II SA/Ke 284/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwik-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Armański, Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2022 r. sprawy ze skarg E. R. i K. R. oraz M. S. i R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 16 maja 2022 r., znak: SKO.PZ-71/1365/42/2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargi.

II SA/Ke 284/22 Uzasadnienie Decyzją z dnia 16 maja 2022 r., znak: SKO.PZ-71/1365/42/2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania E. i K. R. oraz odwołania M. i R. S., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Jędrzejowa z dnia 31 stycznia 2022 r., nr 11/22, którą umorzono z urzędu postępowanie w części ustalenia warunków zabudowy dla zbiornika na gnojowicę o poj. do 25 m³ oraz ustalono warunki zabudowy, na rzecz M. P., dla inwestycji pod nazwą: zmiana sposobu użytkowania istniejącej stodoły wraz z przebudową i rozbudową z przeznaczeniem na obiekt inwentarski o obsadzie do 280 szt. tuczników (poniżej 39,2 DJP), lokalizacja istniejącego 1 silosu stalowego o poj. do 60 ton, przeznaczonego do magazynowania zboża oraz montaż 1 silosu stalowego o poj. do 60 ton przeznaczonego do magazynowania zboża wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną – realizacja w zabudowie zagrodowej przewidzianej do lokalizacji na części działek nr ewid. [...], położonych we wsi P., gm. Jędrzejów; postępowanie związane jest z legalizacją istniejących już ww. obiektów. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Sprawa ustalenia na wniosek M. P. warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji toczy się od 2012 r., wniosek był wielokrotnie korygowany, a w sprawie kilkakrotnie rozstrzygały organy administracji publicznej i sądy administracyjne. Opisana na wstępie decyzja organu I instancji z dnia 31 stycznia 2022 r. wydana została w następstwie uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, wyrokiem z dnia 26 maja 2021 r., sygn. II SA/Ke 304/21, decyzji Kolegium z dnia 27 stycznia 2021 r., znak: SKO.PZ-4352/401/2020 oraz decyzji organu I instancji. Małżonkowie R. zarzucili w swoim odwołaniu naruszenie art. 7, art. 8, art. 28, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 Kpa, art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, art. 54 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (alej "upzp") oraz § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Małżonkowie S. zarzucili natomiast w swoim odwołaniu naruszenie art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp w zw. z § 2 pkt 5 i § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, art. 61 ust. 1-5, art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp, art. 71 i art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a nadto niewystąpienie do Państwowej Inspekcji Sanitarnej o uzgodnienie realizacji przedsięwzięcia, nierozważenie możliwości realizacji inwestycji przy uwzględnieniu istnienia zabudowy zagrodowej również powodującej pewne uciążliwości, niewyjaśnienie, dlaczego wszystkie posiadane przez inwestora grunty należy uznać za jedno gospodarstwo rolne w kontekście pojęcia zabudowy zagrodowej. Organ odwoławczy stwierdził, że aktualnie wniosek M. P. spełnia wymogi określone w art. 52 ust. 2 upzp. Podkreślił swoje związanie, na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oceną prawną wyrażoną w ww. wyroku WSA w Kielcach z dnia 26 maja 2021 r., sygn. II SA/Ke 304/21. W wyroku tym Sąd wyraził ocenę o konieczności przeprowadzenia uprzednio procedury uzgodnieniowej, wskazał, że ostateczne rozstrzygnięcie Kolegium co do istoty sprawy nie jest adekwatne z projektem decyzji o warunkach zabudowy znajdującym się w aktach sprawy, w aktach nie ma dowodów na okoliczność, że inwestor działa w celu wykonania nałożonego na niego obowiązku, postanowieniem wydanym przez organ nadzoru budowlanego, w trybie art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Natomiast w ocenie Sądu, nie zasługiwały na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi. Sąd wskazał, że nie może być sporu co do tego, że przeznaczenie terenów, na których ma być prowadzone przedmiotowe przedsięwzięcie, nie sprzeciwia się prowadzeniu hodowli tuczników. Wnioskowany przez inwestora zakres tej hodowli ma nie przekraczać 40 DJP, a wtedy dla inwestycji nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uwzględniając zakres tej hodowli Kolegium ustaliło dla przedmiotowej inwestycji cały szereg szczegółowych warunków, których spełnienie przez inwestora ma zabezpieczyć nieruchomości sąsiednie przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji. Z mocy art. 61 ust. 4 upzp nie miał zastosowania przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wymagający respektowania przy ustalaniu warunków zabudowy tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Nie było bowiem kwestionowane ustalenie, że wnioskodawca jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie Jędrzejów, a działka, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, stanowi siedlisko tego gospodarstwa w ujęciu tradycyjnym, tj. miejsce zamieszkania inwestora, który prowadzi działalność rolniczą w ramach tego samego podwórza i obejścia. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu niewykonania wyroku WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ke 433/12 oraz wyroku NSA w sprawie II OSK 2844/12 dotyczących niewłaściwego ustalenia stron postępowania z uwzględnieniem oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz braku ustalenia stopnia jej uciążliwości dla tych nieruchomości, organ odwoławczy wyjaśnił, że wnoszący odwołania brali udział w sprawie w charakterze stron, inni sąsiedzi przedmiotowej nieruchomości nie wnosili o dopuszczenie ich do udziału w sprawie, a podnoszenie przez strony postępowania administracyjnego, że jeszcze inne strony powinny brać udział w sprawie, nie jest dopuszczalne. Dalej Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie Burmistrz Miasta Jędrzejowa przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, w trakcie którego wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Jędrzejowie o wskazanie, jakie postępowanie legalizacyjne związane z zagospodarowaniem działek nr [...] w P. prowadzone jest przed tym organem w stosunku do E. P. i do M. P . W odpowiedzi, PINB przedłożył plik dokumentów, w tym decyzję z dnia 22 maja 2015 r., znak: NB.-5141.3.2015, którą nałożył na M. P. obowiązek wykonania i przedłożenia dokumentacji budowlanej powykonawczej zmiany sposobu użytkowania istniejącej stodoły z przeznaczeniem na obiekt inwentarski o obsadzie 280 szt. tuczników oraz silosu stalowego o pojemności do 60 t przeznaczonego do magazynowania zboża na działce nr [...] położonej w miejscowości P., gm. Jędrzejów obejmującej swym zakresem pełną dokumentację przedmiotowej zmiany wraz z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jako całości hodowli uwzględniającą dobudowany budynek inwentarski o wym. 10 m x 7 m do przedmiotowego budynku. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 17 lipca 2015 r. znak: WINB-WOA.7721.2.13.2015. Decyzję tę zaskarżyli K. i E. R. do sądu administracyjnego, który oddalił skargę. W ocenie Kolegium, ww. decyzja stanowi wystarczający dokument urzędowy stanowiący podstawę do ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Organ wyjaśnił, że wniosek o wydanie warunków zabudowy w znacznej części dotyczy już istniejącej inwestycji. Zmiana sposobu użytkowania istniejącej stodoły na obiekt inwentarski już nastąpiła, podobnie rozbudowa z przeznaczeniem na obiekt inwentarski dotyczy już istniejącej "przybudówki" o wymiarach 10 m x 7 m. Jeden z silosów na zboże został już zamontowany, płyta obornikowa ze zbiornikiem na gnojówkę istnieje, wykonana na podstawie stosownego zgłoszenia. Powyższy zakres inwestycji, objęty uzupełnionym wielokrotnie w toku postępowania wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, jest w części objęty postępowaniem legalizacyjnym, jakie prowadzi PINB w Jędrzejowie. W związku z prowadzonym ww. postępowaniem, wymagane jest przedłożenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem organu, zamierzona inwestycja stanowi uzupełnienie zabudowy zagrodowej w ramach prowadzonego przez M. i E. P. jednego gospodarstwa rolnego o powierzchni 12.8788 ha, którego grunty ze względu na funkcjonalne powiązanie, w sposób ewidentny, stanowią całość. Średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie Jędrzejów wynosi 5.6600 ha. Uzasadnione było zatem odstąpienie od spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp) z uwagi na spełnienie przesłanek uprzywilejowania zabudowy zagrodowej wynikających z art. 61 ust. 4 upzp. Uprzywilejowanie zabudowy zagrodowej i zwolnienie z wymogu dobrego sąsiedztwa oznacza zaś zwolnienie z obowiązku ustalania parametrów w oparciu o analizę urbanistyczną. Pojęcie gospodarstwa rolnego związanego z objętą wnioskiem inwestorskim zabudową zagrodową, o którym mowa w art. 61 ust. 4 upzp, jest z kolei w orzecznictwie wykładane jako odpowiadające pojęciu gospodarstwa rolnego w rozumieniu cywilistycznym. W myśl art. 553 Kc, za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. O rolniczym charakterze gruntu przesądza jego rolnicze przeznaczenie, a nie sposób aktualnego wykorzystywania. Celem unormowania z art. 61 ust. 4 upzp jest umożliwienie rolnikom posiadającym relatywnie duże gospodarstwa rolne, często o rozproszonym układzie, zorganizowanie swojego miejsca pracy w pewnym oddaleniu od miejsca zamieszkania (siedliska), czyli wydzielenia terenu przeznaczonego pod większe obiekty gospodarcze lub inwentarskie. Przyjęcie poglądu, że tego rodzaju obiekty miałyby być realizowane z zachowaniem zasady tzw. dobrego sąsiedztwa w istocie w ogóle uniemożliwiałyby ich realizację bez uprzedniego uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem obiekty te mają być powiązane funkcjonalnie z prowadzonym przez inwestora gospodarstwem rolnym oraz jego uwarunkowaniami a nie z uwarunkowaniami oraz zabudową sąsiedniego gospodarstwa rolnego, które może mieć całkowicie odmienny profil produkcji rolnej. Według stanowiska organu, zabudowa zagrodowa może obejmować budynki o charakterze mieszkalnym, gospodarczo-produkcyjnym i inwentarskim, które łącznie stanowią bazę i zaplecze do prowadzenia gospodarstwa rolnego, przy czym obszar zagrodowy może składać się z jednej lub kilku działek ewidencyjnych stanowiących wydzielone części jednego gospodarstwa rolnego. Tradycyjne rozumienie zabudowy zagrodowej, tj. co najmniej jeden budynek mieszkalny oraz budynki gospodarcze związane z prowadzeniem działalności rolniczej w ramach tego samego gospodarstwa rolnego koniecznie mieszczące się granicach jednej działki, jest nie do przyjęcia. Przeciw takiemu właśnie tradycyjnemu rozumieniu zabudowy zagrodowej, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach w sprawach II OSK 1674/17, II OSK 2860/16, II OSK 2829/17. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom stron odwołujących inwestor posiada gospodarstwo rolne. Z przepisu art. 61 ust. 4 upzp nie wynika też wymóg, by grunty wchodzące w skład gospodarstwa rolnego musiały być położone na terenie tej samej miejscowości. Jedynym wymogiem jaki można wywieść z tej regulacji jest wymóg, by grunty wchodzące w skład gospodarstwa znajdowały się na terenie tej samej gminy. Organ uznał za całkowicie niezasadny zarzut błędnego przyjęcia, że projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Jak wynika bowiem z decyzji, pobór z sieci elektrycznej będzie odbywał się na dotychczasowych warunkach, w oparciu o istniejące przyłącze energetyczne. Zabudowany istniejącą i użytkowaną zabudową teren inwestycji jest "uzbrojony" w istniejącą sieć energetyczną i wodociągową, co dokumentują złożone w sprawie mapy, w tym załączniki graficzne decyzji. W aktach sprawy znajduje się kopia umowy kompleksowej sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usługi dystrybucji dla odbiorców z dnia 14 czerwca 2019 r. Wbrew zarzutom odwołania, brak jest przepisu zobowiązującego organ do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z Państwową Inspekcja Sanitarną. W ocenie Kolegium decyzja organu I instancji, stosownie do wymagań określonych art. 54 pkt 1-3 upzp, określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w tym w szczególności w zakresie: a/warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b/ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków, c/obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d/wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e/ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych a także linie rozgraniczające teren inwestycji. Podkreślono, że przedmiotowa decyzja dotyczy m.in. już istniejącego budynku inwentarskiego (poprzednio stodoły) wraz z dobudówką z przeznaczeniem na hodowlę tuczników w ilości do 280 sztuk, w związku z tym w odniesieniu do tych obiektów, określono konkretne parametry wynikające ze stanu faktycznego na gruncie. Jak wynika z wniosku inwestorskiego, obiekty te nie zmienią swoich parametrów. Kształtowanie zabudowy i zagospodarowanie działki - w tym gabaryty i forma architektoniczna są zharmonizowane z krajobrazem i otaczającą najbliższą zabudową, a także nawiązuje do cech regionalnych. W decyzji zawarto także liczne i szczegółowo określone warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Zdaniem Kolegium przedmiotowa inwestycja nie należy do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. o których mowa w art. 59 ust. l ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji. W związku z tym, wbrew stanowiskom zawartym w odwołaniach, nie wymaga uzyskania przez wnioskodawcę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dla takiego rozstrzygnięcia nie ma wpływu wskazana w odwołaniu, a znajdująca się w aktach sprawy ekspertyza E. Kraków, sporządzona w celu ustalenia rzeczywistego zasięgu oddziaływania budynku inwentarskiego. W decyzji organu I instancji, w punkcie 1.1. i 1.2 ustalono dla przedmiotowej inwestycji cały szereg szczegółowych warunków, których spełnienie przez inwestora ma skutecznie zabezpieczyć nieruchomości sąsiednie przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji. Wskazano, że w fazie realizacji i funkcjonowania inwestycji należy zachować warunki wynikające z przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W celu zminimalizowania uciążliwości związanych z prowadzeniem działalności hodowlanej (zapachowych, akustycznych) w odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej na działkach sąsiednich, przy docelowym zagospodarowaniu stwierdzono, że należy przewidzieć realizację rozwiązań zapobiegających i ograniczających emisję odorów, możliwość zastosowania barier technicznych ograniczających rozprzestrzenianie substancji zapachowych takich jak np. nasadzanie roślinności, kształtowanie krajobrazu poprzez sadzenie drzew, roślinności średnio i wysokopiennej, która spowoduje zachowanie norm określonych przepisami prawa., w przypadku ich przekroczenia. Na etapie eksploatacji zalecono wdrożenie działań organizacyjnych, takich jak: unikanie prowadzenia działalności uciążliwej zapachowo w porze wieczorowej i w dni wolne od pracy, a nawet wtedy gdy kierunek wiatru jest niekorzystny dla otoczenia (zabudowa mieszkaniowa), celem minimalizacji potencjalnej uciążliwości przedsięwzięcia. Ponadto zalecono zastosowanie działań technicznych skutkujących ograniczeniem emisji substancji zło-wonnych do środowiska wskazanych w Kodeksie przeciwdziałania uciążliwości zapachowej, wydanym przez Departament Ochrony Powietrza i Klimatu, 2016 r. Ewentualna ponadnormatywna uciążliwość, winna zawierać się w granicach posiadanego terenu. W decyzji wskazano, że przyjęte rozwiązania projektowe winny gwarantować pełną ochronę gleby, wód podziemnych i atmosfery przed przedostawaniem się zanieczyszczeń powstających w trakcie realizacji i eksploatacji obiektu. Projektowane przedsięwzięcie nie może stwarzać zagrożenia dla zdrowia ludzi, a także oddziaływać niekorzystnie na chronione obiekty dziedzictwa kulturowego. W celu zminimalizowania uciążliwości związanych z prowadzeniem działalności hodowlanej (zapachowych, akustycznych) w odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej na działkach sąsiednich, przy docelowym zagospodarowaniu należy przewidzieć realizację takich rozwiązań urządzeń, zieleni izolacyjnej itp., które spowodują zachowanie norm określonych przepisami prawa. Natomiast dowody na spełnienie wymagań prawnych w odniesieniu do istniejącego zakresu przedsięwzięcia objętego postępowaniem naprawczym i legalizacyjnym winny zostać przedstawione w dokumentacji budowlanej powykonawczej, wskazanej przez PINB w Jędrzejowie. Kolegium uznało, że z uwagi na zrealizowanie na podstawie przepisów Prawa budowlanego zbiornika na gnojowicę o pojemności do 25 m3, postępowanie w tej sprawie uprzednio wszczęte, zostało w sposób prawidłowy umorzone. Podsumowując, zdaniem Kolegium projektowana inwestycja spełnia łącznie warunki umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy, określone w art. .61 ust. l upzp. Odnosząc się do zarzutów nadmiernego oddziaływania hodowli wskazało, że sprawa ta toczyła się z powództwa cywilnego R. S. i K. R. w Sądzie Rejonowym w Jędrzejowie w przedmiocie zaniechania naruszeń. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa w tym zakresie. Określony w sprawie szczegółowy zakres przedsięwzięcia powoduje brak jego prawnej kwalifikacji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co w konsekwencji powoduje, że nie ma instrumentu prawnego do wymogu uzyskania przez wnioskodawcę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji. Wobec powyższego, nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia załączona do akt ekspertyza, kwestionowana przez odwołujących. Poza ogólnymi normami budowlanymi brak jest szczególnej regulacji prawnej zabraniającej lokalizowania zabudowań zagrodowych w planowanej przez inwestora odległości od zabudowy sąsiadującej. Nie jest czymś nadzwyczajnym budowa zabudowań inwentarskich na terenach wiejskich, gdzie przeważającym rodzajem zabudowy jest zabudowa zagrodowa. W realiach rozpoznawanej sprawy, w sąsiedztwie terenu inwestycji występuje w zasadzie zabudowa zagrodowa a także zabudowa mieszkalna jednorodzinna. Zatem nawet w sytuacji, gdyby nie występowała w niniejszym przypadku możliwość zastosowania wyjątku, o jakim mowa w art. 61 ust. 4 upzp, realizacja planowanej inwestycji nie godziłaby w zastany stan zagospodarowania terenu sąsiedniego i istniejący w okolicy ład przestrzenny, w którym występuje ten sam rodzaj zabudowy i budynki gospodarstw rolnych o tej samej funkcji i zbliżonych parametrach. Na koniec organ wskazał, że w punkcie 1.4 organ I instancji zawarł stosowne i wystarczające warunki ochrony interesów osób trzecich zabezpieczające strony przed naruszeniem art. 8 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, tj. przedmiotowe przedsięwzięcie będzie musiało spełniać wymogi zapewnienia ochrony przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej oraz ze środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zalewanie wodami opadowymi terenów sąsiednich, ochronę przed zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby. Skargi na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli do tut. Sądu E. i K. R. oraz M. i R. S . Małżonkowie R. zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 8, art. 28, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 Kpa, art. 8 Europejskiej Konwencji Praw człowieka, art. 54 pkt 2 lit. d upzp oraz § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, a nadto art. 35 § 3 Kpa. Na tej podstawie wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i prawidłowe orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie prawy do ponownego rozpatrzenia przez Kolegium a nadto o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że pomimo 10 lat prowadzenia postepowania dotąd organy nie dokonały w sposób rzetelny wyliczeń zasięgu i wielkości immisji emitowanych gazów i pyłów przez chlewnię świń. Nie ustalono stopnia uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich. Zdaniem skarżących ekspertyza E. jest pobieżna i nie wnosi nic do sprawy. W celu oceny oddziaływania planowanej inwestycji na stan powietrza atmosferycznego poprzez emisję amoniaku niezbędna jest znajomość warunków meteorologicznych panujących na danym obszarze. Kluczowy wpływ ma intensywność i rozkład wiatrów (na podstawie róży wiatrów). W ekspertyzie przyjęto róże wiatrów dla stacji Kielce, najpewniej z punktu Kielce-Suków, położonej w znacznej odległości od P. Dołączona do skargi róża wiatrów dla P. różni się w zasadniczy sposób od róży wiatrów z Kielc. Ponadto nie było możliwości obliczenia stężenia amoniaku w poszczególnych miejscach, skoro autorzy ekspertyzy nie mieli podstawowych danych, tj. wysokości i średnicy emitora, wydajności wentylatorów na m³/h. Zdaniem skarżących nieprawdą jest, że w przypadku siarkowodoru nie ma wskaźników pozwalających określić wielkość jego emisji. Można ją obliczyć m.in. na podstawie opracowania "Air Emissions from animal production building ISAH 2003". W ekspertyzie nie dokonano ponadto żadnych obliczeń stężeń pyłu PM-10, pyłu zawieszonego PM-2,5 oraz opadu pyłu. Ekspertyza nie odnosi się w ogóle do wykonanej samowolnie przybudówki do budynku chlewni. Ekspertyza zawiera ponadto wewnętrzna sprzeczność w zdaniu na stronie 37: "projektowane przedsięwzięcie pomimo faktu, iż zgodnie ze studium w jego sąsiedztwie nie może występować zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, jest do pogodzenia z sąsiadującą zabudowa jednorodzinną". Dalej skarżący podnieśli, że jak wynika z pisma inwestora z dnia 28 lutego 2020 r., obornik z chowu świń jest i będzie przechowywany na płycie obornikowej przyległej do budynku inwentarskiego, a powstaje go rocznie 70-80 ton. Z pisma E. z dnia 15 czerwca 2020 r. wynika natomiast, że obornik będzie gromadzony z wyznaczonym miejscu na polu i będzie go 1612 ton. Skarżący nie zgodzili się z zapisem ekspertyzy, że maksymalny zakres i granice oddziaływania przedmiotowej inwestycji stanowią granice działek [...]. Jak bowiem inwestor zatrzyma w granicy swojej działki gazy i pyły. Z załączonej róży wiatrów dla P. wynika, że na tym terenie najczęściej wieją wiatry z kierunku zachodniego i południowo-zachodniego, czyli bezpośrednio oddziałujące na dom skarżących. Z opinii biegłego z zakresu budownictwa ogólnego i instalacji sanitarnej F. D. wynika zaś, że zgodnie z obowiązującymi zasadami prawnymi bezpośrednia odległość miedzy źródłem powstawania odoru a domami mieszkalnymi powinna wynosić około 250-300 m. W niniejszej sprawie odległość chlewni do granicy działki nr [...] (małżonków S.) wynosi zaledwie 22,5 m, a do granicy działki nr [...](małżonków R.) 45 m. Ponadto, do przekroczenia 40 DJP, gdzie inwestycja byłaby kwalifikowana jako potencjalnie znacząco oddziałująca na środowisko, brakuje tylko 0,8 DJP, tj. około 6 tuczników. Skarżący zakwestionowali dodatkowo brak udziału w sprawie na prawach strony właścicieli działek nr [...] lub [...]. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Małżonkowie S. zarzucili zaskarżonej decyzji rażące naruszenie prawa, w szczególności naruszenie: – prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp polegające na niezastosowaniu zasady dobrego sąsiedztwa w przypadku stwierdzenia możliwości prowadzenia działalności uciążliwej zapachowo przez inwestora; – przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 Kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; art. 80 Kpa jako konsekwencji błędów popełnionych w trakcie postępowania, pomijającego kwestie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko; – zasady wyrażonej w art. 8, art. 9, art. 11 i art. 12 Kpa, tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów, informowania stron, przekonywania i prostoty postępowania. Na tej podstawie skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniesiono, że planowana inwestycja 39,2 DJP pozostaje w sprzeczności z powierzchnią planowanej zabudowy, która wskazuje na znacznie większą ilość hodowanych zwierząt. Organ powinien ustalić, czy w ramach gospodarstwa inwestorów prowadzona jest już hodowla zwierząt i czy przekracza 40 DJP. Zdaniem skarżących, na etapie decyzji o warunkach zabudowy organ powinien ustalić maksymalne graniczne warunki zabudowy, a także jakie działania techniczne należy podjąć, aby skutecznie ograniczyć emisję substancji złowonnych. W celu ograniczenia emisji odorantów, w tym amoniaku, na inwestora powinien zostać nałożony obowiązek stosowania do żywienia zwierząt pasz o zbilansowanej zawartości białka, zapewnienia odbioru gnojowicy przy wykorzystaniu hermetycznego złącza, stosowania preparatów ograniczających emisje substancji zapachowych, magazynowania płynnych nawozów naturalnych, odprowadzania gnojowicy z budynku inwentarskiego do studni gnojowicowych zamkniętymi (szczelnymi) kanałami, wykonania szczelnych i odpornych na agresywne działanie gnojowicy posadzki i kanałów gnojowicowych. Ponadto budynek planowanego przedsięwzięcia powinien zostać usytuowany w większej odległości od innych budynków mieszkalnych, aniżeli obecnie funkcjonująca już chlewnia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sprawa ze skargi małżonków R. została zarejestrowana pod sygn. II SA/Ke 284/22, a sprawa ze skargi małżonków S. pod sygn. II SA/Ke 285/22. Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2022 r. tut. Sąd postanowił, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach II SA/Ke 284/22 oraz II SA/Ke 285/22 i prowadzić je pod sygnaturą II SA/Ke 284/22. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji była art. 61 ust. 1 z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503), dalej jako "upzp". Stosownie do jego treści, wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie, tj.: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Przy czym, zgodnie z art. 61 ust. 4 ww. ustawy, przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Podkreślić należy, że decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku łącznego spełnienia warunków, o których mowa w cytowanym przepisie, organ nie może odmówić jej wydania. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji rozpatrywał wniosek M. P. dla inwestycji pod nazwą: zmiana sposobu użytkowania istniejącej stodoły wraz z przebudową i rozbudową z przeznaczeniem na obiekt inwentarski o obsadzie do 280 szt. tuczników (poniżej 39,2 DJP), lokalizacja istniejącego 1 silosu stalowego o poj. do 60 ton, przeznaczonego do magazynowania zboża oraz montaż 1 silosu stalowego o poj. do 60 ton przeznaczonego do magazynowania zboża wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną – realizacja w zabudowie zagrodowej. Postępowanie administracyjne w tej sprawie toczyło się od wielu lat. W międzyczasie niejednokrotnie orzekał w sprawie zarówno organ odwoławczy, jak i tut. Sąd. W dniu 26 maja 2021 r. w sprawie o sygn. II SA/Ke 304/21 tut. Sąd wydał wyrok uchylający decyzję Kolegium (o charakterze reformatoryjnym, ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji) oraz decyzję organu I instancji, a w uzasadnieniu tegoż wyroku zawarł szereg wskazówek i wytycznych co do dalszego postępowania. Zgodnie z art. 153 Ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Pierwszym z powodów uchylenia decyzji przez Sąd była okoliczność, że w zaskarżonej decyzji Kolegium ustaliło warunki zabudowy dla innego zakresu przedsięwzięcia niż przewidywał to projekt uzgodniony przez organ I instancji, nie ponawiając przy tym procedury uzgodnieniowej odnośnie ostatecznej - tej wydanej przez Kolegium - treści decyzji o warunkach zabudowy. Po drugie Sąd podkreślił, że "co do zasady warunki zabudowy można ustalić stosowną decyzją dla przedsięwzięcia dopiero planowanego, a nie już realizowanego bądź zrealizowanego. Powyższa reguła doznaje jednak istotnego wyjątku w sytuacji, gdy warunki zabudowy ustalane są w celu legalizacji zrealizowanego już przedsięwzięcia. Takie postępowanie w sprawie warunków zabudowy jest ściśle, wręcz instrumentalnie, związane ze stanowiącym przyczynę i uzasadnienie dla jego wszczęcia, postępowaniem legalizacyjnym. (...) Słusznie zatem w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego Kolegium zmierzało do ustalenia, czy i w jakim zakresie przed organami nadzoru budowlanego toczy się postępowanie legalizacyjne związane z przedmiotowym przedsięwzięciem, co do którego M. P. wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. (...) Burmistrz Miasta Jędrzejowa uzupełnił materiał dowodowy o szereg dokumentów związanych z postępowaniami legalizacyjnymi prowadzonymi na ww. działkach. Wśród tych dowodów jest decyzja PINB z dnia 22 maja 2015 r. znak: NB.-5141.3.2015, którą organ ten nałożył na M. P. obowiązek wykonania i przedłożenia dokumentacji budowlanej powykonawczej zmiany sposobu użytkowania istniejącej stodoły z przeznaczeniem na obiekt inwentarski o obsadzie 280 szt. tuczników oraz silosu stalowego o pojemności do 60 t przeznaczonego do magazynowania zboża na działce nr [...] położonej w miejscowości P., gm. Jędrzejów obejmującej swym zakresem pełną dokumentację przedmiotowej zmiany wraz z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jako całości hodowli uwzględniającą dobudowany budynek inwentarski o wym. 10 m x 7 m do przedmiotowego budynku. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 17 lipca 2015 r. znak: WINB-WOA.7721.2.13.2015. Decyzję tę zaskarżyli K. i E. R. do sądu administracyjnego, który oddalił skargę. Mając na uwadze powyższe ustalenia, a także podzielając stanowisko tut. Sądu wyrażone w wyroku w sprawie II SA/Ke 304/21 co do tego, że w przypadku gdy chodzi o sytuację, w której warunki zabudowy ustalane są w celu legalizacji zrealizowanego już przedsięwzięcia, postępowanie w sprawie warunków zabudowy jest ściśle związane ze stanowiącym przyczynę i uzasadnienie dla jego wszczęcia, postępowaniem legalizacyjnym, zakres analizowanego w niniejszej sprawie postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy jest determinowany treścią przytoczonych orzeczeń organu nadzoru budowlanego określających zakres prowadzonego postępowania legalizacyjnego i naprawczego oraz związane z tym obowiązki nałożone na M. P. Prawidłowo zatem, organ ustalił warunki zabudowy na jego rzecz, nawiązując do zakresu obowiązku nałożonego na niego decyzją PINB z dnia 22 maja 2015 r. W tym miejscu należy wskazać, że w tut. Sądzie rozpoznawana była pod sygn. II SA/Ke 286/22 skarga na decyzję Kolegium utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta Jędrzejowa, którą umorzono, z urzędu, postępowanie w części ustalenia warunków zabudowy dla zbiornika na gnojowicę o pojemności do 25 m3, dla zmiany sposobu użytkowania istniejącej stodoły na budynek inwentarski, dla lokalizacji 1 silosu do 60 t oraz ustalono warunki zabudowy, na rzecz E. P., dla inwestycji pod nazwą: budowa budynku inwentarskiego o wym. 10 x 7 m jako dobudowa do budynku istniejącej stodoły z przeznaczeniem na obiekt inwentarski o obsadzie do 60 szt. tuczników (do 8,4 DJP), ustawienie jednego silosu do 60t z przeznaczeniem na przechowywanie zboża - realizacja w zabudowie zagrodowej, przewidzianej do lokalizacji na części działek o nr ewid. gruntu [...], położonych we wsi P., gmina Jędrzejów, postępowanie związane jest z legalizacją istniejącego już obiektu - dobudówki stodoły, zlokalizowanego na działce nr [...]. W sprawie z wniosku M. P. ustalone zostały warunki zabudowy dla całości przedsięwzięcia, tj. zmiany sposobu użytkowania stodoły wraz z dobudowanym budynkiem inwentarskim o wymiarach 10 x 7 m. W istocie w obu przypadkach chodzi o istniejące już zamierzenie obejmujące łącznie zmianę sposobu użytkowania stodoły i dobudowany budynek inwentarski o wymiarach 10 x 7 m, przy czym całość tej inwestycji obejmuje obsadę do 280 sztuk tuczników, tj. poniżej 40 DJP. W sprawie II SA/Ke 286/22 tut. Sąd również oddalił skargę z argumentacją podobną jak w niniejszej sprawie. Mając na uwadze treść art. 153 Ppsa wskazać trzeba, że w uzasadnieniu wyroku zapadłego w sprawie II SA/Ke 304/21 przyjęto, że wnioskodawca jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie Jędrzejów, a działka, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, stanowi siedlisko tego gospodarstwa w ujęciu tradycyjnym, tj. miejsce zamieszkania inwestora, który prowadzi działalność rolniczą w ramach tego samego podwórza i obejścia. W związku z powyższym w sprawie, z mocy art. 61 ust. 4 upzp, nie miał zastosowania przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, wymagający respektowania przy ustalaniu warunków zabudowy tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Z uwagi na fakt, że zarówno okoliczności faktyczne, jak i przepisy prawa w tym zakresie nie uległy zmianie, stanowisko to należało uznać za wiążące także w niniejszej sprawie. Słusznie zresztą Kolegium w uzasadnieniu swej decyzji odwołało się do orzecznictwa m.in. Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że pojęcie "budownictwa zagrodowego" użyte w art. 61 ust. 4 upzp musi być rozumiane w znaczeniu funkcjonalnym, tj. obejmować swym zakresem inwestycje zagrodowe, które są organizacyjnie powiązane w ramach jednego gospodarstwa, dopuszczając ich rozproszenie przestrzenne. Dalej należy wskazać, że w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Ke 304/21 stwierdzono, iż "mimo tego, że w związku z zobowiązaniem inwestora do przedstawienia wnioskowanych do uzyskania w niniejszej sprawie warunków zabudowy w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie przepisów prawa budowlanego, przedmiotowe zamierzenie już w znacznej części zostało zrealizowane, przedmiotem niniejszej sprawy nie jest kwestia oceny legalności tego przedsięwzięcia, w tym i rzeczywistej ilości hodowanych sztuk trzody chlewnej, czy tym bardziej zamierzeń inwestora co do tej ilości, ale ustalenie i przesądzenie na podstawie obowiązujących na danym terenie przepisów prawa planistycznego, jakie warunki muszą być spełnione, aby przedsięwzięcie w kształcie wnioskowanym przez inwestora mogło być zrealizowane. Zarzuty skargi M. i R. S. dotyczące wielkości prowadzonej obecnie przez inwestora hodowli i jego domniemanych zamierzeń w tym zakresie, nie mogły być w związku z tym uwzględnione". Powyższy fragment przesądza szereg istotnych kwestii, do których w dalszym ciągu także obecnie nawiązują skarżący, a które –ze względu na treść art. 153 Ppsa – nie mogły zostać ani przez organy, ani przez Sąd orzekający w sprawie niniejszej (wobec braku istotnej zmiany stanu faktycznego czy prawnego) ocenione w sposób odmienny. Skoro zatem zakres hodowli, którego dotyczy niniejsze postępowanie, nie przekracza 40 DJP, to zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tDz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.) inwestycja nie zalicza się nawet do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w związku z tym nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z kolei wydając decyzję o warunkach zabudowy organ ma obowiązek dokonać analizy przesłanek przewidzianych w przytoczonym wyżej art. 61 upzp. Na tym etapie nie ma natomiast zastosowania art. 140 Kodeksu cywilnego (doprecyzowany w art. 144 Kc). Przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące negatywnego oddziaływania inwestycji na otoczenie nie dotyczą bowiem zagadnień związanych z kształtowaniem ładu przestrzennego (por. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z 12 czerwca 2019 r., sygn. II SA/Gl 33/19). Podobnie zaś jak to miało miejsce w sprawie II SA/Ke 304/21, a co zaakcentowało Kolegium w swojej decyzji, organ ustalający warunki zabudowy w ramach swojej kompetencji przewidział dla przedmiotowej inwestycji cały szereg szczegółowych warunków zabudowy, których spełnienie przez inwestora ma zabezpieczyć nieruchomości sąsiednie przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji. Wreszcie, nawiązując do powyższego wyroku, ani organy ani Sąd nie były uprawnione do kwestionowania wielkości hodowli deklarowanej przez inwestora, co więcej dla już zrealizowanej i istniejącej inwestycji. Ze wskazanych wyżej powodów nie mogły okazać się skuteczne dla zakwestionowania decyzji o warunkach zabudowy zarzuty kwestionujące sporządzoną w toku postępowania administracyjnego ekspertyzę, w której przyjęto, że maksymalny zakres i granice oddziaływania przedmiotowej inwestycji stanowi obrys zewnętrzny obu sąsiadujących ze sobą działek p. P., tj. działek o nr [...]. Ustalenia tej ekspertyzy miały związek przede wszystkim z koniecznością określenia kręgu stron postępowania, co wynikało m.in. z wytycznych wyroku tut. Sądu z dnia 23 sierpnia 2012 r. sygn. II SA/Ke 433/12. Mimo przytoczonych wyżej wniosków opinii skarżący zostali uznani za strony postępowania, co organ I instancji wyjaśnił na stronie 7 decyzji Nr 11/22 z dnia 31 stycznia 2022 r. W wyroku w sprawie II SA/Ke 304/21 stwierdzono, że wskazania sądów dotyczące właściwego ustalenia stron postępowania z uwzględnieniem oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopnia jej uciążliwości dla tych nieruchomości zostały w sprawie wykonane, ponieważ skarżący brali udział w sprawie w charakterze stron, inni sąsiedzi przedmiotowej nieruchomości nie wnosili o dopuszczenie ich do udziału w sprawie, a ponadto podnoszenie przez strony postępowania administracyjnego, że jeszcze inne strony powinny brać udział w sprawie, nie jest dopuszczalne, albowiem uprawnieniem do podnoszenia zarzutu pozbawienia możliwości udziału w postępowaniu dysponuje wyłącznie podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie powoływać na okoliczność zaistnienia przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał za niezasadne zarzuty podnoszone w obu skargach, zarówno dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. W granicach swoich uprawnień organ ustalający warunki zabudowy uwzględnił interesy osób trzecich, nie można zatem mówić o naruszeniu m.in. art. 54 pkt 2 lit. d upzp czy art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Organ wykazał spełnienie przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 upzp, zaś jeśli chodzi o ustalone parametry wnioskowanej inwestycji, siłą rzeczy nawiązywały one do już istniejącej zabudowy i nie były kwestionowane przez strony. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.