II SA/Ke 34/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. i W. K. na postanowienie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska z 25 stycznia 2023 r. [...] w przedmiocie uzgodnienia realizacji i określenia warunków realizacji przedsięwzięcia postanawia: odrzucić skargę.

D. K. i W. K. wywiedli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę z 23 października 2023 r. na postanowienie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska z 25 stycznia 2023 r. [...] w przedmiocie uzgodnienia realizacji i określenia warunków realizacji przedsięwzięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1094), zwanej dalej "u.i.o.ś.". Wskazał, że postanowienie wydane przez organ uzgodnieniowy jest niezaskarżalne, co oznacza, że nie przysługuje na nie zażalenie, ani skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." stanowi, że kontrola ta dotyczy także innych niż decyzje, czy postanowienia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podnieść należy, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: sprawa nie należy do właściwości sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) brak naruszenia interesu prawnego lub uprawniania stosowanie do wymagań przepisu szczególnego (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Sąd odrzuca skargę, gdy dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego. Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (podkreślenie Sądu) albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zauważyć należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., zgodnie z którym jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i, w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego. Z kolei stosownie do treści art. 77 ust. 7 u.i.o.ś. do uzgodnień i opinii, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że na powyższe postanowienie o uzgodnieniu realizacji i warunkach realizacji przedsięwzięcia, wydane w trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., stronie nie przysługuje zażalenie. Stanowi o tym wprost powołany wyżej art. 77 ust. 7 tej ustawy. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do art. 106 § 5 k.p.a., zgodnie z którym zajęcie stanowiska przez inny organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Z tego względu postanowienie wydane na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. nie stanowi również postanowienia kończącego postępowanie lub załatwiającego sprawę co do istoty. Postanowienie powyższe ma potencjalne znaczenie merytoryczne i wpływa na treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 80 w związku z art. 71 u.i.o.ś., jednak nie oznacza to, że rozstrzyga sprawę co do istoty, nawet w części. Jest ono bowiem postanowieniem o charakterze uzgodnieniowym, a zatem wydanym w postępowaniu ściśle związanym z postępowaniem prowadzonym przez inny organ, które w świetle obowiązujących przepisów zostaje zakończone poprzez wydanie decyzji przy uwzględnieniu wyników uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.i.o.ś. Postanowienie to nie jest zatem postanowieniem, które w myśl art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. może być przedmiotem samoistnego zaskarżenia do sądu administracyjnego (por. np. postanowienie WSA w Białymstoku z 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 365/14, LEX nr 1451001). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia.