II SA/Ke 255/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi E. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2022 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2022 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania E. H., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z [...] stycznia 2022 r. znak: [...], którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Rozbudowa drogi powiatowej Nr 0252T Ciemiętniki - Pilczyca", realizowanego przez P. W. oraz określono istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytkowych oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich - nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik nr 1 decyzji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 59, art. 63 ust. 1, art. 71 ust. 2 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 2373, ze zm., zwanej dalej jako "ustawa"). Kolegium wyjaśniło, że w rozpoznawanej sprawie wnioskiem z 25 sierpnia 2021 r., uzupełnionym i zmienionym wnioskiem z 8 września 2021 r. P. W. wystąpił do Wójta Gminy K. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. Objęte badaną w trybie odwoławczym decyzją przedsięwzięcie zaliczone zostało do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalne znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy, wymienionych w § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymienione w § 3 ust. 1 pkt. 62 ww. rozporządzenia. Do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wnioskodawca dołączył m.in. wymagane przepisami art. 74 ust. 1 ustawy dokumenty, tj.: kartę informacyjną przedsięwzięcia (dalej KIP); poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej w postaci papierowej, obejmującą przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz przewidywany obszar, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie, tj. obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu; mapę w postaci papierowej, w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie. Jak wskazało Kolegium, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. wydał opinię sanitarną z [...] października 2021 r. znak: [...] w której stwierdził, że dla ww. przedsięwzięcia nie zachodzi konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Stanowisko to organ podtrzymał pismem z 3 grudnia 2021 r. Także Dyrektor Zarządu Zlewni w P. T. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] wyraził opinię, że dla omawianego przedsięwzięcia nie istnieje potrzeba przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Nadto wskazano na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków i wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz nałożenia działań o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy. Z kolei Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyraził opinię, że dla wnioskowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Dokonał analizy zakresu inwestycji, wskazując, że przedsięwzięcie to polega na rozbudowie drogi powiatowej Nr 0252T na odcinku od km ok. 5+220 (skrzyżowanie z drogą gminną nr 332021T Kolonia Bobrowska Wola - Ciemiętniki) do km ok. 8+735 (skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr 742). Działki inwestycyjne zlokalizowane są w obrębach 0020 Pilczyca, 0005 Ciemiętniki, gm. K.. Długość odcinka drogi objętego ww. inwestycją wynosi ok. 3,5 km. Lokalizacja ww. odcinka drogi została zobrazowana na załączniku graficznym do postanowienia. Droga podlegająca rozbudowie przebiegać będzie po istniejącym śladzie. Szerokość istniejącego pasa drogowego waha się w granicach od ok. 10,8 m do ok. 25,5 m. Realizacja inwestycji wiązać się będzie z miejscowym poszerzeniem istniejącego pasa drogowego od ok. 11,50 m do ok. 25,5 m. Obecnie droga posiada nawierzchnię bitumiczną, z licznymi pęknięciami i ubytkami. Celem rozbudowy jest poprawa stanu technicznego drogi, bezpieczeństwa ruchu drogowego i pieszego, regulacja poboczy wraz z budową chodników oraz uporządkowanie terenu w granicach pasa drogowego. W ramach inwestycji przewiduje się: - rozbiórkę istniejącej nawierzchni jezdni, nawierzchni zjazdów, chodników oraz przepustów w ciągu rowów przydrożnych i pod koroną drogi, a także kolidującej infrastruktury technicznej; - poszerzenie jezdni z ok. 4,5 m - 5,0 m do ok. 6,0 m, z poprawą geometrii drogi oraz reprofilacją łuków poziomych; - wykonanie chodnika o szerokości ok. 2 m, po stronie: lewej od km ok. 5+222,41 do km ok. 5+271,57 i od km ok. 7+907,97 do km ok. 8+607,93 oraz po stronie prawej od km ok. 5+227,74 do km ok. 5+345,63, od km ok. 8+144,72 do km ok. 8+193,72 i od km ok. 8+603,93 do km ok. 8+734,23; - wykonanie poboczy o szerokości ok. 1 m, utwardzonych kruszywem; - wykonanie obustronnych zjazdów na posesje przyległe do drogi, o nawierzchni z kostki betonowej lub o nawierzchni bitumicznej; - wykonanie systemu odwodnienia powierzchniowego drogi poprzez nadanie odpowiednich spadków poprzecznych i podłużnych, z odprowadzeniem wód opadowych lub roztopowych do rowów przydrożnych oraz poprzez kanalizację deszczową. Kanalizacja deszczowa projektowana jest na odcinku o długości ok. 114 m, tj. od km ok. 8+602,51 do km ok. 8+716,76. W ramach przedmiotowej inwestycji projektuje się trawiaste rowy otwarte (w razie konieczności inwestor przewiduje umocnienie rowów betonowymi elementami ażurowymi, na podsypce cementowo - piaskowej); - wymianę przepustów pod koroną drogi w km ok. 7+533,50 (ciek Struga), tj. 3 przepustów rurowych o średnicy ok. 800 mm; - odmulenie cieku Struga na długości ok. 50 m przed i za przepustem oraz umocnienie koryta cieku na długości ok. 5 m przed i za przepustem. Kolegium wskazało, że rozbudowywana droga przebiegać będzie głównie przez tereny leśne oraz odcinkowo przez tereny rolne i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej. Realizacja inwestycji wiąże się z koniecznością wycinki ok. 1 020 drzew kolidujących z projektowaną infrastrukturą planowanej inwestycji. Po dokonaniu analizy całego zakresu inwestycji ww. organy specjalistyczne uznały jednak, że nie wymaga ona przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Wójt Gminy K., działając na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy, uwzględnił ww. opinie organów specjalistycznych oraz skalę i wielkość planowanej inwestycji, stwierdzając, że dla planowanej inwestycji nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem Kolegium, decyzja Wójta z dnia 14 stycznia 2022 r. spełnia wymogi art. 84 ust. 1 ustawy. Decyzja organu pierwszej instancji spełnia także wymogi art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy. Wydając rozstrzygnięcie w sprawie, Wójt uwzględnił bowiem stanowiska specjalistycznych organów właściwych do wydania opinii, a nie będąc związany tymi opiniami, dokonał własnej oceny w sprawie i uznał, że wnioskowane przedsięwzięcie nie wymaga m.in. sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Kolegium oceniło, że decyzja Wójta uwzględnia dane zawarte we wniosku (w tym Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia) i uznało, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny odziaływania inwestycji na środowisko. Organ odwoławczy podkreślił, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna wniosek strony, którego treści organ nie może korygować. Nie sposób zatem uznać, że wnioskodawca nie posiadał uprawnień do złożenia wniosku o wydanie decyzji środowiskowej z uwagi na brak tytułu prawnego do wszystkich nieruchomości nim objętych. Kolegium podkreśliło, że to inwestor kształtuje treść wniosku, także w zakresie działek przewidzianych jako teren inwestycji. Natomiast, żaden przepis prawa nie uzależnia złożenia wniosku o wydanie decyzji środowiskowej od dysponowania prawem do nieruchomości, na której przewidziano przedsięwzięcie. Kolegium dodało, że dla terenu inwestycji brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja środowiskowa co do zasady nie upoważnia do rozpoczęcia realizacji zamierzenia i nie przesądza o zmianie własności. Decyzja taka nie upoważnia także do rozporządzenia nieruchomościami. Reasumując, w ocenie Kolegium, decyzja Wójta Gminy K. z [...] stycznia 2022 r. nie narusza przepisów prawa w sposób zobowiązujący do jej uchylenia lub zmiany. Żaden z zarzutów odwołania nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji środowiskowej, z uwagi na to, że w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji środowiskowej prawo własności terenu przewidzianego pod inwestycję nie stanowi przedmiotu badania. Odnosząc się do twierdzeń, że droga Pilczyca - Ciemiętniki położona jest wyłącznie na działce nr ewid.[...] Kolegium wyjaśniło, że mapy załączone do akt sprawy wskazują zarówno aktualny przebieg tej drogi, jak też przewidywane miejsca jej poszerzenia. Kolegium nie jest zaś właściwe do oceny prawidłowości przebiegu granic na etapie postępowania o wydanie decyzji środowiskowej. W ocenie Kolegium, brak jest potwierdzenia zarzutów dotyczących braku w aktach sprawy map pozyskanych z zasobów geodezyjnych. Organ odwoławczy podkreślił bowiem, że pełnomocnik wnioskodawcy posiada licencję na wydruk map z zasobów Starostwa Powiatowego we W., czego nie zabraniają obowiązujące przepisy prawa. W tym zakresie Kolegium powołało się na art. 40c ust. 1- 4 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1990). Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium wyjaśniło także, że co do zasady decyzja środowiskowa nie stanowi zezwolenia na wycinkę drzew. Rację ma skarżąca, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 82a ustawy. Organy dokonały zatem oceny wpływu na środowisko także aspektu dotyczącego wycinki drzew, związanej z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Kolegium podkreśliło, że rozumie obawy podnoszone przez skarżącą, jednak wskazane w odwołaniu zarzuty nie stanowią podstawy do uchylenia decyzji środowiskowej, z uwagi na to, że zarówno organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji nie są organami właściwymi do oceny prawidłowości przebiegu granic działek przewidzianych pod inwestycję na etapie niniejszego postępowania. Celem postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań jest bowiem określenie optymalnych warunków zapewniających ochronę środowiska przy realizacji danego przedsięwzięcia. W tym postępowaniu badaniu podlega wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast decyzje zezwalające na realizację inwestycji podejmowane będą w kolejnych postępowaniach, w których skarżącą będzie mogła domagać się ochrony swoich praw. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Kolegium wywiodła E. H., zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 15 k.p.a. poprzez brak ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego sprawy; - art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez brak obiektywizmu wobec stron postępowania i stosowania przepisów prawa w rozstrzyganej sprawie; - art. 80 k.p.a. poprzez brak dokonania oceny poszczególnych dowodów z osobna i wszystkich dowodów we wzajemnej ich relacji; - art. 28 k.p.a. przez bezpodstawne uznanie legitymacji interesu prawnego inwestora. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła w szczególności, że cyt. "Samorządowe Kolegium Odwoławcze manipulowało faktami i znaczeniem przepisów prawa w wydanej decyzji odwoławczej. Zastosowało wiele sofizmatów, aby oszukać odwołującą się od decyzji Wójta Gminy K.". Skarżąca podniosła, że przepis prawa uzależnia złożenie każdego wniosku o wydanie decyzji administracyjnej, w tym także o środowiskowych uwarunkowaniach, od wykazania interesu prawnego wnioskodawcy. Jeżeli inwestor złożył wniosek o realizację inwestycji na cudzych nieruchomościach, to powinien wylegitymować się interesem prawnym do nich. W przeciwnym razie, organ nie mógł wszcząć postępowania administracyjnego, gdyż to narusza zasadę praworządności. W przedmiotowej sprawie tak się stało - zasada praworządności została z premedytacją naruszona. Wszelki wpływ inwestycji na prawo własności określa się na podstawie przepisów ustawy udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przepis art. 61 k.p.a. uzależnia sprawdzenie interesu prawnego wnioskodawcy, który składa wniosek na teren realizacji przedsięwzięcia. Strona wskazała, że organy nie miały podstawy prawnej, aby dokonywać oceny wpływu na środowisko wycinki drzew z lasów prywatnych, nie objętych przepisami ochroną przyrody i zezwoleniem na ich wyrąb. W ocenie skarżącej, organy nie przeanalizowały wpływu "przewidzianego" przedsięwzięcia na środowisko, E. H. zarzuciła również, że wnioskodawca nie posiadał uprawnień do złożenia wniosku o wydanie decyzji środowiskowej na jej działce. Nadto w "informacji o działce [...]" brak jest oznaczonej drogi jako użytku OZU i OFU oraz określenia jaka powierzchnia jest zajęta pod drogę. Na mapie ewidencyjnej działka [...] zajmuje szerokość jezdni drogi powszechnie używanej. Nieruchomość nr [...] na mapie ewidencyjnej oznaczona jest jako las i przez ten las przebiega jezdnia asfaltowa. W "informacji o działce" także działka nr [...] jest oznaczona wyłącznie jako las - brak innych użytków. Skarżąca podniosła wątpliwości, że jeśli w ewidencji gruntów brak jest drogi na działkach leśnych, to dlaczego widnieje ona na mapie ewidencyjnej. Jeden z dokumentów jest nieaktualny i organy tego nie wyjaśniły. Zwróciła uwagę, że jeżeli w informacji o działce jestem jako jedna z właścicieli, to dlaczego organ publiczny uznaje inwestora za posiadającego interes prawny do nieruchomości. Zdaniem skarżącej, organy obu instancji nie dokonały swobodnej oceny materiału dowodowego, nie analizowały dowodów i wydały decyzje nie traktując właścicieli nieruchomości prywatnych jako pełnoprawnych obywateli kraju. Skarżąca uznała dokumentację kartograficzno-geodezyjną powstałą z odnowy ewidencji gruntów w 1990 r. przez władze woj. Piotrkowskiego, w której brak jest działki [...] jako drogi, a wykazana działka [...] ma szerokość 12 m. Podniosła, że działki leśne należące do niej, jak i pozostałe od Pilczycy do Ciemiętniki, nie są zajęte pod drogę. Na działkach leśnych rośnie las, a jezdnia wraz z poboczami i rowami jest wolna od "drzew mających dziesiątki lat". Na działce [...] znajdują się zaś drzewa. Z powyższych przyczyn skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że aktualnie przez działkę [...], będącą własnością m.in. E. H., nie przebiega droga powiatowa, droga ta położona jest na działce nr ewid.[...], a działka nr ewid. [...] przylega do drogi powiatowej, co dokumentuje mapa pozyskana z zasobu geodezyjno-kartograficznego na podstawie licencji, załączonej do akt sprawy. Rozprawa odbyła się 29 czerwca 2022 r., na której nie stawiła się żadna ze stron. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Kolegium utrzymała w mocy decyzję Wójta Gminy K., w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Rozbudowa drogi powiatowej Nr 0252T Ciemiętniki-Pilczyca" i określono istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania powyższego przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytkowych oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji stanowiły zatem przepisy art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 2373 ze zm.), dalej "ustawa środowiskowa", zgodnie z którymi uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do art. 71 ust. 1 tej ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Przy czym nie było w tej sprawie sporu, że przedmiotowe przedsięwzięcie należy do kategorii mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny odziaływania na środowisko może być wymagane - jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej (art. 59 ust. 1 pkt 2 tej ustawy). W niniejszym postępowaniu organy wyspecjalizowane takie jak: Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. (postanowienie – opinia z [...] grudnia 2021r.), Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody [...] Zarząd Zlewni w P. T. (opinia z [...] listopada 2021 r.) oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. (opinia z [...] października 2021 r. i 3 grudnia 2021 r.) stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko odnośnie wnioskowanego przedsięwzięcia. Stąd po przeprowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Zgodnie bowiem z art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a. W decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c (art. 84 ust. 2 ustawy środowiskowej). W ww. decyzji organ pierwszej instancji nie tylko stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, ale określił także istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Warunki te – jak wynika z analizy akt sprawy – pokrywają się z warunkami realizacji przedsięwzięcia określonymi przez organy opiniujące celem możliwie jak najszerszego zabezpieczenia środowiska przed negatywnym wpływem przedsięwzięcia na to środowisko. W tym zakresie Sąd nie dostrzegł naruszenia prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skarżącej koncentrują się na kilku kwestiach, które zresztą eksponowała ona już w toku postępowania administracyjnego. Odnosząc się do tych zarzutów, należy stwierdzić, co następuje. W pierwszej kolejności trzeba wyjaśnić, że podmiot wnioskujący o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie musi legitymować się tytułem prawnym do wszystkich nieruchomości objętych wnioskiem. Przy tym wskazać należy, że również art. 61 k.p.a. nie nakłada na podmiot wnioskujący o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach interesu prawnego związanego z wszystkimi nieruchomościami objętymi tym wnioskiem. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana jest na wstępnym, początkowym etapie realizacji przedsięwzięcia. Decyzja ta nie rodzi dla wnioskodawcy prawa własności do terenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie. Wydanie takiej decyzji nie oznacza, że dojdzie do realizacji określonego w decyzji przedsięwzięcia. Istotą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest określenie wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagań, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Innymi słowy, ocena oddziaływania na środowisko to szczególna procedura mająca na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydująca o możliwości realizacji przedsięwzięcia. W orzecznictwie przyjmuje się, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem ewentualnego przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni ona względem niego w istocie funkcję prejudycjalną. Skutki prawne decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla dalszego procesu inwestycyjnego określone są w art. 86 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 (por. wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 982/19 i tam wyroki NSA: z 16 września 2008 r., sygn. II OSK 821/08; z a 10 marca 2017 r., sygn. II OSK 1725/15). Tym samym uzyskanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie przesądza jeszcze o tym, czy inwestor przystąpi do realizacji planowanego przedsięwzięcia. Skoro bowiem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa szczegółowe warunki realizowania zamierzonego przedsięwzięcia na danym terenie, to do inwestora będzie należała decyzja, czy przy spełnieniu nałożonych decyzją warunków, inwestycja nadal będzie dla niego opłacalna. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jednym z etapów realizacji inwestycji i wcale nie musi oznaczać, że w przypadku pozytywnej decyzji zainteresowany podmiot uzyska również pozostałe, wymagane odrębnymi przepisami pozwolenia umożliwiające mu realizację zamierzonego przedsięwzięcia. Zatem, Sąd podziela pogląd zaprezentowany w wyroku z 19 lutego 2019 r. (sygn. akt II OSK 761/17, lex nr 2646132) Naczelnego Sądu Administracyjnego, że dla legalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma znaczenia fakt, że inwestor przed wystąpieniem o taką decyzję nie uzyskał praw do dysponowania wszystkimi nieruchomościami bezpośrednio lub pośrednio zajętymi przez planowaną inwestycję. Samo wskazanie miejsca realizacji inwestycji przez inwestora zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie powoduje, że inwestor ma wykazać się tytułem prawnym do tej nieruchomości. Decyzja ta podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie narusza prawa własności nieruchomości. których dotyczy. Dla jej uzyskania nie jest wymagane legitymowanie się prawem dysponowania nieruchomością na dany cel. Zgodne z prawem jest zatem wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestora, który występując o tę decyzję, nie legitymuje się prawem do nieruchomości objętych inwestycją. Z tych wszystkich powodów Sąd nie uwzględnił zarzutów skargi, które dotyczą kwestii nielegitymowania się przez wnioskodawcę w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym prawem własności, ani prawem do dysponowania na cele budowlane odnośnie nieruchomości, na których planowana jest realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia w zakresie rozbudowy drogi powiatowej. Nie okazały się również trafne zarzuty skargi dotyczące wycinki drzew, jaka będzie wiązać się z przedmiotowym przedsięwzięciem na etapie jego realizacji. Wycinka drzew obarczona jest spełnieniem określonych wymagań prawnych i pozaprawnych. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, czyli organ wyspecjalizowany w zadaniach związanych z ochroną środowiska, nie sprzeciwił się realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia pod warunkami określonymi w postanowieniu z 3 grudnia 2021 r. Warunki te organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględnił. Wzdłuż planowanego do rozbudowy odcinka drogi powiatowej nie stwierdzono występowania chronionych gatunków roślin, zwierząt i grzybów. Organ opiniujący zastrzegł, że w przypadku gdy realizacja inwestycji wiązała się będzie z naruszeniem zakazów w stosunku do gatunku objętego ochroną, wynikających z ustawy o ochronie przyrody, na odstępstwo od zakazów konieczne będzie uzyskanie odrębnego zezwolenia. Należy w tym miejscu zauważyć, że jakakolwiek ingerencja inwestora realizującego określone przedsięwzięcie na terenie nieruchomości, której właścicielem jest osoba trzecia, będzie wiązać się z obowiązkiem rekompensaty poniesionych szkód. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – jak wyżej zostało już wyjaśnione – nie rodzi jeszcze negatywnych skutków dla właścicieli nieruchomości położonych na terenie planowanym na realizację inwestycji. Odnosząc się do kwestii związanych z mapą zasadniczą i danymi ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków odnośnie nieruchomości skarżącej, należy wyjaśnić, że podmiot, który przygotował wniosek i jego załączniki, legitymuje się odpowiednią licencją na dostęp i pobieranie dokumentów z publicznej bazy danych ewidencji gruntów i budynków odnośnie terenu, na którym planowana jest realizacja przedsięwzięcia. Dokumentacja ta uwzględnia treść wpisów w ewidencji gruntów i budynków aktualnych na datę pobierania danych do przygotowania wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Okoliczność, że nieruchomości, co do których skarżącej przysługuje prawo własności (współwłasności) w ewidencji gruntów nie są oznaczone jako drogi, nie powoduje, że podmiot planujący realizację inwestycji drogowej na określonym terenie, nie może jej zaplanować na nieruchomościach, które mają inne niż drogowe przeznaczenie. Taka inwestycja będzie jednak w przyszłości wiązać się z uzyskaniem odpowiedniego zezwolenia na jej realizację i koniecznością wypłaty przewidzianych przepisami prawa odszkodowań. Wypada tez zauważyć, jak wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę, że przez działkę nr [...], będącą własnością m.in. E. H., nie przebiega droga powiatowa, droga ta położona jest na działce nr ewid.[...], a działka nr ewid. [...] przylega do drogi powiatowej. W ocenie Sądu, analiza akt sprawy pozwala przyjąć, że organy administracji, po przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania wyjaśniającego w zakresie planowanego wpływu przedsięwzięcia na środowisko (definiowanego jak w art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy środowiskowej) prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i zgodnie z przepisami ustawy środowiskowej, w szczególności art. 84 tej ustawy, wydały decyzje pozytywnie załatwiające wniosek z określeniem dodatkowych wymagań, których uzasadnienia spełniają wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. W żadnym razie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie i w zgodzie z literą prawa nie oznacza naruszenia zasady budowania zaufania obywatela do działalności organów administracji publicznej prowadzących postępowanie administracyjne. Zarówno podmioty władzy publicznej, jak również podmioty spoza tej władzy mogą w granicach prawa realizować inwestycje celu publicznego, często w sytuacjach, gdy właściciele nieruchomości, na których te inwestycje są realizowane sprzeciwiają się takim działaniom. Interes publiczny w niektórych przypadkach i pod pewnymi warunkami odgrywa rolę nadrzędną nad interesem prywatnym. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.