II SA/Ke 314/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Armański Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi D. K., M. K. i R. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.

Dnia 30 stycznia 2020 r. Rada Gminy, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. - w dacie wydania aktu - Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm., zwanej dalej "u.s.g.") oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. - w dacie podjęcia uchwały - Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm., zwanej dalej "u.p.z.p."), w związku z uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia 26 stycznia 2017 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Dąbrowa na terenie gminy M. zmienionej uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia 28 lutego 2018 r., po przedłożeniu przez Wójta Gminy M. projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Dąbrowa na terenie gminy M., Rada Gminy po stwierdzeniu, że projekt planu nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M. uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia 25 listopada 2016 r., podjęła [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Dąbrowa na terenie gminy M. (dalej też "m.p.z.p. Dąbrowa"). W § 32 uchwały wskazano, że układ komunikacyjny terenu objętego planem stanowią następujące drogi. W pkt 2 tego przepisu uchwały postanowiono zaś, cyt.: "2) publiczna krajowa droga klasy głównej ruchu przyspieszonego, oznaczonej na rysunku planu symbolem [...], o przekroju dwujezdniowym 2x2 wraz z urządzeniami towarzyszącymi wynikającymi z przepisów ustawy o drogach publicznych oraz siecią infrastruktury odwodnienia i oczyszczania ścieków pochodzących z drogi oraz oświetlenia, dla której ustala się: a) szerokość w liniach rozgraniczających: zmienna zgodnie z rysunkiem planu, tj. w granicy pasa drogowego, b) szerokość jezdni zasadniczej: 2x7 m, c) zakazuje się bezpośredniej obsługi komunikacyjnej przylegających terenów budowlanych, d) drogi zbierająco - rozprowadzające, e) lokalizacja urządzeń infrastruktury technicznej jedynie zgodnie z przepisami odrębnymi, na zasadach określanych przez zarządcę drogi, f) lokalizacja ścieżek rowerowych jedynie zgodnie z przepisami odrębnymi, na zasadach określanych przez zarządcę drogi". Na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Dąbrowa na terenie gminy M., stanowiącym załącznik Nr [...] w skali 1:2000, będący integralną częścią planu (§ 1 ust. 2 pkt 2 uchwały), między innymi działki oznaczone numerami: [...], [...], [...] i [...] obręb D., zostały oznaczone symbolem [...] i przeznaczone jako teren publicznej krajowej drogi klasy głównej ruchu przyspieszonego. D. K., M. K. i R. K. zaskarżyli w całości powyższą uchwałę Rady Gminy w zakresie, w jakim ustala teren publicznej krajowej drogi klasy głównej ruchu przyspieszonego oznaczonej na rysunku planu symbolem [...] w granicach nieruchomości skarżących o nr nr [...], [...], [...] i [...] położonych w obrębie D., gm. M., zarzucając naruszenie art. 20 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 2, art. 1 ust. 2 pkt 1, pkt 2, pkt 7 i pkt 9, art. 28 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. oraz art. 21 i art. 64 Konstytucji RP. Zdaniem skarżących zaskarżony plan, jako uchwalony z naruszeniem zasad sporządzenia planu, narusza ich interes prawny jako właścicieli ww. działek położonych w obrębie geodezyjnym Dąbrowa, gm. M., tj. art. 140 k.c. kształtujący wykonanie prawa własności, a także art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Skarżący zarzucili w szczególności, że zaskarżona uchwała w sposób znaczny ogranicza ich prawo własności do wskazanych działek i całkowicie uniemożliwia zagospodarowanie nieruchomości, w tym wyklucza możliwość zabudowy tego terenu, zgodnie z planami inwestycyjnymi stron. Podnieśli, że plan zagospodarowania przestrzennego może wkraczać w sferę wykonywania prawa własności, jednakże należy uwzględnić indywidualny interes właścicieli, który został pominięty, a Rada w skarżonej uchwale pominięcia tego nie uzasadniła. Wobec powyższego autorzy skargi wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części działek skarżących, jako podjętej z naruszeniem zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym przede wszystkim naruszeniem prawa własności skarżących. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy M. wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwanej dalej "p.p.s.a."), ewentualnie o jej oddalenie na podstawie art. 151 p.p.s.a. Uzasadniając stanowisko dotyczące oddalenia skargi organ podniósł, jak wynika z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., w planie miejscowym obowiązkowo ustala się zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Rada Gminy była zatem zobowiązana do określenia w m.p.z.p. Dąbrowa przeznaczenia terenu pod drogi publiczne. Na podstawie art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. organ był również zobowiązany do uwzględnienia w zaskarżonej uchwale treści studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, przyjętego uchwałą nr [...] z dnia 25 listopada 2016 r. Rada Gminy wyjaśniła, że zgodnie z tym Studium działki skarżących położone są na obszarze, na którym zaplanowano przebieg drogi krajowej nr [...] (Wiśniówka) Domaszowice-Kielce, docelowo wschodnie obejście K. na parametrach drogi głównej ruchu przyspieszonego (GP) lub ekspresowej (S) w obszarze węzła drogowego. Dalej organ wskazał, że w procedurze planistycznej w zakresie uchwalenia studium uczestniczyła poprzedniczka skarżących M. K., która 18 października 2016 r. zgłosiła uwagi do studium, wnosząc o zmianę przeznaczenia działek na cele usługowe. Rada Gminy nie uwzględniła zgłoszonej uwagi, co wynika z załącznika nr [...] do ww. uchwały w sprawie studium. Nadto Rada Gminy wyjaśniła, że uchwalony m.p.z.p. nie może naruszać polityki przestrzennej określonej w studium w zakresie kierunków systemu komunikacji. Przyjęte w m.p.z.p. Dąbrowa przeznaczenie terenu, na którym znajdują się działki skarżących stanowi konkretyzację zapisów studium. Jednocześnie jest kontynuacją przeznaczenia wynikającego z poprzednich aktów planistycznych: - studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy w M. z dnia 19 października 2006 r., zgodnie z którym działki skarżących położone są w obszarze obsługi komunikacji (KS) oraz drogi głównej ruchu przyspieszonego; - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Dąbrowa na terenie gminy M. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy w M. z dnia 19 sierpnia 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Święt. Nr [...], poz. 2796) zgodnie z którym działki skarżących położone są na terenie pod realizację drogi głównej ruchu przyspieszonego oznaczonej na rysunku planu symbolem KD-GP. Końcowo organ dodał, że za etapie uchwalania zaskarżonego m.p.z.p. skarżący nie zgłaszali wniosków i uwag. Rada Gminy przeznaczając zaś teren, na którym znajdują się działki skarżących, pod węzeł komunikacyjny wziął pod uwagę, że we wszystkich dotychczasowych opracowaniach planistycznych Gminy M. obszar ten objęty był rezerwą pod rozbudowę drogi Nr [...]. Potrzeby interesu publicznego w postaci zapewnienia budowy dróg w standardzie odpowiadającym natężeniu obecnego ruchu drogowego, z jednoczesnym skutkiem pomniejszenia natężenia ruchu na drogach lokalnych gminy mają przewagę nad interesem właścicieli działek, na których inwestycje te mogą być zrealizowane. Na rozprawie 31 sierpnia 2022 r. skarżący D. K. poparł skargę i podniósł, że od przeszło 20 lat nie zostało rozstrzygnięte, czy działki skarżących faktycznie zostaną zajęte pod infrastrukturę drogową w takim zakresie, jak zostało to uchwalone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022, poz.329 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie zaś do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1372, dalej "u.s.g.") uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 741, dalej "u.p.z.p.") – istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis ten determinuje legitymację skargową, a także – zwłaszcza w przypadku kontroli aktów prawa miejscowego takich uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem; w konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Także potencjalne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., II SA/Kr [...], CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo). Jak podkreśla się w orzecznictwie, należy dostrzegać różnicę między naruszeniem interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego, stanowiącym podstawę legitymacji skargowej, a podstawą do uwzględnienia skargi, w szczególności zaś stwierdzenia nieważności uchwały – ta podstawa zależy jeszcze od czegoś więcej, mianowicie od naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Innymi słowy, naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego przesądza o skutecznym uruchomieniu kontroli sądowej, ale samo przez się nie implikuje jeszcze uwzględnienia skargi. Stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić – jak stanowi powołany już art. 28 ust. 1 u.p.z.p. – tylko w razie stwierdzenia określonych, stypizowanych naruszeń prawa (istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także w razie naruszenia właściwości organów). Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej była uchwała Rady Gminy w M. z dnia 30 stycznia 2020 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Dąbrowa na terenie gminy M., przy czym mimo formalnego zaskarżenia jej w całości, rzeczywisty zakres zaskarżenia ograniczony został do podważenia ustaleń planu w zakresie, w jakim ustala teren publicznej krajowej drogi klasy głównej ruchu przyspieszonego oznaczonej na rysunku planu symbolem [...] w granicach nieruchomości skarżących o nr nr [...], [...], [...] i [...] położonych w obrębie D., gm. M.. W ocenie skarżących zaskarżona uchwała w sposób istotny ogranicza ich prawo własności do wskazanych działek i całkowicie uniemożliwia zagospodarowanie nieruchomości, w tym wyklucza możliwość zabudowy tego terenu, zgodnie z planami inwestycyjnymi stron. Zdaniem skarżących, plan zagospodarowania przestrzennego może wkraczać w sferę wykonywania prawa własności, jednakże należy uwzględnić indywidualny interes właścicieli, który został pominięty, a Rada w zaskarżonej uchwale pominięcia tego nie uzasadniła. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący bez wątpienia posiadają interes prawny w zaskarżeniu m.p.z.p. sołectwa Dąbrowa, ponieważ są oni właścicielami nieruchomości położonych na obszarze objętym tym planem. Odnośnie natomiast podstawy twierdzenia skarżących co do naruszenia zaskarżonymi zapisami tego planu ich interesu prawnego, czego wykazanie jest w myśl art. 101 ust. 1 u.s.g. konieczne dla stwierdzenia legitymacji skargowej w sprawie m.p.z.p., należy zauważyć, że wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. powinien wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną uchwałą. Związek ten powinien polegać na tym, że uchwała narusza, pozbawia lub ogranicza interes prawny skarżącego lub uprawnienie albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Ponieważ skarżącym przysługuje prawo własności do nieruchomości objętych ustaleniami planu miejscowego przyjętego zaskarżoną uchwałą, a zapisy tego planu ograniczają ich uprawnienia właścicielskie do zagospodarowania jego działek w sposób przez nich pożądany, zaskarżona uchwała może mieć realny wpływ na wykonywanie prawa własności przez skarżących, a przez to naruszać icho interes prawny w znaczeniu, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie wyraża pogląd, że naruszenie interesu prawnego wnoszącego skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy winno być oceniane na dzień wejścia w życie zaskarżonej uchwały. Nie ma w związku z tym znaczenia, że rozwiązania planistyczne w odniesieniu do tego samego terenu w poprzednio obowiązującym planie miejscowym było podobne czy wręcz identyczne, a poprzednia uchwała nie została skutecznie zaskarżona do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 17 grudnia 2019 r., II OSK [...]). Odnotować jednak można przeciwny pogląd, również wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, którego Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela. Zgodnie z nim dopiero wtedy, gdy ustalenia m.p.z.p. dokonują zmian w przeznaczeniu danych nieruchomości, to – co do zasady – wystarcza to do oceny, czy interes prawny skarżącego został naruszony (por. wyroki NSA z 12 stycznia 2016 r., II OSK [...] oraz z 9 maja 2017 r., II OSK [...]). Przyjęcie w niniejszej sprawie, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżących (co eliminuje wnioskowaną przez organ możliwość odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.), nie przesądza jednak zasadności skargi. Własność nie jest prawem absolutnym, które pozwala właścicielowi na niczym nieskrępowane władztwo nad rzeczą. Ustalenia planu miejscowego wraz z innymi przepisami kształtują bowiem sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wykazanie naruszenia interesu prawnego nie oznacza więc, że uchwała narusza prawo. Stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić - jak stanowi art. 28 ust. 1 u.p.z.p. - tylko w razie stwierdzenia określonych, stypizowanych naruszeń prawa (istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także w razie naruszenia właściwości organów). Do takich naruszeń prawa jednak w niniejszej sprawie nie doszło. W toku postępowania, a także w skardze nie zostały sformułowane żadne zarzuty dotyczące naruszenia trybu sporządzenia zaskarżonego m.p.z.p., ani naruszenia właściwości organów uprawnionych do jego uchwalenia. Sąd, dokonując z urzędu w granicach określonych w art. 134 § 1 p.p.s.a. kontroli zaskarżonej uchwały, również takich naruszeń nie stwierdził. Zarzuty skargi koncentrowały się natomiast wokół domniemanego istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, w szczególności nieracjonalnej i nieproporcjonalnej ingerencji w konstytucyjne prawo własności, nadużycia władztwa planistycznego i naruszenia zasady proporcjonalności. Zarzuty skargi są nieuzasadnione. Zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Przepis art. 14 ust. 5 u.p.z.p. przewiduje, że przed podjęciem uchwały, o której mowa w ust. 1, to jest uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wójt, burmistrz albo prezydent miasta wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowuje materiały geodezyjne do opracowania planu oraz ustala niezbędny zakres prac planistycznych. Stosownie do art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Z przytoczonych regulacji wynika, że powinna istnieć pełna zgodność nie tylko przewidywanych rozwiązań (przed sporządzeniem planu), ale także rozwiązań projektowanych z ustaleniami studium. Gdyby przyjąć odmienne rozumienie tych regulacji i uznać, że nie musi być zapewniona zgodność unormowań planu miejscowego z aktem polityki przestrzennej gminy, mogłoby dojść do osłabienia więzi pomiędzy studium i planem, a w efekcie wobec braku konsekwencji w działaniach podejmowanych przez ten sam organ gminy, to jest radę gminy, w poszczególnych podejmowanych przez nią aktach (uchwały nienormatywnej, dotyczącej polityki przestrzennej – w sprawie studium, oraz normatywnej – dotyczącej planu miejscowego, a pomiędzy tymi uchwałami także uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego), trudno byłoby o zapewnienie spójności polityki przestrzennej gminy. Nie byłaby ona prawidłowo realizowana (por.Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), W. M. (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany. Opublikowano: LEX/el. 2021. Komentarz do art. 20 teza 4). W realiach kontrolowanej spawy nie może być wątpliwości, że kwestionowane przez skarżących przeznaczenie ich nieruchomości w zaskarżonym planie jest w pełni zgodne z ustaleniami uchwały Nr [...] Rady Gminy z 25 listopada 2016 r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M., która nie była przez skarżących kwestionowana, gdyż nie składali oni do jego projektu wniosków, ani uwag, jak również tamtej uchwały nie zaskarżyli. Jak wynika z akt sprawy w procedurze planistycznej w zakresie uchwalenia studium uczestniczyła poprzedniczka skarżących M. K., która 18 października 2016 r. zgłosiła uwagi do studium, wnosząc o zmianę przeznaczenia działek na cele usługowe. Rada Gminy nie uwzględniła zgłoszonej uwagi, co wynika z załącznika nr [...] do ww. uchwały w sprawie studium. W studium tym działki skarżących położone są na obszarze, na którym zaplanowano przebieg drogi krajowej nr [...] (Wiśniówka) Domaszowice-Kielce, docelowo wschodnie obejście K. na parametrach drogi głównej ruchu przyspieszonego (GP) lub ekspresowej (S) w obszarze węzła drogowego (str. 52 Studium). Odnosząc się do takich zapisów należy wskazać, że uwzględnienie wniosków skarżących dotyczących przeznaczenia ich działek zgodnie z planowanym zamierzeniem zmierzałoby do naruszenia zapisów Studium, a więc prowadziło do wprowadzenia do m.p.z.p. zapisu istotnie naruszającego zasady jego sporządzania, a przez to niedopuszczalnego. Dodatkowo wskazać trzeba, że jak wynika z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., w planie miejscowym obowiązkowo ustala się zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Rada Gminy była zatem zobowiązana do określenia w m.p.z.p. Dąbrowa przeznaczenia terenu pod drogi publiczne. Co do zarzutu naruszenia zasady proporcjonalności należy wyjaśnić, że jak podnosi się w orzecznictwie, plan zagospodarowania przestrzennego swoimi uregulowaniami niejednokrotnie wkracza w sferę praw rzeczowych właścicieli lub uprawnień innych podmiotów zainteresowanych przeznaczeniem terenu, ograniczając ich interesy. W trakcie rozwiązywania tych konfliktów uwzględniać należy zasady konstytucyjne, w tym ustanowioną w art. 2 Konstytucji RP zasadę demokratycznego państwa prawa oraz wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadę proporcjonalności. W kontekście prawa własności zezwalają one na jego ograniczenie jedynie wówczas, gdy niezbędnie wymaga tego inne dobro chronione w postaci np. interesu publicznego lub prawa własności innych osób. W razie kolizji, przyznanie prymatu jednemu interesowi nad innym, wymaga natomiast każdorazowo porównania wartości chronionych z tymi, które w efekcie wprowadzanej regulacji mają ulec ograniczeniu. W konsekwencji uczynienie jednego z interesów nadrzędnym, zwłaszcza, gdy chodzi o konflikt w pełni równorzędnych interesów jednostek, z których jedna doznać ma ograniczenia, wymaga szczególnej rozwagi i rzetelnego uzasadnienia. NSA w wyroku z dnia 1 grudnia 2009 r. (sygn. akt II OSK [...], (w:) CBOSA), podkreślił, że wprowadzenie w planie miejscowym ograniczeń w zakresie wykonywania prawa własności wymaga od gminy szczególnej rozwagi i właśnie uzasadnienia. Brak w tym zakresie utrudnia właścicielom nieruchomości objętych planem ocenę racjonalności i zasadności wprowadzonych rozwiązań prawnych dotyczących ograniczenia ich prawa własności. W okolicznościach niniejszej sprawy taka sytuacja nie miała jednak miejsca. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.