II SA/Ke 270/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Armański Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Ś. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] marca 2023 r. [...] w przedmiocie opłaty za kontrolę sanitarną oddala skargę.

Decyzją z 16 marca 2023 r., znak: NHD.906.1.1.2023, Świętokrzyski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Kielcach po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej: PPIS) w Busku-Zdroju z 30 stycznia 2023 r., mocą której organ I instancji obciążył Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi opłatą w kwocie 145,15 zł w związku z kontrolą sanitarną w Internacie Zespołu Centrum Kształcenia Rolniczego im. B. C. w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji ustalił, że 24 listopada 2022 r. przedstawiciel PPIS w S. przeprowadził kontrolę sanitarną w opisanym wyżej Internacie, podczas której stwierdzono nieprawidłowości dot. złego stanu sanitarnego sufitów w pomieszczeniach kabin natryskowych, w pomieszczeniu kabin ustępowych oraz złego stanu technicznego drzwi do pomieszczenia z kabinami prysznicowymi. 23 grudnia 2022 r. PPIS w Busku-Zdroju wydal decyzję w brzmieniu: 1. Doprowadzić do należytego stanu sanitarnego sufity w pomieszczeniach kabin natryskowych na parterze, pierwszym i drugim piętrze. 2. Doprowadzić do należytego stanu sanitarnego sufit w pomieszczeniu kabin ustępowych na drugim piętrze placówki. 3. Doprowadzić do należytego stanu technicznego drzwi prowadzące do pomieszczenia kabin prysznicowych na drugim piętrze budynku internatu. 4. Zarządzenia wymienione w pkt. 1-3 należy wykonać do dnia 28 lutego 2023 r. 30 stycznia 2023 r. PPIS w Busku-Zdroju wydał na Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, ul. Wspólna 30, 00-930 Warszawa decyzję w sprawie nałożenia opłaty związanej ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami. W związku z omyłką pisarską dot. słowa "Ministerstwo" postanowieniem z 15 lutego 2023 r. dokonano sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w ten sposób, że słowo "Ministerstwo" zastąpiono słowem "Ministra". W odwołaniu od tej decyzji Minister wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia wskazując, że jego zdaniem błędnie obciążono kosztami Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a adresatem decyzji winien być dyrektor kontrolowanej jednostki. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Ś. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał na art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i podkreślił, że dyrektor szkoły nie może być stroną postępowania, bowiem jedynie kieruje działalnością placówki i reprezentuje ją za zewnątrz, w myśl art. 68 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe. Tym samym dyrektor placówki może reprezentować szkołę na zewnątrz w zakresie stosunków o charakterze administracyjnym. Zdaniem organu, co prawda art. 29 k.p.a. przewiduje, że stroną postępowania administracyjnego mogą być samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, to jednakże w określonej sytuacji, na podstawie przepisów prawa materialnego nie można uznać, że może być nią dyrektor lub też sama szkoła. Nie sposób bowiem stwierdzić, że to dyrektor szkoły ponosi odpowiedzialność za nieprawidłowy stan sanitarno-higieniczny placówki oświatowej, w sytuacji niewykonywania przez organ prowadzący niezbędnych w tym zakresie prac remontowo-inwestycyjnych. Obowiązki te jednoznacznie nałożone zostały na organ prowadzący placówkę. Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe - placówka oświatowa może być zakładana i prowadzona przez jednostkę samorządu terytorialnego. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w Warszawie jest zatem organem prowadzącym Zespół Szkół Centrum Kształcenia Rolniczego im. B. C. w C. zgodnie z dyspozycją art. 4 pkt 16 tej ustawy. Organ wskazał, że § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach określa, iż dyrektor zapewnia bezpieczne i higieniczne warunki pobytu w szkole lub placówce, a także bezpieczne i higieniczne warunki uczestnictwa w zajęciach organizowanych przez szkołę lub placówkę poza obiektami należącymi do tych jednostek. Ww. rozporządzenie wyznacza katalog norm prawnych, które powinny zostać spełnione w celu zapewnienia w placówce bezpiecznych i higienicznych warunków, nie stanowiąc o bezpośredniej odpowiedzialności za ich spełnienie dyrektora placówki. Dyrektor placówki dokonuje jedynie kontroli zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków korzystania z obiektów należących do szkoły, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki oraz określa kierunki ich poprawy. Natomiast normą prawa materialnego pozwalającą na nałożenie obowiązku na Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w Warszawie jest art. 10 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa oświatowego, który stanowi że stroną postępowania powinien być wyłącznie organ prowadzący placówkę, gdyż to on zapewnia środki na finansowanie placówki i sprawuje nadzór nad jej działalnością. Organ przywołał art. 57 ust. 1 i 2 ustawy Prawo oświatowe, dotyczący zakresu nadzoru organu prowadzącego nad działalnością placówki oświatowej i wskazał, że szkoła nie posiada odrębnej osobowości prawnej od swojego organu prowadzącego, lecz jest wyodrębniona jedynie organizacyjnie i finansowo, a placówki oświatowe i placówki zakładane i prowadzone przez ministrów i jednostki samorządu terytorialnego, są jednostkami budżetowymi zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych. Przez powyższe należy rozumieć, iż w przypadku stwierdzenia naruszeń dotyczących bezpieczeństwa i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki, podmiotem odpowiedzialnym administracyjnie i finansowo jest organ prowadzący daną placówkę, a w niniejszym przypadku jest to Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Nałożona przez organ I instancji opłata w kwocie 145,15 zł została ustalona w oparciu o zasady określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Powyższa opłata uwzględnia bezpośrednie i pośrednie koszty wykonania podjętych przez pracowników Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Busku - Zdroju czynności związanych ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego. Szczegółowa kalkulacja opłaty za ww. czynności wynika natomiast z obowiązującego w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Busku - Zdroju zarządzenia nr 15/2021 Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Busku - Zdroju z 15 listopada 2021 r. Tym samym organ uznał, że opłata nałożona została prawidłowo. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie decyzji z 16 marca 2023 r. w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja ta została m.in. niewłaściwie skierowana do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi jako organu prowadzącego Zespół Szkół Centrum Kształcenia Rolniczego im. B. C. w C.. Skarżący podniósł, że trzeba odróżnić obowiązki Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi jako organu prowadzącego szkołę na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo oświatowe od obowiązków dyrektora szkoły, który zgodnie z art. 68 tej ustawy kieruje działalnością szkoły oraz reprezentuje ją na zewnątrz, dysponuje środkami określonymi w planie finansowym szkoły i wykonuje zadania związane z zapewnieniem bezpieczeństwa uczniom i nauczycielom. W związku z powyższym, dopiero po stwierdzeniu nieprawidłowości w zakresie warunków sanitarno-technicznych i nie podjęciu działań w celu ich usunięcia, można to zakwalifikować jako naruszenie wymogów określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo oświatowe. Wtedy przepisy te prawidłowo mogą stanowić materialną podstawę prawną nałożenia obowiązku usunięcia naruszeń na organ prowadzący szkołę czyli Ministra. Jednak etap związany z ewentualną opłatą za przeprowadzenie czynności związanych ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego w szkole, stanowiącą równowartość czasu pracy kontrolera i kosztu jego dojazdu do szkoły, powinien być w gestii dyrektora szkoły, który reprezentuje szkołę jako strona postępowania w jego pierwszym etapie związanym z nadzorem sanitarnym w szkole. Skarżący podkreślił, że o ile w praktyce podmiot prowadzący szkołę wykonuje swoje uprawnienia poprzez dyrektora szkoły bezpośrednio nią zarządzającego, to jednak obowiązków wykonania prac remontowych nie można skutecznie przerzucić na szkołę i podmiot nią zarządzający, wyłączając tym samym własną odpowiedzialność – Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi jako organu prowadzącego szkołę. Dyrektor szkoły jest podmiotem administrującym tą jednostką. Przedstawionego w skardze stanowiska nie należy interpretować jako chęci przenoszenia obowiązków związanych z remontem na dyrektora szkoły, jednak samo postępowanie związane z bieżącym nadzorem sanitarnym, w wyniku którego potencjalnie mogą pojawić się zalecenia, których adresatem w dalszej kolejności będzie organ prowadzący szkołę, powinny pozostać po stronie szkoły i dyrektora. Sam bieżący nadzór sanitarny może potencjalnie nie wykazać nieprawidłowości i zastanawiające byłoby, czy wtedy również obowiązek poniesienia z tym związanych kosztów byłby po stronie organu prowadzącego szkołę. Skarżący wskazał na art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz na § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach i podniósł, że należy odróżnić dwa etapy w stanie faktycznym i dostrzec tym samym odrębność przedmiotową i tym samym obowiązki rozdzielić na organ prowadzący szkołę odnośnie remontu oraz na dyrektora szkoły w zakresie bieżącego administrowania szkołą, w tym bycia przedstawicielem strony, którą jest szkoła w postępowaniu dotyczącym sprawowania bieżącego nadzoru sanitarnego w szkole. Jednocześnie nie należy przerzucać odpowiedzialności na organ prowadzący szkołę za uchybienia w bieżącym i zapobiegawczym nadzorze w zakresie warunków sanitarnych w szkole, czy nad przestrzeganiem wymagań higienicznych i zdrowotnych w tej jednostce, których szkoła i jej dyrektor powinni przestrzegać. Należy również wziąć pod uwagę, iż utrwalone orzecznictwo w przedmiotowym zakresie odnosi się do szkół, dla których organem prowadzącym są jednostki samorządu terytorialnego, dla których szkoły są jednostkami organizacyjnymi. Jednostka taka tworzona przez gminę jest niejako częścią struktury organizacyjnej gminy. Poza tym jednostki organizacyjne (gminne) mogą przybierać różne formy prawne, pozostając w strukturze gminy – jednostki prawne niewyodrębnione (np. szkoły) lub poza strukturą – jednostki prawnie wyodrębnione. Zatem w przypadku szkół, dla których organem prowadzącym jest Minister, uzasadnione jest rozróżnienie dwóch etapów postępowania związanego z zapewnieniem bezpiecznych i higienicznych warunków pobytu w szkole lub placówce: na etap pierwszy związany z nadzorem sanitarnym w szkole, za który odpowiada i dyrektor szkoły oraz drugi etap – związany z usunięciem nieprawidłowości, za który odpowiada organ prowadzący szkołę. Takie podejście pozwoli rozróżnić te dwa stany faktyczne, dostrzec tym samym odrębność podmiotową i obowiązki rozdzielić na organ prowadzący szkołę odnośnie remontu i szkołę w zakresie sprawowania bieżącego nadzoru sanitarnego w niej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", na rozprawie 14 czerwca 2023 r. Sąd dopuścił dowód z zarządzenia nr 15/2021 Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Busku-Zdroju z 15 listopada 2021 r. oraz zarządzenia nr 04/2022 tego organu z 7 lipca 2022 r. Oba zarządzenia dotyczą opłat za badania laboratoryjne i inne czynności wykonywane przez pracowników PPSE w Busku-Zdroju w związku ze sprawowaniem przez PPIS w Busku-Zdroju bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego wraz z prowadzeniem działalności dodatkowej w zakresie sprzedaży usług zleconych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju naruszeń prawa, które powodowałyby konieczność uchylenia lub stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia objętego skargą (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Ustalony przez organ stan faktyczny nie jest w niniejszej sprawie sporny i wynika ze zgromadzonych dowodów. Na skutek kontroli przeprowadzonej 24 listopada 2022 r. przez pracowników PPIS w Busku-Zdroju (w uzasadnieniu decyzji na str. 1 błędnie wskazano, że kontrolę przeprowadzali pracownicy PPIS w Staszowie), organ I instancji 23 grudnia 2022 r. wydał decyzję nakładającą na skarżącego, jako organ prowadzący kontrolowaną placówkę (Internat Zespołu Centrum Kształcenia Rolniczego im. B. C. w C.), obowiązek usunięcia stwierdzonych naruszeń w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych, szczegółowo opisanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Decyzja z 23 grudnia 2022 r., podjęta na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 338), przytaczanej dalej jako "ustawa", nie została zaskarżona przez stronę i jest ostateczna. Zgodnie z treścią tego przepisu, w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Decyzja objęta skargą utrzymuje natomiast w mocy rozstrzygnięcie wydane w oparciu o art. 36 ust. 1 powyższej ustawy, który stanowi, że za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania, z zastrzeżeniem ust. 2. Opłaty ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. Opłata w kwocie 145,15 zł nałożona została na organ prowadzący kontrolowaną placówkę za czynności polegające na przeprowadzeniu kontroli w związku ze sprawowaniem przez organ I instancji bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. W orzecznictwie przyjmuje się, że opłaty pobierane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej za "inne czynności", o jakich mowa w art. 36 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy, mogą obejmować również koszty postępowania administracyjnego, rozumiane, jako wydatki poniesione przez organy, związane z wydaniem postanowienia, czy też decyzji administracyjnej, w tym także koszty związane z przeprowadzeniem kontroli (por. wyrok NSA z 29 maja 2018 r., II OSK 1668/16, LEX nr 2520748). Kwestia sporna w sprawie sprowadza się wyłącznie do tego, czy w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji PPIS w Busku-Zdroju z 30 stycznia 2023 r. prawidłowo ustalony został adresat obowiązku uiszczenia opłaty, o jakiej mowa w art. 36 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy. Powyższy przepis w zdaniu drugim nie daje jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie stanowiąc, że opłatę ponosi podmiot (osoba lub jednostka organizacyjna) obowiązany do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. Z treści art. 36 ust. 2 ustawy wynika natomiast, że opłatę przewidzianą w art. 36 ust. 1 pobiera się jedynie wtedy, gdy w wyniku czynności wykonywanych przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego stwierdzono naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w sprawie, gdyż do naruszenia tych wymagań niewątpliwie doszło, co potwierdza ostateczna decyzja PPIS w Busku-Zdroju z 23 grudnia 2022 r. nakładająca określone obowiązki na skarżącego. Zdaniem Sądu, decyzja ustalająca opłatę, o jakiej mowa w art. 36 ust. 1 ustawy, jest integralnie związana z decyzją wydaną na podstawie art. 27 ust. 1, także w zakresie określenia strony zobowiązanej do uiszczenia opłaty. Wprawdzie ten ostatni przepis nie rozstrzyga wprost o tym, do kogo winien być skierowany nakaz usunięcia stwierdzonych uchybień, jednak nie sposób przyjąć, że adresatem decyzji wydawanej na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy może być podmiot inny, aniżeli ten, który jest obowiązany do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. W stanie faktycznym sprawy, obowiązek ten spoczywa na organie prowadzącym kontrolowaną placówkę, którym jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, i wynika wprost z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (wg brzmienia obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji - t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1082 z późn. zm.). Przepisy te stanowią, że organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność, a do zadań spoczywających na tym organie należy m.in. zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki, a także wykonywanie remontów obiektów szkolnych oraz zadań inwestycyjnych w tym zakresie. Kompetencje dyrektora szkoły lub placówki określa natomiast art. 68 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe. Należy do nich m.in. wykonywanie zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa uczniom i nauczycielom w czasie zajęć organizowanych przez szkołę lub placówkę (art. 68 ust. 1 pkt 6 tej ustawy). Te z kolei podlegają nadzorowi organu prowadzącego. W szczególności nadzór ten obejmuje przestrzeganie obowiązujących przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników i uczniów (art. 57 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo oświatowe). Jak wynika z decyzji PPIS w Busku-Zdroju z 23 grudnia 2022 r., stwierdzone przez organ naruszenia wymagań sanitarno-higienicznych mogą zostać usunięte jedynie poprzez przedsięwzięcie określonych prac budowlanych, wymagających nakładów finansowych. Obowiązki wymienione w tej decyzji nałożone zostały na organ prowadzący kontrolowaną placówkę właśnie dlatego, że jest on – z mocy powołanych wyżej przepisów ustawy Prawo oświatowe – zobowiązany do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. W konsekwencji, spoczywa na nim również obowiązek poniesienia opłaty, o jakiej mowa w art. 36 ust. 1 ustawy. Pomimo więc, że adresata obowiązków, przewidzianych w art. 27 ust. i art. 36 ust. 1 ustawy wskazuje tylko art. 36 ust. 1, nie ulega wątpliwości, że decyzje podjęte na podstawie tych przepisów winny zostać skierowane do podmiotu obowiązanego do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, zgodnie z którym obowiązki nadzorcze względem prowadzonej placówki, przewidziane w art. 57 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe, nie mogą być rozumiane jako zwalniające organ prowadzący placówkę z obowiązków wynikających z art. 10 tej samej ustawy. Ten ostatni przepis w ust. 1 pkt 1 wprost wskazuje na organ prowadzący szkołę lub placówkę jako podmiot odpowiedzialny za przestrzeganie w niej wymagań higienicznych i zdrowotnych (por. wyrok WSA w Warszawie z 13 lutego 2019 r., VII SA/Wa 1709/18, Lex nr 2631529). Wbrew twierdzeniom skargi, podstawy do nałożenia na dyrektora placówki oświatowej obowiązku poniesienia opłaty, o jakiej mowa w art. 36 ust. 1 ustawy, nie można wyprowadzać z treści § 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1604). Zgodnie z tym przepisem, dyrektor zapewnia bezpieczne i higieniczne warunki pobytu w szkole lub placówce, a także bezpieczne i higieniczne warunki uczestnictwa w zajęciach organizowanych przez szkołę lub placówkę poza obiektami należącymi do tych jednostek. Obowiązek dyrektora zapewnienia uczniom bezpiecznych i higienicznych warunków pobytu jest skorelowany z obowiązkami organu prowadzącego szkołę, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo oświatowe. Nie może też budzić wątpliwości, że w sytuacji treściowej kolizji przepisów rozporządzenia oraz ustaw właściwych, należy stosować przepisy ustawowe. Te zaś statuują zasadę, wedle której podmiotem odpowiedzialnym za przestrzeganie wymagań higienicznych i zdrowotnych w szkole lub placówce jest finalnie organ je prowadzący (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 sierpnia 2018 r., VII SA/Wa 2615/17, LEX nr 2547664 oraz powołany wyżej wyrok tego Sądu z 13 lutego 2019 r.). Z tych samych powodów nie można podzielić argumentacji skargi prezentującej tezę o dwóch etapach postępowania związanego z zapewnieniem bezpiecznych i bezpiecznych i higienicznych warunków pobytu w szkole lub placówce, wedle której odpowiedzialnym za etap pierwszy związany z nadzorem sanitarnym w szkole jest jej dyrektor, zaś za drugi etap, związany z usunięciem nieprawidłowości, odpowiada organ prowadzący szkołę. Stanowisko to pozostaje bowiem w sprzeczności z powołanymi wyżej przepisami ustawy Prawo oświatowe, które mają zastosowanie w stanie faktycznym sprawy. Skoro więc Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi jest z mocy tych przepisów podmiotem odpowiedzialnym za przestrzeganie wymagań higienicznych i zdrowotnych w kontrolowanej placówce jako podmiot ją prowadzący, to w sytuacji stwierdzenia przez właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej naruszenia w tym zakresie, tak jak w tym przypadku, jest on obowiązany nie tylko do usunięcia stwierdzonych uchybień, ale także do poniesienia opłat, o jakich mowa w art. 36 ust. 1 ustawy. Prawidłowo została także określona wysokość opłaty. Wynika ona z bezpośrednich i pośrednich kosztów przeprowadzenia kontroli, przewidzianych w § 2, § 3 pkt 1 i 3 oraz § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 36, poz. 203). Kwota ustalonej opłaty znajduje potwierdzenie w treści § 1 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 3 lit. d) oraz ust. 3 zarządzenia nr 15/2021 Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Busku Zdroju z 15 listopada 2021 r. w sprawie opłat za badania laboratoryjne i inne czynności wykonywane przez pracowników PPSE w Busku-Zdroju w związku ze sprawowaniem przez PPIS w Busku-Zdroju bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego wraz z prowadzeniem działalności dodatkowej w zakresie sprzedaży usług zleconych, zmienionego zarządzeniem nr 04/2022 tego organu z 7 lipca 2022 r. (k. 44 i 63 akt sądowych). Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.