II SA/Ke 207/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 września 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Skarżysku-Kamiennej na uchwałę Rady Miejskiej w Suchedniowie z dnia 24 października 2019 r., nr 85/XII/2019 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy I. stwierdza nieważność § 13 ust. 3 lit. b oraz § 16 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały; II. oddala skargę w pozostałej części.

Uchwałą z dnia 24 października 2019 r., nr 85/XII/2019, w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Suchedniów, Rada Miejska w Suchedniowie, powołując w podstawie prawnej art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.) oraz art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2018 r., poz. 1454 ze zm.) uchwaliła Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Suchedniów, stanowiący załącznik do ww. uchwały. Skargę na powyższą uchwałę, w części obejmującej § 12 ust. 1 Regulaminu, wniósł do tut. Sądu Prokurator Rejonowy w Skarżysku-Kamiennej, zarzucając istotne naruszenie: 1) art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej "ucpg"), w zw. z art. 10a ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2013 r., poz. 856 ze zm., dalej "uoz") oraz § 143 w zw. z § 137 i § 149 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i zawarcie w § 13 ust. 3 lit. b Regulaminu zapisu zobowiązującego właściciela do prowadzenia psa na smyczy, a psa rasy uznawanej za agresywną lub zagrażającą otoczeniu do nałożenia kagańca oraz zwolnienia psa z uwięzi jedynie w sytuacji gdy pies jest w kagańcu, w miejscu mało uczęszczanym przez ludzi oraz gdy opiekun psa ma możliwość sprawowania bezpośredniej kontroli nad jego zachowaniem; 2) art. 4 ust. 2 pkt 6 ucpg poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i zobowiązanie w § 13 ust. 4 Regulaminu utrzymujących zwierzęta domowe, w szczególności: gady, płazy, ptaki i owady w lokalach mieszkalnych lub użytkowych do zabezpieczenia ich przed wydostaniem się z pomieszczenia, podczas gdy gady, płazy, ptaki i owady nie mogą zostać uznane za zwierzęta domowe, gdyż są jedynie zwierzętami nieudomowionymi utrzymywanymi w charakterze zwierząt domowych przez człowieka; 3) art. 4 ust. 2 pkt 8 ucpg poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i zobowiązanie w § 16 ust. 1 Regulaminu właścicieli nieruchomości położonych na terenie Gminy Suchedniów do przeprowadzania obowiązkowej deratyzacji raz w roku, podczas gdy ww. przepis ustawy upoważnia radę gminy jedynie do wyznaczenia obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji oraz terminów jej przeprowadzenia. Na tej podstawie skarżący Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały we wskazanej części. W uzasadnieniu, w odniesieniu do § 13 ust. 3 lit. b Regulaminu, wskazano, że rada gminy nie jest upoważniona do określania w regulaminie obowiązku wyprowadzania psa na smyczy, czy w kagańcu, wskazywania miejsc, czy sytuacji, w których psy mogą zostać zwolnione z uwięzi. Kwestionowany zapis Regulaminu modyfikuje regulacje zawarte w art. 10a ust. 3 i 4 uoz i jest bardziej rygorystyczny niż przepisy tej ustawy. W odniesieniu do § 13 ust. 4 i § 16 ust. 1 Regulaminu powtórzono w zasadzie treść zarzutów. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy Suchedniów wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zapisy Regulaminu w odniesieniu do obowiązku prowadzenia na smyczy i w kagańcu psów należących do ras uznawanych za agresywne lub zagrażających otoczeniu wydaje się w pełni uzasadniony. Psy tych ras są bowiem silne, często naturalnie agresywne. Obowiązki nałożone w § 13 ust. 3 lit. b Regulaminu nie kolidują z zasadą humanitarnego traktowania zwierząt, a jedynie prowadzą do skutecznej realizacji przez gminę celów wymieniowych w art. 4 ust. 2 pkt 6 ucpg. Odnosząc się do kolejnych zarzutów organ wskazał, że gady, płazy i owady mają status zwierząt domowych, co w konsekwencji oznacza odpowiedzialność właściciela za opiekę i nadzór nad nimi. Zabiegi deratyzacji wiążą się zaś z utrzymywaniem nieruchomości w należytym stanie higieniczno-sanitarnym. To w tym kontekście i rozumieniu został wprowadzony przepis § 16 Regulaminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "Ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kontrola, o której mowa w art. 3 § 1 Ppsa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz.U. z 2019 poz. 2167). Zgodnie z art. 147 § 1 Ppsa sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Z treści art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyroki NSA: z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. II SA/Wr 1459/97; z dnia 25 września 2018 r., sygn. I GSK 1822/18). Rada gminy obowiązana jest przestrzegać zakresu upoważnienia ustawowego udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a w ramach udzielonej jej delegacji w tych działaniach nie może wkraczać w materię uregulowaną ustawą. Uchwała rady gminy musi bowiem respektować unormowania zawarte w aktach wyższego rzędu, a prawo miejscowe może być stanowione w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP). W orzecznictwie zgodnie podkreśla się, że uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co zostało już wcześniej przez ustawodawcę unormowane i stanowiło przepis powszechnie obowiązujący. W sytuacji, gdy w jednym akcie następuje pomieszanie materii ustawowej i tej, którą winien normować regulamin w granicach ustanowionego upoważnienia ustawowego, dochodzi do obniżenia rangi przepisów ustawowych do rangi przepisów prawa miejscowego. Ponadto porządek prawny narusza modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu - co dopuszczalne jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. o sygn. II GSK 2114/11). Powyższy wniosek wynika zarówno z opisanej wyżej istoty upoważnienia ustawowego, jak i z prawa adresatów norm prawnych do dobrej legislacji. Powszechnie uznawane zasady postępowania legislacyjnego zawarte zostały w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r. poz. 283), określającym sposób tworzenia i redagowania aktów normatywnych. Zgodne z § 143 tego rozporządzenia, do aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale II oraz w dziale I rozdziały 2-7, a do przepisów porządkowych – również w dziale I rozdział 9, chyba, że odrębne przepisy stanowią inaczej. Z regulacji zawartych w § 115 i § 135 w zw. z § 143 załącznika do wskazanego rozporządzenia wynika, że w akcie wykonawczym zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym, z kolei zgodnie z § 118 i § 137 w zw. z § 143 w akcie wykonawczym nie powtarza się tego, co zostało wcześniej przez prawodawcę unormowane w przepisie powszechnie obowiązującym (w ustawie upoważniającej lub w innym akcie normatywnym – innej ustawie, ratyfikowanej umowie międzynarodowej, czy rozporządzeniu). Chociaż przepisy tego rozporządzenia nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do oceny legalności zaskarżonego Regulaminu, jednakże wskazane w nich zasady w rzeczywistości uszczegóławiają konstytucyjne wymogi w zakresie poprawnej legislacji, określone w art. 7 i 94 Konstytucji. Zasady te stanowią element demokratycznego państwa prawnego i są związane z zasadą pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. W sytuacji powiązania naruszenia zasad techniki prawodawczej z naruszeniem zasady konstytucyjnej można mówić o wystąpieniu istotnego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności aktu prawnego, co ma miejsce chociażby wówczas, kiedy w wyniku naruszenia zasad techniki prawodawczej dochodzi do sytuacji, kiedy prawodawca lokalny reguluje materię uregulowaną już aktami wyższego rzędu (tj. ustawami), ewentualnie wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2018 r., sygn. II OSK 2498/16). Zaskarżona uchwała została podjęta w wykonaniu delegacji ustawowej określonej w art. 4 ustawy z dnia z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, dalej "ucpg". Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, zwany dalej "regulaminem"; regulamin jest aktem prawa miejscowego. Regulamin określa w ust. 2 szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące m.in.: obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku (pkt 6); wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania (pkt 8). Sąd uznał skargę za zasadną w zakresie § 13 ust. 3 lit. b oraz § 16 ust. 1 Regulaminu – załącznika do zaskarżonej uchwały, natomiast w odniesieniu do § 13 ust. 4 Regulaminu, oddalił skargę. Zgodnie z § 13 ust. 1 Regulaminu właściciele bądź opiekunowie utrzymujący zwierzęta domowe zobowiązani są do zachowania środków ostrożności zapewniających ochronę zdrowia i życia ludzi oraz zwierząt, a także dołożenia starań, aby zwierzęta te nie były uciążliwe dla otoczenia. Utrzymujący zwierzęta domowe zobowiązani są do sprawowania nad nimi właściwej opieki, a w szczególności nie pozostawiania ich bez dozoru (ust. 2). Stosownie do § 13 ust. 3 lit. b do obowiązków właścicieli utrzymujących zwierzęta domowe należy także prowadzenia psa na smyczy, a psu rasy uznawanej za agresywną lub zagrażającą otoczeniu, do nałożenia kagańca. Zwolnienie psa z uwięzi dozwolone jest wtedy, gdy pies jest w kagańcu, w miejscu mało uczęszczanym przez ludzi oraz gdy opiekun psa ma możliwość sprawowania bezpośredniej kontroli nad jego zachowaniem. Delegacja z art. 4 ust. 2 pkt 6 ucpg upoważnia radę gminy do formułowania obowiązków właścicieli zwierząt domowych zmierzających do zapewnienia ochrony przed zagrożeniami, uciążliwościami oraz zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. Niewątpliwie nakaz wyprowadzania na terenach publicznie dostępnych psów na smyczy i w kagańcu służy osiągnięciu celów ustawowych przewidzianych w przepisie, który stanowił podstawę prawną podjęcia zaskarżonej uchwały. Niemniej jednak, jak wszelkie ograniczenia praw jednostki, także ograniczenia uprawnień właściciela psa, bądź nałożenie na niego dodatkowych obowiązków - obowiązki te muszą być wprowadzane z poszanowaniem zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W ocenie Sądu wprowadzenie generalnego nakazu wyprowadzania psów na smyczy i w kagańcu, nieprzewidującego żadnych wyjątków uzasadniających odstąpienie od tego obowiązku narusza powyższą zasadę. Należy bowiem zwrócić uwagę na art. 20a ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1172 ze zm.), zgodnie z którym osoba niepełnosprawna nie jest zobowiązana do zakładania psu asystującemu kagańca oraz prowadzenia go na smyczy. Ponadto, kwestia wyprowadzania psów w miejscach publicznych została uregulowana w art. 10a ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2019 r., poz. 122 ze zm.), zgodnie z którym zabrania się puszczania psów bez możliwości ich kontroli i bez oznakowania umożliwiającego identyfikację właściciela lub opiekuna. Postanowienia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy nie mogą być bardziej restrykcyjne od przepisów ustawy, a ograniczenia wolności i praw człowieka i obywatela muszą być uregulowane wyłącznie w drodze ustawy. Brak zróżnicowania obowiązków osób utrzymujących psy ze względu na uwarunkowania indywidualne dotyczące tych zwierząt prowadzi do kategorycznego przypisywania odpowiedzialności karnoadministracyjnej za zachowania niezgodne z regulaminem utrzymania czystości i porządku w gminach, które z kolei w świetle innych obowiązujących przepisów prawa w tym o randze ustawowej są zachowaniami legalnymi. Prawodawca gminny ustalił w zaskarżonej uchwale, sposób bezwarunkowy, zbyt daleko idące obowiązki dla właścicieli psów. Nie uwzględnił bowiem szczególnych sytuacji, które pozwalają na odstąpienie od generalnego nakazu wyprowadzania psów jedynie na smyczy i w kagańcu. Prawidłową redakcją przepisu realizującego upoważnienie z art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy byłaby treść przewidująca wyjątki uzasadniające odstąpienie od obowiązku wyprowadzania psów w obroży i w kagańcu, wynikające np. z rasy, uwarunkowań behawioralnych, wieku, stanu zdrowia i cech anatomicznych (por. wyroki NSA: z dnia 13 września 2012 r., sygn. II OSK 1492/12, z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 2678/15; wyroki WSA: w Kielcach z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. II SA/Ke 728/19, w Krakowie z dnia 10 października 2019 r., sygn. II SA/Kr 808/19). Jeśli chodzi o § 16 ust. 1 Regulaminu, zgodnie z którym właściciele nieruchomości na terenie Gminy Suchedniów w zabudowie mieszkaniowej zobowiązani są do przeprowadzenia obowiązkowej deratyzacji raz w roku w okresie od 1 do 31 października, to stwierdzić należy, że prawodawca gminny, realizując delegację z art. 4 ust. 2 pkt 8 ucpg, nie mógł wskazać właścicieli nieruchomości jako podmiotów zobowiązanych do przeprowadzenia deratyzacji. Wspomniany przepis daje radzie gminy uprawnienie wyłącznie do wyznaczania w regulaminie obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzenia. Powyższe nie obejmuje aspektu podmiotowego. Wprowadzenie więc w regulaminie przepisu, zgodnie z którym właściciele nieruchomości na terenie gminy w zabudowie mieszkaniowej zobowiązani są do przeprowadzenia obowiązkowej deratyzacji raz w roku, stanowi przekroczenie delegacji ustawowej. Chybiony okazał się natomiast zarzut Prokuratora dotyczący § 13 ust. 4 Regulaminu, który stanowi, że utrzymujący zwierzęta domowe, a szczególności: gady, płazy, ptaki i owady w lokalach mieszkalnych lub użytkowych zobowiązani są zabezpieczyć je przed wydostaniem się z pomieszczenia. Sąd nie podziela stanowiska Prokuratora, jakoby powyższych zwierząt nie można było uznać za zwierzęta domowe, o jakich mowa w art. 4 ust. 2 pkt 6 ucpg, podziela natomiast i w pełni uznaje za swoją argumentację tut. Sądu zaprezentowaną w wyroku z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. III SA/Ke 130/20. Prokurator prezentując w skardze argumenty mające przemawiać za słusznością swojego poglądu popada w sprzeczność twierdząc jednocześnie, że "gady, płazy, ptaki i owady nie mogą zostać uznane za zwierzęta domowe, gdyż są jedynie zwierzętami udomowionymi przez człowieka", oraz że należy je uznać "za zwierzęta nieudomowione utrzymywane w charakterze zwierząt domowych". Niezależnie od niespójności argumentacji skargi w zakresie omawianego zarzutu podkreślić należy, że definicja ustawowa "zwierzęcia domowego" znajduje się w art. 4 pkt 18 ustawy o ochronie zwierząt. Zgodnie z tym przepisem, ilekroć w tej ustawie jest mowa o "zwierzętach domowych" - rozumie się przez to zwierzęta tradycyjnie przebywające wraz z człowiekiem w jego domu lub innym odpowiednim pomieszczeniu, utrzymywane przez człowieka w charakterze jego towarzysza. Elementy normatywne tej definicji nie są jednak w pełni przydatne do odkodowania sposobu rozumienia przez ustawodawcę pojęcia "zwierzęcia domowego", użytego w art. 4 ust. 2 pkt 6 ucpg, który stanowi delegację ustawową dla omawianej regulacji Regulaminu. Obie ustawy realizują bowiem inne cele, dla których zdefiniowane zostały używane w nich pojęcia. O ile ustawa o ochronie zwierząt realizuje zasady humanitarnego traktowania zwierząt, opieki nad nimi i ochrony ze strony człowieka, to celem drugiej ustawy jest przede wszystkim utrzymanie czystości i porządku w gminach. Dlatego legalna definicja zwierzęcia domowego będzie miała zastosowanie przede wszystkim na gruncie ustawy o ochronie zwierząt, zaś przy ustalaniu zakresu treściowego art. 4 ust. 2 pkt 6 ucpg, nie będzie w pełni przydatna, aczkolwiek może wyznaczać kierunek rozumowania mającego na celu wyjaśnienie znaczenia pojęcia "zwierzęcia domowego" użytego w tym przepisie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że za zwierzęta domowe uważane są zwierzęta trzymane przez człowieka w domu dla osobistej przyjemności lub dla towarzystwa, w odróżnieniu od zwierząt chowanych lub hodowanych z innych powodów (zwierzęta hodowlane, gospodarskie i użytkowe). Zwierzęciem domowym nazywa się takie zwierzę, które trzymane jest w domu lub mieszkaniu dla zaspokojenia potrzeb emocjonalnych człowieka, jako zwierzę towarzyszące człowiekowi lub jako swoista ozdoba, czy też atrakcja mieszkania (por. wyroki NSA z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. II OSK 2023/12; z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. t II OSK 1953/08). Nadając znaczenie pojęciu "zwierzęcia domowego", jakie użyte zostało w art. 4 ust. 2 pkt 6 ucpg, nie można pomijać celu, jakiemu mają służyć postanowienia regulaminu wypełniające delegację ustawową zawartą w tym przepisie. Cel ten może być realizowany w różny sposób w zależności od zmieniającej się rzeczywistości społecznej. Obecnie dla nikogo nie są już zaskoczeniem przypadki utrzymywania w domu zwierząt, które do tej pory nie były, w powszechnym odczuciu społecznym, kojarzone z takimi, z którymi człowiek nawiązuje tradycyjnie rozumianą więź emocjonalną. Zwierzęta takie można nabyć w sklepach zoologicznych, co należy odczytywać jako rynkową odpowiedź na istniejące w tym zakresie zapotrzebowanie. O ile ptaki (np. kanarki, papugi) towarzyszą człowiekowi od lat, także w domach, to coraz częściej słyszy się o hodowanych przez ludzi gadach, płazach, czy owadach, a także o tym, że zwierzęta te wydostają się na zewnątrz z przewidzianych dla nich terrariów, niepokojąc innych mieszkańców i stwarzając zagrożenie. Niezależnie od oceny motywów posiadania takiego zwierzęcia w domu, nie można nie zauważać tych przypadków, które są wyrazem zmieniającego się społecznego rozumienia "zwierzęcia domowego". W świetle powyższego niezasadne jest niejako automatyczne wyłączenie z grupy zwierząt domowych, o jakich mowa w art. 4 ust. 2 pkt 6 ucpg, gadów, płazów, ptaków, czy też owadów, w sytuacji, gdy niewątpliwie są one utrzymywane przez ludzi w domach. Zdaniem Sądu, delegacja ustawowa ujęta w tym przepisie uprawnia radę gminy do sformułowania w regulaminie obowiązków osób utrzymujących także takie zwierzęta, jak wymienione wyżej, w postaci nakazu zabezpieczenia ich przed wydostaniem się z pomieszczeń, co zmierza do zapewnienia ochrony przed zagrożeniami, uciążliwościami oraz zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność § 13 ust. 3 lit. b oraz § 16 ust. 1 załącznika do zaskarżonej uchwały, na podstawie art. 147 § 1 Ppsa, natomiast oddalił skargę w odniesieniu do § 13 ust. 4 załącznika do zaskarżonej uchwały, na podstawie art. 151 Ppsa.