II SA/Ke 384/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Armański po rozpoznaniu w dniu 29 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę.

W skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach piśmie – skardze z dnia 9 czerwca 2017 r. R. K. zawarł m.in. żądanie stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy z dnia [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Wyjaśnił, że wniesienie zażalenia na powyższe postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego mija się z celem, ponieważ Kolegium nie ma uprawnień do podważania uchwały Rady Gminy, a kwestionowane postanowienie zasadza się na zaskarżanych uchwałach Rady. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "Ppsa", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Powołany przepis statuuje zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Od postanowienia organu I instancji, jakim niewątpliwie jest Wójt Gminy, wydanej w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, przysługuje prawo złożenia zażalenia do SKO. Tej treści pouczenie zawarte zostało w zaskarżonym postanowieniu. Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący nie skorzystał z przysługującego mu środka zaskarżenia. Jak wynika z treści art. 52 Ppsa, przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być akt lub czynność, od których nie przysługuje już żaden określony w wyżej wymienionym przepisie prawa środek zaskarżenia. Będące przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydana w toku instancji przez organ I instancji. Przysługiwał od niej w toku postępowania administracyjnego środek zaskarżenia w postaci zażalenia do organu II instancji, tj. SKO. W tym miejscu podkreślić należy, że w myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania legalności zaskarżonych do nich aktów administracyjnych (mających charakter ostateczny). Swoimi orzeczeniami nie zastępują orzeczeń wydawanych w toku postępowania administracyjnego przez organy administracji publicznej. W tej sytuacji, skoro sąd administracyjny nie zastępuje orzekających w toku postępowania administracyjnego organów II instancji, a jego działania nie mogą naruszać zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, skargę należało uznać za niedopuszczalną. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.