. w ten sposób, że od dnia 1 marca 2019 r. wysokość opłaty ponoszonej przez J. F. wynosi (...)". Tego rodzaju rozstrzygnięcie nawiązywałoby do zmiany - od określonej daty - wyłącznie wysokości ponoszonej opłaty, a nie odnosiło się, jak można to wywnioskować z osnowy decyzji Kolegium (poprzez eliminację całego dotychczasowego brzmienia określonego punktu decyzji), do samego istnienia obowiązku ponoszenia opłaty i nie wywoływało wątpliwości w tym zakresie (wykluczałoby możliwość różnych interpretacji). W tej sytuacji Sąd w sprawie II SA/Ke 68/20 uznał, że zaskarżona decyzja, podobnie jak decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane z naruszeniem art. 61 ust. 3 i art. 104 ust. 3 ustawy, a to wobec oparcia decyzji wydanej na podstawie tych przepisów o decyzję - czy też decyzje - z których nie można w sposób jednoznaczny wywnioskować obowiązku ponoszenia opłaty przez stronę w okresie od 16 marca 2018 r. do 28 lutego 2019 r. Mając na uwadze powyższe wytyczne Sądu, Kolegium za zasadne uznało stwierdzenie, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, nieważności decyzji tego organu z [...] sierpnia 2019 r. znak: [...], jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 61 ust. 3 i art. 104 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. J. F. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności występujących w niniejszej sprawie świadczących o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organu, braku podstaw do stwierdzenia wydania decyzji organu z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 61 ust. 3 i art. 104 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej; art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 k.p.a. przez stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z [...] sierpnia 2019 r., w sytuacji gdy z analizy materiału dowodowego w sprawie wynika, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu, gdyż brak jest podstaw do stwierdzenia wydania decyzji organu z rażącym naruszeniem prawa w zakresie art. 61 ust. 3 i art. 104 ust. 3 ustawy; art. 61 ust. 3 i art. 104 ust. 3 ustawy poprzez ich zastosowanie i stwierdzenie wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organu. W uzasadnieniu skargi jej autorka przedstawiła argumentację na poparcie stawianych zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca podniosła w szczególności, że w niniejszej sprawie nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Decyzja została wydana w sposób prawidłowy, gdyż na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylono poprzednią decyzję w całości i orzeczono co do istoty sprawy poprzez wskazanie nowego brzmienia decyzji ustalając obowiązek opłaty przez skarżącą za pobyt babci w DPS od 1 marca 2019 r. Zdaniem skarżącej, tak skonstruowane brzmienie decyzji wydane w oparciu o przepisy k.p.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, że jest ona obowiązana do zapłaty jedynie od 1 marca 2019 r. Wszelkie wcześniejsze opłaty zostały uchylone. Interpretacja ta wynika z konstrukcji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zarówno orzecznictwo jak i doktryna w sposób jednoznaczny wskazują, że na podstawie tego przepisu organ uchyla w całości decyzję (czyli wszystkie jej zapisy) i merytorycznie rozpatruje sprawę na nowo. Oznacza to, że wszelkie wcześniejsze zobowiązania w związku z uchyleniem decyzji wygasły. Skarżąca podkreśliła, że w niniejszej sprawie sam organ stwierdził, iż w przypadku jakichkolwiek sprzeczności między rozstrzygnięciem, a uzasadnieniem decyzji, pierwszeństwo przyznać należy rozstrzygnięciu decyzji. Dlatego też wszelkie inne ustalenia niż te, że skarżąca obowiązana jest do opłat od dnia 1 marca 2019 r. są nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie 21 września 2022 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.). Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 p.p.s.a., stanowiąc, że sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a"), organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu ww. przepisu decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym postanowieniem (decyzją). Skutki, które wywołuje orzeczenie uznane za rażąco naruszające prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie orzeczenia jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (wyroki NSA z: 22 października 2018 r. sygn. akt I OSK 1279/18, 12 marca 2020 r. sygn. akt II OSK 1268/18). W niniejszej sprawie te przesłanki zostały spełnione, bowiem pozostawienie w obrocie prawnym decyzji administracyjnej, której legalność została podważona prawomocnym wyrokiem sądowym, jest nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności obowiązującymi w państwie prawa. W sprawie o sygnaturze akt II SA/Ke 68/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach ocenił, że sposób redakcji rozstrzygnięcia decyzji z [...] sierpnia 2019 r. pozwala przyjąć, a przynajmniej nie wyklucza takiego wnioskowania, że punkt 1. decyzji z [...] grudnia 2017 r. w całości zastąpiono nowym brzmieniem, z którego wynika, że J. F. została ustalona opłata za pobyt H. S. w DPS począwszy od 1 marca 2019 r. do 20 czerwca 2019 r. Jak wskazał Sąd, przyjęta redakcja decyzji zmieniającej, zastępująca w całości dotychczasowe brzmienie rozstrzygnięcia ustalającego opłatę dla J. F. (a zatem – jak można wnosić – nie tylko co do wysokości, ale i samego obowiązku ponoszenia tej opłaty) nowym brzmieniem, nasuwa bowiem wątpliwość, czy sam obowiązek ponoszenia opłaty nie powstał dopiero od 1 marca 2019 r., a w konsekwencji czy przepis art. 106 ust. 5 u.p.s. został w ogóle prawidłowo zastosowany. Sąd podniósł, że w przypadku omawianej decyzji zmieniającej zrozumienie tego, czy obowiązek J. F. powstał dopiero od 1 marca 2019 r., czy istniał też wcześniej, wymaga dodatkowej analizy, tj. przede wszystkim wyjaśnienia istoty i skutków decyzji wydawanej na podstawie art. 106 ust. 5 u.p.s., a także analizy okoliczności faktycznych sprawy. Sąd zaakcentował, że rozstrzygnięcie (osnowa decyzji) musi być sformułowane w taki sposób, aby nie było wątpliwości, czego ono dotyczy, jakie uprawnienia zostały przyznane lub jakie obowiązki zostały nałożone na stronę. Rozstrzygnięcie powinno być zatem sformułowane precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. W tej sytuacji Sąd w tamtej sprawie uznał, że zaskarżona decyzja, podobnie jak decyzja organu I instancji, zostały wydane z naruszeniem art. 61 ust. 3 i art. 104 ust. 3 u.p.s., a to wobec oparcia decyzji wydanej na podstawie tych przepisów o decyzję – czy też decyzje – z których nie można w sposób jednoznaczny wywnioskować obowiązku ponoszenia opłaty przez stronę w okresie od 16 marca 2018 r. do 28 lutego 2019 r. Cytowany wyżej wyrok sądowy zapadł w sprawie dotyczącej zwrotu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, natomiast zaskarżona decyzja dotyczy sprawy w przedmiocie ustalenia odpłatności z tytułu pobytu w domu pomocy społecznej. Niemniej, zdaniem Sądu orzekającego w tej sprawie, ujawnienie przez Sąd w tamtej sprawie uchybienia przepisom prawa wymagało ze strony Kolegium reakcji procesowej, której wynikiem jest wszczęcie postępowania nadzwyczajnego i unieważnienie decyzji, co do której sąd administracyjny w prawomocnym wyroku uznał, że jej osnowa nie spełnia cech prawidłowego rozstrzygnięcia decyzji administracyjnej. Za uznaniem decyzji z [...] sierpnia 2019 r. za rażąco naruszającą prawo, w ocenie Sądu, przemawia sprzeczność osnowy tej decyzji z jej uzasadnieniem, a wynikająca z faktu, że z treści tego uzasadnienia odczytywanego w kontekście całości okoliczności sprawy popartych zgromadzonym materiałem dowodowym wynika, że H. S. od 10 października 2005 r. została umieszczona w domu pomocy społecznej, a decyzją z 12 grudnia 2017 r. ustalono J. F. wysokość opłaty za pobyt babci w Domu Pomocy Społecznej w O.. od 16 marca 2018 r. W wyniku tego skarżąca została zobowiązana do wnoszenia opłaty za pobyt babci w DPS od 16 marca 2018 r. W związku ze zmianą kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej i kwoty świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej - na skutek rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1358) - doszło do ustalenia skarżącej wysokości opłaty za pobyt H. S. w domu pomocy społecznej w innej wysokości od 1 marca 2019 r. Dodatkowo z uzasadnienia decyzji z [...] sierpnia 2019 r. wynika, że zgodnie z zarządzeniem Starosty [...] z 20 lutego 2019 r. w sprawie ustalenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w domach pomocy społecznej na terenie Powiatu [...] w 2019 roku (Dz. Urz. Woj. Święt. z 2019 r. poz. 1017) zmienił się średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w DPS, w którym umieszczona została H. S.. Ponadto zmianie uległa sytuacja dochodowa J. F.. Tym samym organ drugiej instancji stwierdził, że zaistniały przesłanki przewidziane w art. 106 ust. 5 u.p.s. Konkludując, z uzasadnienia decyzji z [...] sierpnia 2019 r. wynikało, jakie powody legły u podstaw zmiany wobec J. F. wysokości opłaty za pobyt H. S. w DPS w porównaniu do opłaty określonej w decyzji z [...] grudnia 2017 r. i dlaczego nastąpiło to od 1 marca 2019 r. Natomiast osnowę decyzji z [...] sierpnia 2019 r. skonstruowano w sposób rodzący wątpliwości interpretacyjne co do początkowej daty obowiązku ponoszenia przez skarżącą opłaty za pobyt jej babci w domu pomocy społecznej, choć z uzasadnienia tej decyzji jasno to wynikało. Jak celnie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 17 września 2021 r. sygn. akt II SA/Po 37/21, lex nr 3226496 i tam: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 1999 r. sygn. , LEX nr 47268 oraz WSA w Gdańsku z 14 grudnia 2016 r., sygn. I SA/Gd 1265/16 i WSA w Olsztynie z 29 maja 2021 r., sygn. II SA/Ol 289/12 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), uzasadnienie winno wyjaśnić dyspozytywną część decyzji i w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie zawarte w sentencji ostatecznej decyzji jest różne od motywów zawartych w uzasadnieniu, to zachodzi rażące naruszenie prawa. Przy czym w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który nadaje się do zastosowania w tzw. bezpośrednim rozumieniu, tzn. taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, a skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. W niniejszej sprawie Sąd nie miał wątpliwości, że Kolegium dopuściło się rażącego naruszenia art. 106 ust. 5 u.p.s., skoro w przypadku decyzji z [...] sierpnia 2019 r. osnowa decyzji nie koresponduje z jej uzasadnieniem. Rację ma zatem skarżąca o tyle, że niewłaściwie organ podniósł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że decyzja z [...] sierpnia 2019 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 61 ust. 3 i art. 104 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. Jednakże naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy, skoro zaistniały w sprawie podstawy faktyczne i prawne do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z tych przyczyn, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalono, o czym orzeczono w wyroku.