II SA/Ke 368/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Armański, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2023 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Końskich na uchwałę Rady Gminy w Fałkowie z dnia 24 sierpnia 2022 r. nr XXXVIII/284/2022 w przedmiocie określenia zasad nabywania, zbywania, zamiany, obciążania nieruchomości, wydzierżawiania, wynajmowania i użyczania nieruchomości stanowiących własność Gminy Fałków stwierdza nieważność § 5, § 12 i § 17 ust. 2 zaskarżonej uchwały.

W dniu 24 sierpnia 2022 r. Rada Gminy w Fałkowie podjęła uchwałę nr XXXVIII/284/2022 w sprawie określenia zasad nabywania, zbywania, zamiany, obciążenia nieruchomości, wydzierżawiania, wynajmowania i użyczenia nieruchomości stanowiących własność Gminy Fałków na okres dłuższy niż trzy lata lub na czas nieoznaczony. Podstawę uchwały stanowiły: art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a, art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w związku z art. 13 ust. 1 i art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z § 5 uchwały, do nabycia nieruchomości wymagana jest zgoda Rady Gminy. Stosownie do § 12, decyzje w sprawach opisywanych w rozdziale III każdorazowo podejmuje Rada Gminy w formie uchwały. W § 17 ust. 1 wskazano, że najemców i dzierżawców nieruchomości na czas oznaczony dłuższy niż trzy lata lub na czas nieoznaczony wyłania się w drodze przetargu, z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie zaś z § 17 ust. 2, wyraża się zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawierania umów dzierżawy lub najmu nieruchomości na czas oznaczony dłuższy niż trzy lata lub na czas nieoznaczony w następujących przypadkach: "1) umowa dzierżawy lub najmu jest zawierana z dotychczasowym dzierżawcą lub najemcą nieruchomości pod warunkiem, że nie posiada on żadnych zaległości pieniężnych z tytułu dzierżawy lub najmu nieruchomości, 2) gdy nieruchomości przeznaczona jest na potrzeby samorządowej lub państwowej administracji publicznej, 3) na realizację celów publicznych oraz zadań użyteczności publicznej, 4) nieruchomości przeznaczonych na potrzeby osób wykonujących zawody z zakresu ochrony zdrowia, 5) pod lokalizacje tablicy reklamowej, 6) gdy nieruchomość jest oddawana na cele rolnicze, ogrodnicze lub na prowadzenie ogródka przydomowego, 7) w celu urządzania dróg dojazdowych, 8) w celu poprawienia warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej, 9) na rzecz stowarzyszeń i klubów sportowych, 10) w innych przypadkach po podjęciu stosownej uchwały Rady Gminy." W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze Prokurator Rejonowy w Końskich zaskarżył ww. uchwałę w części dotyczącej § 5, § 12 i § 17 ust. 2 zarzucając naruszenie: 1. art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a i art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym - poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i nieuprawnione wkroczenie w sferę autonomii organu wykonawczego gminy polegające na tym, że Rada Gminy w Fałkowie postanowiła w § 5 zaskarżonej uchwały, że "do nabycia nieruchomości wymagana jest zgoda Rady Gminy", z kolei w § 12 postanowiła, że decyzję w sprawach opisanych w rozdziale III (dotyczącym zbywania i oddawania nieruchomości w użytkowanie wieczyste) każdorazowo podejmuje Rada Gminy w formie uchwały - bowiem już samo podjęcie uchwały w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami oznacza ex lege utratę uprawnienia do wyrażania przez radę gminy zgody o charakterze jednostkowym, tym samym, Rada Gminy w Fałkowie utraciła uprawnienie do wyrażania każdorazowo zgody na nabycie lub zbycie nieruchomości przez organ wykonawczy gminy, ponieważ skorzystała już z uprawnienia przysługującego jej z mocy art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym, bowiem w dniu 24 sierpnia 2022 roku podjęła zaskarżoną uchwałę; 2. art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami i art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a i art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym - poprzez przekroczenie delegacji ustawowej polegające na tym, że Rada Gminy w Fałkowie postanowiła w § 17 ust. 2 zaskarżonej uchwały, że "wyraża zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawierania umów dzierżawy lub najmu nieruchomości na czas oznaczony dłuższy niż trzy lata lub na czas nieoznaczony" w wymienionych przypadkach - podczas gdy każdorazowe odstąpienie od przetargu wymaga zgody rady wyrażonej w uchwale, a przedmiotem tej zgody musi być zidentyfikowana nieruchomość; zgody tej nie można wyrażać w sposób generalny, abstrakcyjny, na przyszłość i w stosunku do nieskonkretyzowanych przypadków. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 5, § 12 i § 17 ust. 2. W uzasadnieniu zarzuty skargi zostały rozwinięte ze wskazaniem argumentacji, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych, mającej przemawiać za ich zasadnością. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując w uzasadnieniu, że jest to trzecia skarga Prokuratora Rejonowego w Końskich dotycząca kwestionowania, ogólnie mówiąc, zasad gospodarowania nieruchomościami przez Gminę Fałków. Pierwsze dwie skargi zostały oddalone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokami sygn. akt: II SA/Ke 120/23 z 22 marca 2023 r. (Lex nr 3518709) i II SA/Ke 282/23 z 6 czerwca 2023 r. (brak do chwili obecnej uzasadnienia). Zdaniem organu, stanowisko Prokuratora Rejonowego w Końskich zajęte w złożonej skardze jest wewnętrznie sprzeczne i nielogiczne. Wskazano, że uchwała nie była przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Świętokrzyskiego ani orzeczenia sądu administracyjnego. Skarżący mimo stawianego zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji RP nie wyjaśniana na czym polega owo naruszenie, a skoro wskazuje na związek z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy o samorządzie gminnym to zauważyć należy, że cytowany przepis stanowi o podejmowaniu uchwał w sprawach majątkowych gminy, dotyczących nieruchomości i różnych form gospodarowania nimi przypisując tę kompetencję dla rady gminy jako organu stanowiącego o gospodarowaniu majątkiem gminy i w ramach swych kompetencji, do wskazania czynności jakie może wykonywać organ wykonawczy, ale sprecyzowanych przez radę w treści uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawie ze skargi tegoż Prokuratora przeciwko Radzie Gminy w Fałkowie w ww. sprawach II SA/Ke 120/23 i II SA/Ke 282/23 o zbliżonym stanie faktycznym i prawnym, nie podzielił stanowiska Prokuratora zajętego w skardze i oddalił te skargi. W ocenie Gminy Fałków, zarówno organu wykonawczego - wójta gminy, który wniósł projekt zaskarżonej uchwały pod obrady sesji Rady Gminy Fałków w dniu 24 sierpnia 2022 r., jak Rady Gminy w Fałkowie, każde rozporządzenie nieruchomością w tym oddawanie w posiadanie zależne musi odbywać się w ramach działań określonych przez Radę Gminy. Oddawanie w posiadanie zależne nieruchomości Gminy Fałków nie zmienia statusu właścicielskiego, ale czasowe oddanie w posiadanie zależne nieruchomości w ściśle określonych przypadkach wskazanych i enumeratywnie wyszczególnionych w treści § 17 ust. 2 pkt 1 do 10 zaskarżonej uchwały. Takie wskazanie nie jest zabronione, a zatem jest dopuszczalne, ułatwiające zarządzanie Wójtowi nieruchomościami we wskazanych przypadkach. Zdaniem organu, gdyby Rada Gminy nie określiła w drodze uchwały, będącej aktem prawa miejscowego, zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub najmu na okres dłuższy niż trzy lata, to do czasu określenia tych zasad wójt mógłby dokonywać czynności z zakresu gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi mienie komunalne tylko i wyłącznie za zgodą Rady Gminy, a skoro warunki wydzierżawiana zostały określone ze wskazaniem określonych przypadków, to określenie to nastąpiło przez Radę w granicach dozwolonych prawem i nie zachodzi wskazywane przez skarżącego naruszenie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kontrola, o której mowa w art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tekst jedn. Dz.U. z 2022 poz. 2492). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Z treści art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r., poz. 40 ze zm.), zwanej dalej u.s.g., wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, wyrok WSA w Warszawie z 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05; dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g., stanowiącym podstawę podjęcia zaskarżonej uchwały, do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość; do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy. Przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 lit.a u.s.g. wprowadza wyjątek od generalnej zasady, wyrażonej w art. 30 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, zgodnie z którą to organ wykonawczy gospodaruje mieniem komunalnym. Dlatego też przekazanie przez ustawodawcę pewnych spraw do kompetencji rady gminy jest wyjątkiem, który musi być interpretowany ściśle i nie może prowadzić do podejmowania przez radę uchwał w sprawach ważnych z punktu widzenia gospodarki finansowej czy też komunalnej. Rada gminy władna jest określić w drodze aktu prawa miejscowego wyłącznie te zasady gospodarowania mieniem komunalnym, do których odsyła delegacja ustawowa zawarta w art. 18 ust. 2 pkt 9 lit.a u.s.g. Wśród czynności prawnych wskazanych w tym przepisie ustawodawca wymienia czynności związane z nabywaniem, zbywaniem i obciążaniem nieruchomości oraz ich wydzierżawianiem lub wynajmowaniem. Z treści zacytowanego przepisu – in fine – wynika wprost, że jeżeli rada gminy nie określiła w drodze uchwały zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub najmu na okres dłuższy niż trzy lata, to do czasu określenia tych zasad wójt może dokonywać powyższych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy. Zgoda rady gminy w takim przypadku ma charakter jednostkowy i dotyczy zamiaru zawarcia konkretnej i indywidulanie oznaczonej umowy. Konsekwencją powyższej regulacji jest także przyjęcie, że jeżeli rada gminy podejmie uchwałę określającą zasady, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 9 lit.a, to taka uchwała stanowi jednocześnie zgodę na dokonanie czynności polegających na nabywaniu, zbywaniu i obciążaniu nieruchomości oraz ich wydzierżawianiu lub najmie na okres dłuższy niż trzy lata – w przypadkach i na zasadach określonych w uchwale. Z chwilą uchwalenia określonych w ww. przepisie zasad, zgoda rady na dokonywanie czynności nabywania nieruchomości nie jest wymagana. Zaktualizuje się w ten sposób wyrażona w art. 30 ust. 2 u.s.g. kompetencja wójta do gospodarowania mieniem komunalnym, co czyni wydanie uchwały w tym zakresie działaniem niezgodnym z prawem (por. wyroki NSA: z 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 9/12, z 1 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 103/22, dostępne jak wyżej). W § 4 ust. 1 zaskarżonej uchwały Rada Gminy w Fałkowie uchwaliła, że wójt może nabywać prawo własności bądź prawo użytkowania wieczystego nieruchomości na: 1) tworzenie gminnego zasobu nieruchomości, 2) potrzeby inwestycyjne gminy, 3) cele związane z rozwojem gminy, 4) cele związane z realizacją zadań własnych gminy, 5) realizację urządzeń infrastruktury technicznej, 6) realizację innych uzasadnionych celów publicznych. W § 4 ust. 2 postanowiono zaś, że nabycie nieruchomości może nastąpić w drodze: 1) nieodpłatnego przekazania decyzją administracyjną, 2) zakupu nieruchomości, 3) przyjęcia darowizny, zrzeczenia się, zamiany, spadku lub zapisu, 4) wywłaszczenia, 5) podziałów oraz scaleń i podziałów. Treść przepisów § 4 uchwały zawiera zatem przypadki i formę prawną, po dopełnieniu których wójt może nabywać prawo własności bądź prawo użytkowania wieczystego nieruchomości. Zgoda Rady Gminy na nabycie nieruchomości przez wójta w tych przypadkach i we wskazanej w § 4 ust. 2 formie prawnej, została więc już wyrażona w zaskarżonej uchwale. Przyjęcie za organem, że postanowienie zawarte w § 5 zaskarżonej uchwały jest dopuszczalne i zgodne z prawem oznaczałoby, że Rada mogłaby odmówić nabycia nieruchomości przez wójta pomimo tego, że spełnione zostały przesłanki wymienione w § 4 ust. 1 i 2 tej uchwały. Takie stanowisko nie może zostać zaakceptowane, gdyż niweczy zamierzony cel ustawodawcy i sens podejmowania uchwały określającej zasady nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub najmu na okres dłuższy niż trzy lata. Uchwała odnosiłaby wówczas pozorne tylko skutki, skoro w każdym przypadku rada gminy, mimo uchwalonych zasad, mogłaby nie wyrazić zgody na nabycie (zbycie) konkretnej nieruchomości przez wójta. Taka sytuacja nie odbiegałaby w istocie od tej, która została uregulowana w art. 18 ust. 2 pkt 9 lit.a in fine u.s.g., wedle którego zgoda rady gminy na dokonanie powyższych czynności przez wójta jest wymagana, ale tylko do czasu określenia zasad, o których mowa w tym przepisie. Dlatego określenie w § 5 zaskarżonej uchwały, że do nabycia nieruchomości wymagana jest ponownie zgoda Rady, wykracza poza delegację ustawową zawartą w art. 18 ust. 2 pkt 9 lit.a u.s.g. i pozostaje w sprzeczności z treścią tego przepisu. Te same istotne naruszenia prawa dotyczą postanowienia zawartego w § 12 uchwały. W odniesieniu do tego ostatniego przepisu zwrócić trzeba uwagę na jeszcze jedno uchybienie. W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 października 2009 r., sygn. akt Kp 3/09, zwrócono uwagę na zasadę konstruowania przepisów z zachowaniem odpowiedniej określoności regulacji prawnych, która ma charakter zasady prawa. Wprawdzie w wyroku tym mowa o tworzeniu przepisów ustaw i rozporządzeń, jednakże opisana reguła ma charakter uniwersalny, a wynikające z niej wnioski mogą stanowić podstawę ocen w zakresie formy tworzenia prawa miejscowego. Na prawodawcy ciąży zatem obowiązek tworzenia przepisów możliwie najbardziej określonych w danym wypadku, zarówno pod względem ich treści, jak i formy. Na oba wymiary określoności prawa składają się kryteria, które były wielokrotnie wskazywane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, a mianowicie: precyzyjność regulacji prawnej, jasność przepisu oraz jego legislacyjna poprawność. Kryteria te składają się na tzw. test określoności prawa, który każdorazowo powinien być odnoszony do badanej regulacji. Precyzyjność przepisu przejawia się w konkretności regulacji praw i obowiązków, tak by ich treść była oczywista i pozwalała na ich wyegzekwowanie. Jest to możliwe pod warunkiem skonstruowania przez prawodawcę precyzyjnych norm prawnych. Z kolei jasność przepisu gwarantować ma jego komunikatywność względem adresatów. Innymi słowy, chodzi o zrozumiałość przepisu na gruncie języka powszechnego. Niejasność przepisu w praktyce oznacza niepewność sytuacji prawnej adresata normy i pozostawienie jej ukształtowania organom stosującym prawo. Tymczasem § 12 uchwały stanowi, że "Decyzję w sprawach opisywanych w rozdziale III każdorazowo podejmuje Rada Gminy w formie uchwały". Przede wszystkim podkreślić należy, że zaskarżona uchwała nie zawiera rozdziału oznaczonego jako "III". Jest natomiast rozdział 3 zatytułowany "Zbywanie nieruchomości i oddawanie w wieczyste użytkowanie". W tym właśnie rozdziale umieszczony został § 12. Poza tym nie wiadomo, co prawodawca lokalny miał na uwadze wskazując na "sprawy opisywane w rozdziale III", w których Rada miałaby podejmować decyzję w formie uchwały. Z przepisu tego nie można także dociec, co owa wymagana "decyzja" Rady miałaby obejmować i czego konkretnie dotyczyć. W rozdziale 3 uchwały (bo najprawdopodobniej o ten rozdział chodzi w § 12) znajdują się bowiem takie przepisy jak: - § 8 ust. 1 i 2: "Zbywanie nieruchomości w trybie przetargowym będzie następować na zasadach określonych w ustawie" (ust. 1); "O formie przetargu decyduje Wójt Gminy" (ust. 2); - § 10 ust. 4: "W przypadku nierównej wartości zamienianych nieruchomości stosuje się dopłatę, której wysokość jest równa różnicy wartości zamienianych nieruchomości"; - § 10 ust. 6: "Zamiany nieruchomości dokonuje się po uprzednim przeprowadzeniu rokowań, w których uzgadnia się istotne postanowienia przyszłej umowy". - § 11: "Oddawanie w użytkowaniu wieczyste następuje według zasad określonych w ustawie oraz jej przepisach wykonawczych". Z treści § 12 zaskarżonej uchwały wynika więc, że Rada Gminy w Fałkowie ma decydować (wyrażać zgodę czy też podejmować inną w treści decyzję w formie uchwały) nie tylko w sprawach zastrzeżonych wyłącznie dla Wójta na podstawie art. 30 ust. 2 u.s.g., ale także uregulowanych w ustawie. Takie postanowienie zaskarżonej uchwały jest na tyle nieprecyzyjne, że nie sposób doszukać się w nim czytelnej i jasnej normy, wedle której miałyby postępować organy gminy. Przepis § 12 w sposób oczywisty narusza zatem art. 7 Konstytucji RP i art. 18 ust. 2 pkt 9 lit.a u.s.g. W przypadku § 17 ust. 2 uchwały istota wadliwości ma natomiast inne źródło. Jako podstawę prawną zawartej w tym przepisie regulacji Rada Gminy wskazała art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 z późn. zm.), zwanej dalej u.g.n. Zgodnie z jego treścią, zawarcie umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony następuje w drodze przetargu. Wojewoda albo odpowiednia rada lub sejmik mogą wyrazić zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia tych umów. Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela i przyjmuje jako własne stanowisko wyrażane w orzecznictwie, zgodnie z którym wyrażenie zgody na odstąpienie od obowiązku przetargowego zawarcia umów, o których mowa w art. 37 ust. 4 zdanie pierwsze u.g.n., nie może stanowić upoważnienia do stanowienia aktów prawa miejscowego. Tego rodzaju uchwała organu stanowiącego o zwolnieniu z obowiązku przeprowadzenia przetargu może dotyczyć jedynie konkretnych, zindywidualizowanych przypadków wskazanych we wniosku organu wykonawczego. Bezprzetargowa dzierżawa lub najem nie jest materią podlegającą normowaniu drogą aktu prawa miejscowego i stanowi niedopuszczalną modyfikację przepisów rangi ustawowej. Każdorazowe odstąpienie od przetargu wymaga zgody rady wyrażonej w uchwale, a przedmiotem tej zgody musi być zidentyfikowana nieruchomość. Zgody tej nie można wyrażać w sposób generalny, abstrakcyjny, na przyszłość i w stosunku do nieskonkretyzowanych przypadków (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2020 r., I OSK 3033/19 oraz wyroki WSA: w Krakowie z 16 kwietnia 2021 r., II SA/Kr 177/21 i z 9 lipca 2020 r., II SA/Kr 508/20; w Gliwicach z 29 lipca 2019 r., II SA/Gl 730/19; dostępne jak wyżej). Postanowienia § 17 ust. 2 zaskarżonej uchwały uznać należy zatem za nieważne. Powołane w odpowiedzi na skargę wyroki WSA w Kielcach z 22 marca 2023 r., II SA/Ke 120/23 i z 6 czerwca 2023 r., II SA/Ke 282/23 (dostępne j.w.) dotyczą odmiennych stanów faktycznych, gdyż przedmiotem kontroli w tych sprawach były uchwały Rady Gminy w Fałkowie w przedmiocie wyrażenia zgody na nieodpłatne nabycie konkretnej nieruchomości. W sprawie II SA/Ke 120/23 Sąd kontrolował uchwałę podjętą jeszcze przed uchwaleniem zasad, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 9 lit.a u.s.g. Sprawa II SA/Ke 282/23 dotyczyła uchwały z 26 września 2022 r., a więc podjętej na podstawie aktu kontrolowanego w niniejszej sprawie, przy czym uchwała nr XXXVIII/284/2022 pozostawała poza zakresem kontroli sądowej, co Sąd wyraźnie podkreślił w uzasadnieniu tego wyroku. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.