II SA/Ke 215/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka Sędzia WSA Sylwester Miziołek Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2026 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 27 stycznia 2026 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz J. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewoda Świętokrzyski zaskarżoną decyzją z 21 stycznia 2026 r. znak: IR.I.7840.10.5.2025, po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Starosty [...] z 27 sierpnia 2025 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej dla [...] Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym, miejscami postojowymi, wolnostojącą ścianą oddzielenia przeciwpożarowego oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. [...], [...], [...] przy ul. [...] w S.-K. (obręb ewidencyjny 0003 P. , jedn. ewid. S.-K.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że inwestor - [...] Sp. z o.o. w W., w dniu 5.12.2024 r. wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o pozwolenie na budowę ww. inwestycji. Inwestor załączył do wniosku: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, obejmujące działki: [...], [...], [...], projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany (w postaci papierowej w 3 egzemplarzach z 12.2024 r.) oraz oświadczenie projektanta, posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 4 lit. b Prawa budowlanego, dotyczące możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego do istniejącej sieci ciepłowniczej. W wyniku przeprowadzonego postępowania Starosta [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane, wydał decyzję Nr [...] z 17.02.2025 r., którą zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno- budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym, 24 miejscami postojowymi na działkach nr ewid. [...], [...], [...] przy ul. [...] w S.-K.. Na skutek odwołania J. N. i J. K. Wojewoda, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z 24.04.2025 r. znak: IR.1.7840.10.4.2025 uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że usytuowanie projektowanego budynku narusza przepisy § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.). Starosta [...], ponownie rozpatrując sprawę, postanowieniem z 17.06.2025 r. znak: [...] nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu do zgodności z wymogami § 271 oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uzupełnienia projektu architektoniczno-budowlanego o projekt ogniomuru przewidzianego w granicy z działką nr ewid.[...] wraz z odniesieniem do spełnienia zapisów § 13 i § 60 ww. rozporządzenia oraz wskazanie we wniosku o pozwolenie na budowę z 5.12.2024 r. całości inwestycji (wraz z projektowanym ogniomurem), w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia. W określonym wyżej terminie, tj. w dniu 30.06.2025 r. inwestor przedłożył uzupełnioną i skorygowaną dokumentację projektową. Następnie Starosta [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane, decyzją Nr [...] z 27.08.2025 r. znak: [...], zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. ul. [...], [...], obejmującego: budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym, miejscami postojowymi, wolnostojącą ścianą oddzielenia przeciwpożarowego oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr ewid. [...], [...], [...] przy ul. [...] w S.-K. (obręb ewidencyjny 0003 P. , jedn. ewid. S.-K.). Od powyższej decyzji Starosty [...] odwołanie w terminie wniósł J. K. pismem z 26.09.2025 r. Zarzucił w nim: - naruszenie art. 7 kpa, poprzez oddziaływanie na własność Odwołującego i ograniczenie swobodnego wykorzystania jego własności, - naruszenie interesu prawnego (art. 28 kpa) w postaci zacieniania i zalewania w nawiązaniu do art. 144 k.c., - naruszenie zasady zrównoważonego rozwoju, ponieważ jest zbyt intensywna, zaburza dotychczasowy charakter rekreacyjny działek oraz narusza zasadę dobrego sąsiedztwa. Dodatkowo Odwołujący podniósł, że działki nr ewid. [...], [...], [...] umożliwiają takie usytuowanie budynku przez inwestora by oddalić go od terenu J. K.. Poprzednie zarzuty nie zostały rzetelnie rozpatrzone, ponieważ inwestor nie zmienił posadowienia budynku, a zatem nie został spełniony art. 107 kpa. W trakcie postępowania odwoławczego Wojewoda postanowieniem z 30.10.2025 r. znak: IR.[...] zlecił Staroście Skarżyskiemu przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu usunięcia występujących w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym niezgodności w zakresie: 1. doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu do zgodności z przepisem § 28 pkt 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwanego "Wileńska" na obszarze miasta Skarżyska-Kamiennej, zatwierdzonego Uchwałą Nr XLI11/116/2009 Rady Miasta Skarżyska-Kamiennej z dnia 3 grudnia 2009 r. (Dz. Urz. Województwa Świętokrzyskiego z 2010 r. Nr 126 poz. 926) - w zakresie kolorystyki budynku. 2. przedłożenia analizy nasłonecznienia, zacieniania i przesłaniania ukazującej w sposób czytelny, że przedmiotowa inwestycja spełnia wymagania, o których mowa w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zmianami). Analiza zacieniania i przesłaniania projektowanego budynku przez projektowaną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, załączona do projektu zagospodarowania terenu, jest nieczytelna i nie pozwala organowi na jednoznaczne stwierdzenie spełnienia powyższych przepisów rozporządzenia. W odpowiedzi Starosta [...] przy piśmie z 29.12.2025 r. przekazał uzupełnione akta sprawy oraz zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z uzupełnioną dokumentacją w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia oraz złożenia zastrzeżeń i uwag co do zebranych dowodów i materiałów. W tak ustalonym stanie faktycznym Wojewoda przytoczył treść zastosowanych przepisów Prawa budowlanego, tj. art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1. Następnie stwierdził, że dla obszaru, na którym znajdują się działki stanowiące własność inwestora oraz działki Odwołującego, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zwany "Wileńska" na obszarze miasta Skarżyska-Kamiennej, zatwierdzony Uchwałą Nr XLIII/116/2009 Rady Miasta Skarżyska- Kamiennej z dnia 3 grudnia 2009 r. (Dz. Urz. Województwa Świętokrzyskiego z 2017 r. poz. 1639). Przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku miejscowego planu symbolem MW2 (działki nr ewid.[...], [...] i [...]) z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz w części na terenie oznaczonym symbolem MW/U1 (część działki nr ewid.[...]) o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami nieuciążliwymi w parterach budynków. Organ I instancji wykazał, zdaniem organu odwoławczego, że projekt budowlany projektowanego budynku, jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w szczególności z: • ustaleniami dotyczącymi zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej: § 10 — w którym określono zasady parkowania dla obszaru objętego planem; • ustaleniami szczegółowymi: § 28 - w których określono między innymi wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, takie jak: przeznaczenie terenu, wysokość zabudowy mieszkaniowej, nakaz realizacji dachów płaskich, obowiązek realizacji placu zabaw dla każdego kompleksu zabudowy powyżej 15 mieszkań, kolorystykę budynków oraz wskaźnik powierzchni zabudowy i udział terenu biologicznie czynnego. W związku z wymogiem dotyczącym sprawdzenia zgodności przedmiotowego projektu zagospodarowania działki, z wymogami ochrony środowiska organ odwoławczy ustalił, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.) i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Wypełniając dyspozycje kolejnych punktów przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ odwoławczy sprawdził zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, w analizowanym przypadku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i ustalił, że z akt organu I instancji wynika, że stronami w sprawie są: inwestor, który wykazał prawo do dysponowania działkami inwestycyjnymi nr ewid. [...], [...] i [...] oraz właściciele sąsiednich działek nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...] obręb 0003 P. Po przytoczeniu treści § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r., dotyczącego usytuowania budynku na działce budowlanej, organ II instancji wyjaśnił, że z projektu architektoniczno-budowlanego oraz z projektu zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji - sporządzonego na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, przyjętej do zasobów Starosty [...] w dniu 22.10.2024 r. i zaewidencjonowanej pod Nr: [...]_2 - wynika, że zaprojektowany budynek czterokondygnacyjny usytuowany jest: — na działkach nr ewid. [...], [...] i [...] o niewielkim zróżnicowaniu poziomu terenu, nieznacznie nachylonym w kierunku południowym, posiadających kształt prostokąta; — od strony północnej w odległości 4,0 m od granicy działek nr ewid. [...] i [...]; — od strony południowej - w odległości 32,0 m od granicy działki nr ewid.[...], będącej działką drogową - ul. [...]; — od strony zachodniej - w odległości 6,19 m od granicy działki nr ewid.[...] oraz 12,2 m (domiar z mapy) od granicy działki nr ewid. [...]; — od strony wschodniej - w odległości 4,0 m od granicy działek nr ewid.[...] i [...]. Ponadto Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z § 12 ust. 6 pkt 1 powyższego rozporządzenia odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy, a także do balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Z projektu architektoniczno-budowlanego (rys. A2) wynika natomiast, że balkony zaprojektowane na kondygnacjach mieszkalnych (piętra I-III) znajdują się w odległości 2,70 m od granicy działki. Dlatego organu uznał, że przedmiotowy budynek wielorodzinny usytuowano zgodnie z zapisami przepisów § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do pozostałych wymogów przewidzianych przepisami prawa organ odwoławczy wyjaśnił, że: - w projekcie zagospodarowania terenu wskazano, zgodnie z przepisem § 28 rozporządzenia ws. warunków technicznych, że wody opadowe będą odprowadzane do kanalizacji deszczowej; - przedmiotowa inwestycja posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej poprzez istniejący zjazd z ul. [...]; - wymaganą ilość stanowisk postojowych (40 stanowisk - min. 1 stanowisko na lokal mieszkalny w obrębie własnej działki) zapewniono poprzez lokalizację 26 miejsc parkingowych na terenie działki (w tym 2 miejsca dla osób niepełnosprawnych) oraz 14 miejsc w garażu wielostanowiskowym w budynku. Miejsca postojowe zaprojektowano zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach § 18-21 ww. rozporządzenia; - przepisy § 271-273 rozporządzenia jak wyżej, dotyczące ochrony przeciwpożarowej, nie zostały naruszone. W granicy z działką nr ewid.[...] zaprojektowano ogniomur o długości 27,50 m i wysokości 5,50 m. Obiekt pełni funkcję ściany oddzielenia przeciwpożarowego w klasie REI60, oddzielającej projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny od zlokalizowanych na działce nr ewid.[...] budynków garażowych; - ze znajdujących się w projekcie zagospodarowania terenu rysunków przedstawiających analizy przesłaniania i zacieniania wynika, że nie są naruszone przepisy § 13 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. - we wszystkich analizowanych przypadkach pokoje mieszkalne posiadają nasłonecznienie minimum 3 godziny w godzinach 7-17, a odległość obiektu przesłanianego od krawędzi obiektu przesłaniającego jest większa od wysokości przesłaniania. Projektowany budynek nie przesłania, a także nie uniemożliwia naturalnego oświetlenia oraz nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się w budynku mieszkalnym istniejącym na działce sąsiedniej nr ewid.[...] Dodatkowo, w ramach postępowania wyjaśniającego, autor projektu przedstawił graficzną analizę z podziałem na równonoc wiosenną i jesienną, dotyczącą przesłaniania i zacieniania projektowanego budynku mieszkalnego przez projektowany ogniomur. Również w tym przypadku spełnione zostały przepisy § 13 i § 60 ww. rozporządzenia; - przedmiotowy projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 11 września 2020 r. (Dz.U.2022, poz. 1679 ze zm.). Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany przedmiotowej inwestycji są kompletne, zawierają m.in. informację o obszarze oddziaływania obiektu oraz kopie opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, w tym informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że: - analiza nasłoneczniania i przesłaniania w jednoznaczny sposób przedstawia, że projektowana inwestycja nie wpływa na istniejącą zabudowę znajdującą się na działkach sąsiednich. Należy wyjaśnić, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie przewidują ograniczeń w związku z zacienianiem działek sąsiadujących z terenem inwestycji, normują jedynie kwestie zacieniania pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych przez obiekty budowlane w budynkach istniejących. Wynika to wprost z § 13 ww. rozporządzenia; - projekt przewiduje odprowadzenie wód opadowych z dachu budynku do istniejącej sieci kanalizacji deszczowej poprzez projektowane przyłącze, a rzędne terenu wzdłuż granic z nieruchomościami sąsiednimi nie wskazują na zakłócenia naturalnego spływu wód powierzchniowych; - o możliwości zlokalizowania przedmiotowej inwestycji na działce sąsiadującej z działkami o charakterze rekreacyjnym przesądziły zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwanego "Wileńska" na obszarze miasta S.-K., a inwestycja została zaprojektowana w sposób zgodny z jego ustaleniami. Każdy ma bowiem prawo do zabudowy własnej działki, jeśli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami; - zabudowa działek nr ewid. [...], [...] i [...] nie ogranicza możliwości zabudowy działek sąsiednich. Przepisy Prawa budowlanego nie wymagają zgody właściciela sąsiedniej działki na usytuowanie budynku w wybranej przez inwestora lokalizacji - nie można bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczą uprawnienia inwestora. Z racji konstytucyjnego prawa własności inwestor jako właściciel działki ma prawo do jej zabudowania pod warunkiem spełnienia wymogów prawnych; - na etapie wydawania pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest zobowiązany do badania wpływu inwestycji na wartość nieruchomości sąsiednich. Jeżeli, zdaniem właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, nastąpi spadek wartości ich nieruchomości, mogą dochodzić swoich praw na drodze cywilnej; - na podstawie art. 136 § 1 kpa organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W kpa nie został bowiem wprowadzony zakaz uwzględniania w postępowaniu odwoławczym nowych dowodów i nowych okoliczności. W niniejszej sprawie dokumentacja projektowa została prawidłowo uzupełniona, a strony zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, J. K. wniósł o uchylenie tej decyzji w całości i przedstawił dwanaście zarzutów. Zarzut 1 dotyczył naruszenia art. 3 pkt 20 oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez błędne i nieudokumentowane ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji, mimo bezpośredniego styku działek oraz istnienia elementów budynku (balkonów) zbliżonych do granicy nieruchomości skarżącego oraz pominięcia rzeczywistego wpływu inwestycji na nieruchomość skarżącego w zakresie prywatności, nasłonecznienia i zagospodarowania terenu. Organ wyłączył działki skarżącego z obszaru oddziaływania bez przeprowadzenia jakiejkolwiek analizy, mimo bezpośredniego styku działek. Ten fakt powoduje konieczność szczególnie wnikliwej analizy oddziaływania inwestycji. Organ ograniczył się do formalnego stwierdzenia zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi, bez dokonania rzeczywistej analizy wpływu elementów budynku (w szczególności balkonów) na zachowanie wymaganych odległości od granicy działki. Organ dokonał zawężającej i niepełnej oceny oddziaływania inwestycji, ograniczając ją do jednego kierunku przestrzennego, mimo że teren inwestycji graniczy bezpośrednio z kilkoma nieruchomościami. Fakt, że organ uznał konieczność przeprowadzenia analizy nasłonecznienia względem budynku wielorodzinnego od strony wschodniej, potwierdza istnienie oddziaływania, które powinno być ocenione kompleksowo. Brak analogicznych ustaleń wobec pozostałych nieruchomości graniczących z inwestycją narusza zasadę pogłębionego postępowania dowodowego i równego traktowania stron oraz nie pozwala na ocenę wpływu inwestycji na pozostałe nieruchomości znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Zarzut 2 dotyczył naruszenia § 12 ust. 1 WT w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 PB i art. 144 k.c., poprzez zaniechanie analizy wpływu wysuniętych płyt balkonowych na zachowanie wymaganych odległości od granicy działki oraz na interesy właścicieli nieruchomości sąsiednich, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego przewidującego wykonanie balkonów, których płyty znajdują się w odległości 2,80 m od granicy działki skarżącego, bez jednoznacznego wykazania w decyzji, że wysięg balkonów mieści się w dopuszczalnych granicach oraz że nie powoduje to naruszenia przepisów dotyczących minimalnych odległości od granicy nieruchomości. Błędnie założono przyjęcie zachowania minimalnej odległości 4 m od granicy działki, liczonej wyłącznie do ściany budynku, z pominięciem wysuniętych płyt balkonowych, które stanowią element budynku i faktycznie zbliżają obiekt do granicy działki poniżej wymaganej odległości. Organ nie dokonał jednoznacznej analizy wpływu wysuniętych płyt balkonowych na zachowanie wymaganych odległości od granicy działki, co uniemożliwia weryfikację zgodności projektu z § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organ ograniczył się do ogólnego stwierdzenia braku immisji, bez indywidualnej analizy oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie. Obowiązek ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje również ocenę wpływu inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiednich. Usytuowanie licznych balkonów skierowanych bezpośrednio na nieruchomość skarżącego powoduje stały wgląd w teren ogrodu, co prowadzi do istotnego ograniczenia prywatności oraz swobody korzystania z nieruchomości. Tego rodzaju oddziaływanie należy traktować jako immisję pośrednią naruszającą uzasadnione interesy właściciela nieruchomości sąsiedniej. W zarzucie nr 3 podniesiono naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i art. 15 ust. 2 pkt 6-7 u.p.z.p. poprzez: - zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo braku wykazania zapewnienia dostaw energii cieplnej do projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w sytuacji gdy inwestor nie posiada tytułu prawnego do dysponowania infrastrukturą ciepłowniczą znajdującą się na nieruchomości sąsiedniej oraz nie uzyskał zgody właściciela tej nieruchomości (wspólnoty mieszkaniowej) na realizację przyłącza. Wspólnota bloku przy [...] odmówiła realizacji tego zamierzenia; - zatwierdzenie projektu budowlanego bez pełnej weryfikacji jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie parametrów zabudowy i intensywności wykorzystania terenu; - ograniczenie się organu do formalnego stwierdzenia zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi. bez dokonania rzeczywistej analizy wpływu elementów budynku (w szczególności balkonów) na zachowanie wymaganych odległości od granicy działki. Zarzut 4 dotyczył naruszenia § 232 ust. 1-4 oraz § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawo budowlane oraz § 60 WT, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego przewidującego wykonanie wolnostojącej ściany oddzielenia przeciwpożarowego o wysokości 5,50 m w klasie RE160, mimo że ściana ta nie spełnia wymagań przewidzianych dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego oddzielających budynki. Z dokumentacji projektowej oraz z uzasadnienia decyzji wynika, że zaprojektowano wolnostojącą ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o wysokości 5,50 m, podczas gdy projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny posiada cztery kondygnacje nadziemne, co oznacza, że jego wysokość przekracza znacznie wysokość projektowanej ściany. Tymczasem zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ściana oddzielenia przeciwpożarowego powinna stanowić przegrodę ciągłą, oddzielającą strefy pożarowe lub budynki na całej wysokości, tak aby uniemożliwić rozprzestrzenianie się ognia pomiędzy obiektami. Projektowana ściana o wysokości 5,50 m nie oddziela budynku na całej jego wysokości i nie zapobiega potencjalnemu przeniesieniu się pożaru powyżej jej górnej krawędzi. Dodatkowo projekt przewiduje klasę odporności ogniowej RE160, podczas gdy dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego oddzielających budynki mieszkalne wielorodzinne typowo wymagana jest wyższa klasa odporności ogniowej. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ograniczył się do formalnego wskazania parametrów tej ściany, nie dokonując rzeczywistej oceny, czy przyjęte rozwiązanie spełnia wymagania przepisów techniczno-budowlanych w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Dodatkowo, organ nie uwzględnił wymogów § 60 rozp. ws. warunków technicznych, które nakazują,aby ściany oddzielenia przeciwpożarowego zapewniały odpowiednią odporność ogniową i były usytuowane w sposób uniemożliwiający przenoszenie ognia na sąsiednie budynki. W szczególności, projektowana ściana o klasie RE160 i wysokości 5,50 m nie spełnia wymogów § 60 WT w zakresie odporności ogniowej w odniesieniu do wysokości projektowanego budynku oraz możliwości przenoszenia ognia powyżej górnej krawędzi ściany. Brak weryfikacji zgodności ogniomuru z tym przepisem stanowi rażące naruszenie przepisów techniczno- budowlanych, które powinno skutkować odmową zatwierdzenia projektu lub koniecznością w prowadzenia zmian, a organ nie dokonał żadnej takiej oceny. W konsekwencji organ naruszył art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ponieważ zatwierdził projekt budowlany bez dokonania rzeczywistej kontroli jego zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Zarzut 5 dotyczył naruszenie art. 7, 77 §1 i 80 k.p.a. poprzez: - brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie rzeczywistego oddziaływania inwestycji na nieruchomości skarżącego, w szczególności po wprowadzeniu zmian do projektu; - niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący, czy inwestor posiada rzeczywistą i prawną możliwość realizacji przyłącza ciepłowniczego zgodnie z projektem budowlanym, a tym samym czy inwestycja może zostać zrealizowana zgodnie z zatwierdzonym projektem; - przeprowadzenie selektywnego i niepełnego postępowania dowodowego, polegającego na dokonaniu analizy oddziaływania inwestycji wyłącznie względem jednego budynku wielorodzinnego, przy jednoczesnym pominięciu analogicznych ustaleń wobec pozostałych nieruchomości graniczących z terenem inwestycji; - niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w zakresie potencjalnego występowania gatunków chronionych oraz siedlisk przyrodniczych na terenie inwestycji. Organ ograniczył się do stwierdzenia, iż teren inwestycji nie znajduje się w granicach form ochrony przyrody, co nie wyklucza występowania gatunków objętych ochroną gatunkową na podstawie ustawy o ochronie przyrody. Organ nie przeanalizował potencjalnego występowania gatunków objętych ochroną gatunkową na terenach sąsiednich, w tym w obrębie zbiorników wodnych znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Utrzymanie naturalnych stosunków wodnych, drzew owocowych i ekosystemu sadzawki na działce skarżącego stanowi istotny element ładu przestrzennego i ekologicznego, który powinien być zachowany dla przyszłych pokoleń. W toku postępowania nie przeprowadzono inwentaryzacji przyrodniczej, ani nie dokonano analizy potencjalnego naruszenia zakazów gatunkowych, co stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzut 6 dotyczył naruszenie art. 10 §1 k.p.a. poprzez pozorne zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, mimo wprowadzenia istotnych zmian do projektu budowlanego na etapie postępowania odwoławczego. Zmiany w dokumentacji projektowej mogą mieć wpływ zarówno na ocenę zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i na ustalenie obszaru oddziaływania obiektu. Wprowadzenie takich zmian bez zapewnienia stronie realnej możliwości odniesienia się do zmodyfikowanej dokumentacji stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. W zarzucie nr 7 podniesiono naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez dwukrotne uchylenie decyzji przez organ wyższy, co świadczy o braku stabilności i rzetelności postępowania. Skoro dokumentacja projektowa wymagała istotnych uzupełnień w toku postępowania odwoławczego, oznacza to, że pierwotna decyzja została wydana na podstawie niekompletnego materiału dowodowego. W takiej sytuacji organ odwoławczy powinien uchylić decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, zamiast samodzielnie uzupełniać postępowanie dowodowe. Zarzut 8 dotyczył naruszenie art. 136 oraz art. 138 § 2 k.p.a., poprzez konieczność zmiany kolorystyki elewacji w toku postępowania odwoławczego, w celu dostosowania jej do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co jednoznacznie potwierdza, że pierwotnie zatwierdzony projekt budowlany był niezgodny z MPZP, a usunięcie tej wady w II instancji stanowiło niedopuszczalne naprawianie decyzji zamiast jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, co narusza art. 136 oraz art. 138 § 2 k.p.a. W zarzucie nr 9 podniesiono naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. i art. 6 ust. 2 u.p.z.p. poprzez pominięcie przez organ zasady ładu przestrzennego, istniejącej struktury funkcjonalnej obszaru oraz zasad zrównoważonego rozwoju przy ocenie dopuszczalności planowanej inwestycji. Organ ograniczył się do formalnej analizy zgodności inwestycji z wybranymi parametrami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pomijając konieczność oceny wpływu inwestycji na istniejącą strukturę funkcjonalno-przestrzenną obszaru. Zarzut 10 dotyczył naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak pełnego i konkretnego uzasadnienia decyzji w zakresie konkretnych zgłaszanych przez stronę zarzutów. Zarzut 11 dotyczył naruszenie art. 64 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez nieproporcjonalną ingerencję w prawo własności skarżącego wynikającą z dopuszczenia realizacji inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie jego nieruchomości bez przeprowadzenia pełnej analizy oddziaływania planowanego obiektu. Zarzut 12 również dotyczył naruszenie Konstytucji RP, ale jej art. 2 poprzez to, że organ chroni interes inwestora kosztem praw właścicieli sąsiednich nieruchomości, co narusza zasady państwa prawnego i zasady zaufania obywatela do organów władzy publicznej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisku wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 12 marca 2022 r. skarżący dodatkowo zarzucił brak rzeczywistej kontroli zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi i ustaleniami MPZP w zakresie sposobu obliczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. W przedłożonym projekcie bowiem, do powierzchni tej zaliczono tereny parkingów oraz dróg wewnętrznych utwardzonych płytą ażurową (ekokratą). Organ ograniczył się do bezrefleksyjnego zaakceptowania wyliczeń projektanta, rezygnując z przeprowadzenia własnej, samodzielnej analizy prawnej i technicznej. W świetle utrwalonego orzecznictwa NSA (skarżący wskazał wyrok z 12 maja 2020 r., II OSK 238/18, który jednak nie istnieje w bazie orzeczeń tego sądu), nawierzchnie ażurowe miejsc postojowych oraz dróg wewnętrznych – przeznaczone do stałego ruchu i parkowania pojazdów – nie spełniają wymogu zapewnienia naturalnej wegetacji roślin, o którym mowa w § 3 pkt 22 warunków technicznych. A w konsekwencji nie mogą być wliczane w całości do wskaźnika terenu biologicznie czynnego. Sztuczne zawyżenie tego wskaźnika doprowadziło do zatwierdzenia projektu budowlanego, którego rzeczywista zgodność z ustaleniami planu oraz przepisami technicznymi nigdy nie została przez organ faktycznie zweryfikowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2026.143 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w powyżej zakreślonych granicach, a na podstawie art. 135 p.p.s.a., także decyzji organu pierwszej instancji, stwierdzić należy, że wydane zostały one z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli była legalność decyzji Wojewody utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno – budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym, miejscami postojowymi, wolnostojącą ścianą oddzielenia przeciwpożarowego oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, na działkach nr ewid. [...], [...] i [...] przy ulicy [...] w S.-K.. Zgodnie z projektem budowlanym Tom nr II, na działce nr [...] zaprojektowano budowę budowli mającej pełnić funkcję ściany oddzielenia przeciwpożarowego oddzielającej projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny od zlokalizowanych na sąsiedniej działce nr [...] budynków garażowych. Konieczność zaprojektowania tej budowli wynikła stąd, że na sąsiedniej działce nr [...] w granicy działki, a w jednym przypadku nawet z jej przekroczeniem, znajduje się 26 wiat garażowych jednostanowiskowych nieposiadających odporności pożarowej wymaganej przy tej lokalizacji. Zamiast więc usytuowania projektowanego budynku wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym w odległości wymaganej przez przepisy rozporządzenia ws. warunków technicznych, przewidziano wybudowanie ogniomuru o długości 27,50 m i wysokości 5,50 m wzdłuż granicy między działkami nr [...] Jako uzasadnienie takiej możliwości organ wskazał przepisy § 271 – 273 rozp. ws. warunków techn. oraz wyjaśnił, że projektowany "obiekt pełni funkcję ściany oddzielenia przeciwpożarowego w klasie REI60 oddzielającej projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny od zlokalizowanych na działce nr ewid.[...] budynków garażowych". Pomijając błędne określenie w przytoczonym fragmencie uzasadnienia zaskarżonej decyzji rodzaju budynku, który ma oddzielać projektowany ogniomur (budynek mieszkalny jednorodzinny, zamiast wielorodzinny), należy zauważyć, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 107 § 3 k.p.a., nie uzasadniły wystarczająco złożonych kwestii związanych z bezpieczeństwem pożarowym projektowanych obiektów budowlanych. Wskazane przepisy § 271 – 273 rozp. ws. warunków techn. to rozbudowana regulacja mieszcząca wiele skomplikowanych norm prawych. Bez wskazania które z nich organy zastosowały, utrudniona, a w niniejszej sprawie wręcz niemożliwa jest kontrola spełnienia wymogów ochrony bezpieczeństwa pożarowego projektowanych obiektów. Dlatego tylko informacyjnie należy zauważyć, że jeżeli podstawą prawną odstąpienia w niniejszej sprawie od wynikającego z § 271 ust. 1 tego rozporządzenia wymogu zachowania odległości pomiędzy zewnętrznymi ścianami budynków niebędących ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, miałby być przepis § 271 ust. 12 rozp. ws. warunków technicznych, to wymaga on, aby oddzielająca budynki ściana oddzielenia przeciwpożarowego spełniała wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5, z zastrzeżeniem § 218, dla obu tych budynków, a nie tylko dla jednego z nich. Może to oznaczać, że wysokość tej osobno budowanej ściany oddzielenia przeciwpożarowego musi być odpowiednia nie tylko w stosunku do wysokości budynków garażowych znajdujących się na działce nr [...], ale i do wysokości projektowanego w niniejszej sprawie budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Regulacja dotycząca parametrów, w tym i wysokości ściany oddzielenia przeciwpożarowego znajduje się w § 235 rozp. ws. warunków technicznych, który jednak nie został poddany jakiejkolwiek analizie w niniejszej sprawie. Trzeba też zauważyć, że organy administracji rozpatrujące sprawę, w ślad za oceną projektanta przyjęły, że projekt budowlany przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego nie podlega uzgodnieniu przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych zgodnie z § 3 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U.2015.2117). Tymczasem rozporządzenie to został z dniem 19 września 2021 r. zastąpione przez rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 września 2021 r. w sprawie uzgadniania projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego, projektu technicznego oraz projektu urządzenia przeciwpożarowego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. 2021.1722), które zostało uchylone przez art. 38 pkt 5 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw Dz.U. 2020.471. ze zm.), a następnie zastąpione przez obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 sierpnia 2023 r. w sprawie uzgadniania projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego, projektu technicznego oraz projektu urządzenia przeciwpożarowego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej (Dz.U.2023.1563). Aczkolwiek również i to rozporządzenie zawiera przepisy określające obiekty budowlane istotne ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem, których projekty zagospodarowania działki lub terenu, projekty architektoniczno-budowlane oraz projekty techniczne wymagają uzgodnienia, skąd a contrario można wywieść, które obiekty takiego uzgodnienia nie wymagają, to jednak analiza tych aktualnych przepisów rozstrzygających tę istotną i sporną w niniejszej sprawie okoliczność, jest obowiązkiem organów architektoniczno-budowlanych rozpatrujących sprawę, a nie sądu administracyjnego kontrolującego decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Oparcie ustaleń na brzmieniu przepisów, które nie mają w sprawie zastosowania stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją zaprojektowanej w ocenianym projekcie budowlanym wysokości ogniomuru usytuowanego od strony południowowschodniej względem przedmiotowego budynku mieszkalnego zwróconego ścianą z oknami w stronę granicy południowowschodniej i oddalonego od tej granicy o 4 metry (z wyjątkiem jednego fragmentu tej granicy, o czym była wyżej mowa), była konieczność oceny z punktu widzenia wymogów § 13 i § 60 rozp. ws. warunków techn., dotyczących naturalnego oświetlenia i minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń. W tym zakresie należy zauważyć, że do zatwierdzonego projektu budowlanego dołączona została obszerna graficzna analiza z podziałem na równonoc wiosenną i jesienną. W konkluzji tej analizy stwierdzono, że "nie zachodzi zacienianie projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przez projektowaną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego – spełnione jest minimum 3 godzin nasłonecznienia w dniach równonocy wiosennej i jesiennej". Wątpliwość jednak budzi to, że analizę tę przeprowadzono przy uwzględnieniu wysokości ściany oddzielenia przeciwpożarowego wynoszącej 5,00 m (k. 41 projektu budowlanego). Tymczasem z projektu budowlanego projektu architektoniczno-budowlanego ściany oddzielenia przeciwpożarowego Tom nr II wynika, że wysokość tego obiektu ma wynosić 5,50 m. Powołano się przy tym na zgodność z § 6 WT, czyli rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ten przepis dotyczy jednak sposobu mierzenia wysokości budynków, a nie budowli, którą jest przedmiotowy ogniomur. Przede wszystkim jednak w sytuacji, gdy ocena zacieniania i przesłaniania została wykonana dla ogniomuru o wysokości 5,00 m, podczas, gdy w rzeczywistości ma on mieć wysokość 5,5 m, to nie może być wątpliwości co do tego, że taka analiza nie jest poprawna. W zaskarżonej decyzji, a także w skardze nie dostrzeżono tej rozbieżności, a także wyżej wskazanych naruszeń prawa, przez co doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, a także art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Może bowiem okazać się, że analiza zacieniania i przesłaniania sporządzona z uwzględnieniem większej o pół metra wysokości obiektu przesłaniającego, nie wykaże spełniania wymogu minimum 3 godzin nasłonecznienia w dniach równonocy wiosennej i jesiennej. Odnosząc się do pozostałych, nieomówionych wyżej zarzutów skargi należy wyjaśnić, że nie mogły one spowodować jej uwzględnienia. Zarzut błędnego ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji oraz niepełnej oceny tego oddziaływania sprowadzał się do twierdzenia, że analiza przesłanianie została sporządzona wyłącznie w odniesieniu do jednego budynku wielorodzinnego od strony wschodniej, co ma oznaczać, że taka analiza powinna zostać przeprowadzona również wobec pozostałych nieruchomości graniczących z inwestycją, a z racji bezpośredniego styku nieruchomości inwestycyjnej z działką skarżącego oraz istnienia elementów budynku (balkonów) zbliżonych do jego działki, pominięty został wpływ tej inwestycji na prywatność, nasłonecznienie i zagospodarowanie terenu działki skarżącego. Oceniając taki zarzut należy wyjaśnić, że analizą zasięgu obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji objęte zostały wszystkie nieruchomości wokół niej, czego efektem w przypadku nieruchomości oznaczonej numerem 16 należącej do skarżącego, było uznanie go za stronę postępowania. Właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji uznany za stronę postępowania nie ma jednak uprawnień do podnoszenia, że właściciele innych nieruchomości położonych w okolicach projektowanego obiektu budowlanego nie biorą udziału w sprawie. Takie zarzuty mogą bowiem podnosić tylko osoby nie biorące udziału w postępowaniu, która uważa, że stroną postępowania powinna być. Samo uznanie skarżącego za stronę nie oznacza jednak zasadności wszystkich zgłaszanych przez niego zarzutów. Podważenie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę może nastąpić dopiero wtedy, gdy zostanie wykazane, że konkretne odrębne przepisy materialnego prawa administracyjnego powodują związane z projektowanym obiektem ograniczenia w zabudowie terenu położonego w sąsiedztwie – bezpośrednim lub nawet pośrednim – terenu inwestycji. Tymczasem skarżący żadnych taki przepisów, w ocenie Sądu nie wskazał. W szczególności nie można się zgodzić ze skarżącym, aby doszło w sprawie do naruszenia § 12 ust. 1 rozp. ws. warunków techn. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i art. 144 k.c. poprzez zaniechanie analizy wpływu wysuniętych płyt balkonowych zaprojektowanych w przedmiotowym budynku, na zachowanie wymaganych odległości od granicy działki oraz na interesy właścicieli nieruchomości sąsiednich. W wypadku balkonów bowiem, wynikające z § 12 ust. 1 rozp. ws. warunków tech. odległości budynku od granicy działki (4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien lub drzwi w stronę tej granicy, 5 m - w przypadku budynku mieszkalnego wielorodzinnego o wysokości ponad 4 kondygnacji nadziemnych, zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy, 5 m - w przypadku budynku mieszkalnego wielorodzinnego o wysokości ponad 4 kondygnacji nadziemnych, zwróconego ścianą bez okien lub drzwi w stronę tej granicy) - nie mają zastosowania. Wbrew poglądowi zaprezentowanemu w skardze, minimalną odległość 4 m od granicy działki, liczy się od ściany budynku, z pominięciem wysuniętych płyt balkonowych będących konstrukcyjną częścią balkonów, mimo tego, że balkony istotnie stanowią element budynku i faktycznie zbliżają obiekt do granicy działki poniżej odległości wskazanej w § 12 ust. 1 pkt 1 rozp. ws. warunków techn. Zamiast tego przepisu bowiem stosuje się w wypadku balkonów normę wynikającą z § 12 ust. 6 pkt 1 tego rozporządzenia. Zgodnie z nią odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy, a także do balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Ta odległość natomiast została w sprawie zachowana, ponieważ balkony zaprojektowane na kondygnacjach mieszkalnych przedmiotowego budynku znajdują się w odległości 2,70 m od granicy działki. Poruszone w skardze kwestie wglądu z wysuniętych balkonów w teren ogrodu, ograniczenia prywatności i swobody korzystania z nieruchomości, które należy traktować jako immisje pośrednie, pozostają poza regulacjami prawa administracyjnego, gdyż należą do sfery prawa cywilnego (art. 144 k.c.). Niezasadny był też zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego i art. 15 ust. 2 pkt 6 - 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2024.1130 ze zm.), dalej u.p.z.p. Ten pierwszy przepis wymaga, aby przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdził kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego. Jak więc widać, przepis ten w brzmieniu obowiązującym od 10 sierpnia 2022 r. mającym zastosowanie w niniejszej sprawie (art. 1 pkt 11 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw - Dz.U.2022.1557), nie przewidywał obowiązku sprawdzenia kompletności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenia wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, co zapewne autor skargi miał na myśli formułując ten zarzut. Zamiast tego bowiem, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 10 Prawa budowlanego w kwestii możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego do istniejącej sieci ciepłowniczej, zgodnie z warunkami określonymi w art. 7b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, w przypadku obiektu budowlanego, w którym przewidywane jest wykorzystywanie ciepła na potrzeby ogrzewania lub podgrzewania ciepłej wody użytkowej, od dnia 10 sierpnia 2022 r. do wniosku o pozwolenie na budowę konieczne jest dołączenie oświadczenia projektanta posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 4 lit. b (art. 1 pkt 9 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw - Dz.U.2022.1557). Takie natomiast oświadczenie zostało do wniosku dołączone (k. I – 3 akt administracyjnych). Drugi z powołanych – jako naruszone – przepisów, dotyczy dwóch obligatoryjnych elementów określanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, tj.: art. 15 ust. 2 pkt 6 - zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu, maksymalnej i minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy, minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej, maksymalnego udziału powierzchni zabudowy, maksymalnej wysokości zabudowy, minimalnej liczby i sposobu realizacji miejsc do parkowania, w tym miejsc przeznaczonych do parkowania pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, oraz linii zabudowy i gabarytów obiektów; art. 15 ust. 2 pkt 7 - granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na podstawie odrębnych przepisów, terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, obszarów osuwania się mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych określonych w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa. Przepisy te dotyczą jednak etapu sporządzania projektu planu miejscowego i są adresowane do organów sporządzających ten projekt, a nie do organów architektoniczno-budowlanych kompetentnych w sprawach zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Te ostatnie organy natomiast mają przed wydaniem takiej decyzji wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a) Prawa budowlanego obowiązek sprawdzenia zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Takiego sprawdzenia natomiast w niniejszej sprawie dokonano stwierdzając tę zgodność. W szczególności dotyczy ona samej możliwości zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na obszarze, na którym znajdują się działki inwestora, a także działka skarżącego. Z takich powodów zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 – 7 u.p.z.p. nie był zasadny. Niezasadne były też zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., powiązane z naruszeniem niewymienionych w skardze przepisów z zakresu ochrony środowiska. Autor skargi ograniczył się do ogólnikowych zarzutów dotyczących braku analizy dotyczącej ewentualnego występowania gatunków objętych ochroną, nieprzeprowadzenia inwentaryzacji przyrodniczej oraz zlekceważenia "ekosystemu sadzawki". W tym zakresie należy zauważyć, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit.b) Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Takiego sprawdzenia w sprawie dokonano nie stwierdzając naruszeń prawa. Ponieważ teren inwestycji nie znajduje się na obszarze, na którym obowiązują jakiekolwiek formy ochrony przyrody wymienione w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. 2026.13), a sam skarżący nie wskazał na jakiekolwiek konkretne formy ochrony przyrody, zasadne było stwierdzenie braku naruszeń w tym zakresie. Nie był zasadny zarzut naruszenia art. 10 kpa, tj. przepisu postępowania administracyjnego, poprzez uniemożliwienie skarżącemu przed wydaniem zaskarżonej decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań mimo wprowadzenia do projektu budowlanego na etapie postępowania odwoławczego zmian. Jak wynika bowiem z pisma organu I instancji z 29 grudnia 2025 r. (k. II-6 akt administracyjnych), organ ten zawiadomił strony, w tym również J. K. (ksero zwrotki k. II-8 akt administracyjnych), o uzupełnieniu akt sprawy na zlecenie organu II instancji oraz o możliwości zapoznania się z aktami. Z możliwości tej przy tym skarżący skorzystał w dniu 20 stycznia 2026 r. (k. II-9 akt administracyjnych). Odnośnie zarzutu uniemożliwienia skarżącemu realnego odniesienia się do istotnych zmian do projektu budowlanego wprowadzonych na etapie postępowania odwoławczego, należy stwierdzić, że takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro J. K. nie wskazał w skardze, ani w żadnym innym piśmie, jakich konkretnie wniosków nie mógł złożyć w zakresie tej zmiany dotyczącej dostosowania kolorystyki budynku w opisie projektu zagospodarowania terenu, w opisie projektu oraz w na rysunku elewacji, do zgodności z § 28 pkt 11 obowiązującego na tym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwanego "Wileńska". Przez to nie można było stwierdzić, aby omawiane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co dopiero warunkuje możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji z tego powodu. Należy dodać, że – wbrew zarzutowi skargi – w postępowaniu odwoławczym dopuszczalne jest przeprowadzenie na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W niniejszej sprawie dokumentacja projektowa została prawidłowo uzupełniona, a strona skarżąca została o tym prawidłowo zawiadomiona. Niezasadny był zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 6 ust. 2 u.p.z.p. poprzez ograniczenie się przez organ do formalnej analizy zgodności inwestycji z wybranymi parametrami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i pominięcie konieczności oceny wpływu inwestycji na istniejącą strukturę funkcjonalno – przestrzenną obszaru. Jak to już wyżej wyjaśniono, przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie podlegają kontroli w toku rozrywania wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, lecz na etapie postępowania poprzedzającego uchwalenie miejscowego planu. Jeżeli skarżący uważa, że w planie miejscowym obowiązującym na obszarze mieszczącym działki jego i inwestora, naruszono wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz walory architektoniczne i krajobrazowe, to powinien zaskarżyć uchwałę Rady Miasta S.-K., która plan ten uchwaliła. Nie mógł być również uwzględniony zarzut naruszenia art. 64 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez niedokonanie wyważenia interesów inwestora oraz właścicieli nieruchomości sąsiednich , co miało doprowadzić do wydania decyzji ingerującej w sposób nieproporcjonalny w prawo spokojnego korzystania z nieruchomości skarżącego. Należy zauważyć, że wskazane przepisy Konstytucji chronią również prawo własności inwestora w zakresie dotyczącym wolności takiego zagospodarowania i zabudowania swojej nieruchomości, który jest zgodny z przepisami. Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. W wypadku kolizji pomiędzy prawami wynikającymi z prawa własności sąsiadujących ze sobą nieruchomości, a wzajemnej relacji tych praw rozstrzygają przepisy stosownych ustaw i przepisów prawa miejscowego. Te natomiast, co do zasady nie ograniczają możliwości wybudowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego o parametrach wynikających z obowiązującego planu miejscowego, na nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością J. K.. Nie był też zasadny zgłoszony w piśmie złożonym na rozprawie w dniu 30 lipca 2026 r. zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 3 pkt 22 rozp. ws. warunków tech. poprzez błędne obliczenie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej mające polegać na nieuprawnionym zaliczeniu do tej powierzchni terenu parkingów oraz dróg wewnętrznych utwardzonych płytą ażurową (eko-kratą). Zgodnie z § 28 ust. 12 obowiązującego na obszarze przedmiotowej inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p.n. "Wileńska", dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem MW2 (czyli terenu przedmiotowej inwestycji), nakazuje się zachowanie minimum 25% powierzchni każdej działki jako powierzchni biologicznie czynnej. Jak wynika natomiast z będącego częścią przedmiotowego projektu budowlanego bilansu powierzchni dla terenu MW2, cała jego powierzchni wynosi 2479 m˛, a powierzchnia biologicznie czynna została wyliczona na 1111,60 m˛, na co ma się składać 1001,60 m˛ terenu zieleni oraz 110 m˛ jako część biologicznie czynna powierzchni ażurowej. Jak wynika z matematycznego wyliczenia, nawet bez uwzględnienia jakiejkolwiek części nawierzchni ażurowej, procent powierzchni biologicznie czynnej składającej się wyłącznie z terenu zieleni, znacznie przekracza wymagana zapisem miejscowego planu 25% powierzchni obszaru MW2. Mimo niezasadności wyżej wymienionych zarzutów skarżącego, z powodu wymienionych na wstępie naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią powyższą ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania. Organ I instancji w szczególności ustali, jakie są w rzeczywistości parametry zaprojektowanej w przedstawionym do zatwierdzenia projekcie budowlanym ściany oddzielenia przeciwpożarowego oraz czy są one zgodne z obowiązującymi przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego budynków. Jeżeli okaże się, że parametry te są inne, w szczególności, że jego wysokość ma być większa niż 5 metrów przyjęte w części przedłożonego do zatwierdzenia projektu dotyczącej sprawdzenia zacienienia i przesłaniania projektowanego budynku przez projektowaną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, organ na podstawie art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego wezwie wnioskodawcę do usunięcia nieprawidłowości w analizie nasłonecznienia, zacienienia i przesłaniania sporządzonej w sprawie, poprzez uwzględnienie w niej rzeczywistej wysokości projektowanego ogniomuru. W zależności od wyniku tej analizy organ rozważy wezwanie wnioskodawcy do ewentualnego kolejnego usunięcia nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Przy ocenie sprawy organ uwzględni też, że ewentualną podstawą do odstąpienia od uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej mogą być przepisy obowiązujące w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy, a nie przepisy, które nie obowiązują, ponieważ zostały już uchylone. O kosztach postępowania sądowego (pkt II wyroku), na które złożył się wpis od skargi w kwocie 500 zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy p.p.s.a. w zw. z w zw. z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami (tekst jedn. Dz.U.2021.535 ze zm.).