II SA/Ke 194/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędzia WSA Beata Ziomek Protokolant Starszy inspektor sądowy Karolina Chrapkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi A. C. na uchwałę Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 3 października 2008 r. nr XXVIII/649/2008 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.

Dnia 3 października 2008 r. Rada Miejska w Kielcach, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. - w dacie podjęcia uchwały - Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) zwanej dalej "u.s.g." oraz art. 20 ust. 1 i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały - Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) zwanej dalej "u.p.z.p.", po stwierdzeniu zgodności ustaleń planu z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Kielce uchwalonego uchwałą nr 580/2000 Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 26 października 2000 r. wraz ze zmianami wprowadzonymi uchwałami Rady Miejskiej w Kielcach nr XXXIV/674/2004 r. z dnia 9 grudnia 2004 r. oraz nr VIII/162/2007 z dnia 26 kwietnia 2007 r. i nr XXIV/539/2008 z dnia 29 maja 2008 r., podjęła uchwałę nr XXVIII/649/2008 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Kielce Południe - Obszar 1" (w rejonie ulic: Ściegiennego, Obrzeżnej, Chodkiewicza, Husarskiej) - zwanej dalej "mpzp" lub "plan". W § 28 ust. 1 uchwały wyznaczono tereny leśne, oznaczone na rysunku planu symbolami 1.ZL.1, 1.ZL.2 i 1.ZL.3, z podstawowym przeznaczeniem pod grunty leśne Ls zgodnie z ewidencją gruntów oraz grunty wód płynących, dróg i łąk śródleśnych, pozostawiając je w dotychczasowym użytkowaniu. Zgodnie z ust. 2 tego paragrafu w granicach terenów 1.ZL.1, 1.ZL.2, 1.ZL.3, 1.ZL.4 i 1.ZL.5 dopuszcza się realizację ciągów pieszych i dróg rowerowych oraz szlaków turystycznych. Jednocześnie, stosownie do § 28 ust. 3, obowiązuje zakaz zmiany użytkowania terenów na cele nieleśne i zakaz realizacji obiektów, z wyjątkiem przypadków dopuszczonych ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Z kolei w § 30 ust. 1 planu wyznaczono tereny zieleni urządzonej, oznaczone na rysunku planu symbolami 2.ZU.1, 2.ZU.2, 2.ZU.3 i 2.ZU.4, z podstawowym przeznaczeniem pod zieleń łęgową urządzoną, jako obudowę biologiczną cieków i terenów leśnych. W granicach tych terenów, poza przeznaczeniem podstawowym, dopuszczono lokalizację obiektów małej architektury oraz realizację ciągów pieszych i ścieżek rowerowych (§ 30 ust. 2), natomiast w § 30 ust. 3 ustanowiono zakaz realizacji zabudowy kubaturowej trwale związanej z gruntem. Ponadto zgodnie z § 30 ust. 4 w granicach terenów 2.ZU.1 i 2.ZU.2 należy utrzymać istniejące naturalne cieki wodne. A. C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach powyższą uchwałę Rady Miejskiej w Kielcach, dla obszaru: 1) części działki skarżącego nr [...], której fragment objęty planem został przeznaczony pod tereny leśne 1.ZL.2, w zakresie, w jakim plan w § 28 ust. 2 dopuszcza tylko lokalizację dojść, ale nie dojazdów, co pozbawia skarżącego dojazdu do reszty jego działki [...] nieobjętej planem; 2) części terenu działek nr [...] i [...] należących do Gminy Kielce, stanowiących drogę wewnętrzną przy granicy z działką skarżącego nr [...], przeznaczonych w planie pod zieleń urządzoną 2.ZU.1 w zakresie, w jakim plan w § 30 ust. 2 pkt 2 dopuszcza wykorzystywanie terenu tylko jako dojścia do nieruchomości, ale już nie jako dojazdu do działki skarżącego 1626. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności mpzp w zaskarżonym zakresie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że pismem z 31 grudnia 2025 r., wezwał Gminę Kielce do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez zaskarżoną uchwałę. Wyjaśnił, że jest właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w K., stanowiącej działkę nr [...], pastwisko o powierzchni 0,9065 ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta [...], przy czym część tej działki jest objęta planem miejscowym, a część znajduje się poza jego granicami. Zarzucił, że plan przekroczył granice władztwa planistycznego gminy, gdyż pozbawił go dojazdu do nieruchomości. Naruszenie prawa, będące jednocześnie naruszeniem jego interesu prawnego, polega - jego zdaniem - na tym, że plan miejscowy nie przewiduje możliwości urządzenia drogi dojazdowej do działki nr [...] od strony ul. [...], która stanowi drogę publiczną gminną, a w części bliższej działki skarżącego - drogę wewnętrzną będącą własnością Gminy Kielce. Skarżący wskazał, że część jego działki nr [...] została przeznaczona pod tereny leśne 1.ZL.2, dla których § 28 ust. 2 planu dopuszcza lokalizację dojść, lecz nie dojazdów, co pozbawia go dojazdu do pozostałej, nieobjętej planem części działki. Z kolei część terenu drogi wewnętrznej, obejmującej działki nr [...] i [...], przy granicy z działką nr [...], została przeznaczona pod zieleń urządzoną 2.ZU.1, przy czym § 30 ust. 2 pkt 2 planu dopuszcza wykorzystywanie tego terenu jako dojścia do nieruchomości, lecz nie jako dojazdu. W ocenie skarżącego plan pozbawia go zatem, jako właściciela działki nr [...], dojazdu do drogi publicznej - ul. [...]. Jego zdaniem plan powinien stanowić, że na terenach 1.ZL.2 i 2.ZU.1 dopuszcza się urządzenie drogi dojazdowej do działki nr [...] celem zapewnienia dostępu do drogi publicznej - ul. [...]. Skarżący podniósł przy tym, że nie ma możliwości innego urządzenia drogi dojazdowej do drogi publicznej, co potwierdza załączona do skargi Analiza dostępu do drogi publicznej działki nr ewid.[...] obręb 0023 K.. Argumentując, że plan miejscowy nie powinien zawierać postanowień pozbawiających właściciela dojazdu do drogi publicznej, skarżący powołał się na art. 140 i art. 145 § 1 k.c., a także art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP. Wskazał, że do należytego korzystania z nieruchomości niezbędny jest dojazd do drogi publicznej, a rozporządzanie nieruchomością, która takiego dojazdu nie ma, jest utrudnione. Skarżący podniósł ponadto, że rada gminy, korzystając z przysługującego jej władztwa planistycznego, musi uwzględniać interes właściciela nieruchomości oraz ważyć interes publiczny i interesy prywatne, stosownie do art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3 u.p.z.p. Powołując się również na art. 6 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 pkt 10 tej ustawy, wskazał, że ustalenia planu miejscowego kształtują sposób wykonywania prawa własności, zaś obligatoryjnym elementem planu jest ustalenie zasad obsługi komunikacyjnej terenów objętych planem. Plan miejscowy określa granice korzystania z nieruchomości, jednak ograniczenia muszą być racjonalne, proporcjonalne i uzasadnione - nie mogą prowadzić do faktycznego wywłaszczenia bez odszkodowania (tzw. wywłaszczenie planistyczne). Gmina musi wyważyć interes publiczny (np. zapewnienie terenów zielonych) i interesy właścicieli nieruchomości. Ograniczenia prawa własności nie mogą prowadzić do pozbawienia właściciela podstawowych uprawnień, takich jak dostęp do drogi publicznej. Zdaniem skarżącego organy gminy mają obowiązek tak kształtować przeznaczenie terenów, aby zapewnić racjonalny dostęp komunikacyjny do działek, a brak zapewnienia dojazdu do drogi publicznej stanowi przekroczenie władztwa planistycznego. Wprowadzając ograniczenia w korzystaniu z prawa własności, gmina powinna stosować środki najmniej uciążliwe dla właścicieli i pozostające w racjonalnej proporcji do zamierzonych celów, przy czym właściwe wyważenie wartości chronionych konstytucyjnie i ustawowo wyklucza przyjęcie prymatu interesu ogólnego nad jednostkowym. Odnosząc powyższe do swojej nieruchomości skarżący wskazał, że z terenów zielonych wyznaczonych na części jego działki nie mogą korzystać inne osoby, ponieważ jest to teren prywatny. Powinien zatem mieć możliwość urządzenia na tej części drogi dojazdowej do pozostałej części działki nr [...], nieobjętej planem i stanowiącej teren rolniczy. Z kolei niewielki fragment drogi wewnętrznej objęty planem - bez naruszenia interesu publicznego - mógłby być wykorzystywany jako droga dojazdowa do nieruchomości skarżącego. Skarżący wskazał również, że od wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynęło 30 dni, organ nie udzielił na nie odpowiedzi, a jednocześnie nie upłynął termin 60 dni od dokonania wezwania, wobec czego wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest uzasadnione. Wyjaśniając postać zarzucanego naruszenia prawa i własnego interesu prawnego, skarżący wskazał, że plan miejscowy jako akt normatywny narusza prawo i jego interes prawny przez pominięcie prawodawcze, ujmując zarzut w formule "w zakresie, w jakim nie przewiduje, że (...)". W jego ocenie akt normatywny może być wadliwy nie tylko ze względu na zawartą w nim treść, lecz również wskutek pominięcia treści wymaganych przez normy wyższego rzędu albo normy nakazujące ważenie kolidujących interesów. Niepełna regulacja stanowi pominięcie prawodawcze, którego przypadkiem może być ustanowienie normy o charakterze ogólnym bez przewidzenia wyjątku, mimo że wyjątek taki jest konstytucyjnie lub ustawowo konieczny. Zdaniem skarżącego, sąd administracyjny jest uprawniony do oceny planu miejscowego także pod kątem braku unormowań, które - zgodnie z Konstytucją lub ustawą - powinny zostać w nim zawarte. Uwzględnienie skargi miałoby - według skarżącego - spowodować likwidację pominięcia prawodawczego, którego dopuścił się organ gminy w zaskarżonej części planu miejscowego. Wykonanie wyroku przez organ powinno polegać na uzupełnieniu stanu prawnego o pominięte treści. Skarżący określił ten skutek jako "skutek zobowiązujący", wskazując jednocześnie, że orzeczenie sądu powinno wywoływać skutki niezależnie od późniejszych działań prawodawcy. Na poparcie tego stanowiska powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 10 marca 2009 r., II OPS 2/09, odnoszący się do skutków orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego dotyczących pominięcia prawodawczego. W konsekwencji skarżący podniósł, że stwierdzenie przez sąd administracyjny niezgodności części planu miejscowego z prawem pozwoli mu, z powołaniem się na wyrok sądu, realizować przysługujące mu uprawnienie. Jako prawo, a zarazem interes prawny naruszony zaskarżonym planem, wskazał prawo własności nieruchomości, do korzystania z której niezbędny jest dojazd do drogi publicznej, wywodząc je z art. 140 k.c. oraz art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 Konstytucji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie w zakresie dotyczącym działek nr [...] i [...], należących do Gminy Kielce, wskazując, że skarżący nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały w stosunku do nieruchomości, do których nie przysługuje mu żaden tytuł prawny. Ponadto wniósł o oddalenie skargi w całości. Organ wniósł również o przeprowadzenie dowodów z wypisów i wyrysów ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Kielce, poprzednio obowiązującego miejscowego planu ogólnego oraz zaskarżonego planu miejscowego, celem wykazania dotychczasowego przeznaczenia działki skarżącego, braku zmiany tego przeznaczenia i braku budowlanego charakteru nieruchomości. Uzasadniając stanowisko dotyczące odrzucenia skargi, organ podniósł, że zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. prawo do zaskarżenia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przysługuje podmiotowi, który wykaże konkretny, indywidualny i aktualny interes prawny wynikający z określonej normy prawa materialnego oraz jego naruszenie kwestionowanym aktem. Skarżącemu nie przysługuje natomiast żaden tytuł prawny do działek nr [...] i [...], stanowiących własność Gminy Kielce. Zdaniem organu, podstawy interesu prawnego w odniesieniu do tych działek nie może stanowić również brak możliwości zabudowy lub dojazdu do stanowiącej własność skarżącego działki nr [...]. Niezależnie od powyższego organ uznał zarzuty skargi za niezasadne. Wskazał, że działka nr [...], położona przy ul. [...], jedynie w części znajduje się w granicach zaskarżonego planu, na obszarze oznaczonym symbolem 1.ZL.2 - tereny leśne, zaś pozostała jej część położona jest poza granicami planu. W ewidencji gruntów nieruchomość oznaczona jest jako PsV - pastwisko trwałe klasy V. Od strony północnej graniczy z działkami nr [...] i [...], stanowiącymi własność Gminy Kielce i oznaczonymi jako drogi, położonymi kolejno na terenach 1.KDW.1 - tereny dróg wewnętrznych oraz 2.ZU.1 - tereny zieleni urządzonej. Organ podkreślił, że działka nr [...] nigdy nie posiadała przeznaczenia budowlanego w dokumentach planistycznych miasta. W Studium położona jest na granicy ekosystemów leśnych, określonej jako projektowana granica rolno-leśna. Znajduje się ponadto w obrębie pasma Posłowicko-Dymińskiego, stanowiącego jeden z najważniejszych elementów systemu przyrodniczego Kielc oraz w granicach Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego, który istniał już w chwili sporządzania zaskarżonego planu. Plan ten nie zmienił zatem dotychczasowego charakteru planistycznego nieruchomości, lecz potwierdził jej funkcję przyrodniczą wynikającą z wcześniejszych dokumentów planistycznych i uwarunkowań środowiskowych. W ocenie organu brak przeznaczenia działki pod zabudowę oraz niewyznaczenie powiązań komunikacyjnych pozostają zgodne z polityką przestrzenną gminy wyrażoną w Studium. Plan miejscowy jest bowiem aktem prawa miejscowego o charakterze zonalnym, określającym przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów objętych planem, a nie indywidualny sposób korzystania z każdej nieruchomości. Z wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. obowiązku określenia zasad systemów komunikacji nie wynika natomiast nakaz zapewnienia w planie bezpośredniego dostępu do drogi publicznej dla każdej nieruchomości. Kształtowanie układu komunikacyjnego należy do kompetencji gminy wykonywanej w ramach władztwa planistycznego, z uwzględnieniem zasad ładu przestrzennego, ochrony środowiska i interesu publicznego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie służy przy tym rozwiązywaniu indywidualnych problemów komunikacyjnych. W przypadku braku odpowiedniego dostępu do drogi publicznej pozostaje otwarta droga cywilnoprawna, w szczególności możliwość ustanowienia służebności drogi koniecznej na podstawie art. 145 k.c. Sam brak wyznaczenia w planie konkretnej drogi dojazdowej nie stanowi zatem naruszenia prawa ani przekroczenia władztwa planistycznego. Organ zaznaczył również, że skarżący uczestniczył w procedurze sporządzania zaskarżonego planu. Wniosek złożony przez niego 13 maja 2005 r. został rozpatrzony negatywnie ze względu na niezgodność z ustaleniami Studium oraz położenie działki nr [...] w granicach Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego. Z tych samych przyczyn negatywnie rozpatrzono uwagi skarżącego z 11 lipca 2008 r. do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu. Zdaniem organu potwierdza to, że skarżącemu zapewniono możliwość udziału w procedurze planistycznej, a zgłoszone przez niego postulaty zostały poddane analizie. Odwołując się do art. 20 ust. 1 u.p.z.p., organ podniósł, że plan miejscowy musiał pozostawać zgodny ze Studium, które wyznaczało ramy polityki przestrzennej gminy. Skoro działka nr [...] nie była przeznaczona pod zabudowę ani w poprzednio obowiązującym planie ogólnym, ani w Studium, a obszar ten został w Studium wskazany jako teren o istotnych walorach przyrodniczych, wprowadzenie ustaleń umożliwiających zabudowę lub skomunikowanie działki pozostawałoby, zdaniem organu, w sprzeczności z kierunkami polityki przestrzennej określonymi w Studium. Organ wskazał następnie, że 7 sierpnia 2025 r. skarżący wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami oraz towarzyszącej infrastruktury na działce nr [...]. W przedstawionej koncepcji przewidziano obsługę komunikacyjną jako "dojazd do budynków poprzez ciąg pieszy 4,5 m", przebiegający przez tereny 1.ZL.2 i 2.ZU.1. Organ podkreślił, że plan na terenach 1.ZL.2 i 2.ZU.1 nie przewiduje zabudowy ani możliwości przejazdu samochodów, dopuszczając odpowiednio ciągi piesze, drogi rowerowe i szlaki turystyczne oraz ciągi piesze i ścieżki rowerowe. Odwołując się do § 10 pkt 2 planu, definicji działki budowlanej zawartej w u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczących dojścia i dojazdu do działek budowlanych, organ stwierdził, że działka nr [...] nie ma zagwarantowanego dostępu do drogi publicznej spełniającego zarówno funkcję dojścia, jak i dojazdu, a funkcji dojazdu nie można zapewnić przez zaprojektowany ciąg pieszy ani przez wykorzystanie działki nr [...]. W konsekwencji nieruchomości tej nie można, zdaniem organu, uznać za działkę budowlaną w rozumieniu u.p.z.p. Organ podał, że 12 grudnia 2025 r. skarżący wycofał wniosek o ustalenie warunków zabudowy, a jednocześnie przedstawił koncepcję ustanowienia służebności gruntowej polegającej na prawie przejścia przez stanowiącą własność Gminy Kielce działkę nr [...] na rzecz każdoczesnego właściciela działki nr [...]. Zdaniem organu, ustanowienie takiej służebności przechodu jest co do zasady zgodne z ustaleniami planu dla terenu 2.ZU.1, z zastrzeżeniem jej przebiegu poza istniejącym ciekiem wodnym oraz konieczności respektowania przepisów prawa wodnego. Powyższe działania skarżącego organ ocenił jako zmierzające do uzyskania możliwości zabudowy części lub całości działki nr [...]. Odnosząc się do uwarunkowań przyrodniczych, organ wskazał, że działka skarżącego położona jest w granicach Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego. Ochrona tego obszaru wymaga zachowania ciągłości kompleksów przyrodniczych oraz ograniczenia presji inwestycyjnej. Dodatkowo przez działkę skarżącego przebiega ciek wodny stanowiący element lokalnego systemu hydrologicznego i powiązań przyrodniczych. W tym kontekście dopuszczenie na terenach 1.ZL.2 i 2.ZU.1 jedynie dojść, a nie dojazdów, organ określił jako celowy i racjonalny zabieg planistyczny, mający na celu minimalizację antropopresji na tereny leśne i zieleń urządzoną. Wprowadzenie ruchu kołowego na tych terenach byłoby sprzeczne z celami ochrony Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego, mogłoby prowadzić do fragmentacji kompleksu przyrodniczego, zakłócenia stosunków wodnych oraz osłabienia funkcji ekologicznych i krajobrazowych tego obszaru. Odnosząc się do zarzutu przekroczenia władztwa planistycznego organ wskazał, że władztwo wynikające z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. uprawnia gminę do samodzielnego kształtowania przeznaczenia terenów, także w kolizji z interesami indywidualnych właścicieli, jeżeli służy to realizacji celów publicznych. W niniejszej sprawie nie doszło, zdaniem organu, do arbitralnej zmiany sytuacji planistycznej nieruchomości, skoro działka skarżącego nigdy nie posiadała przeznaczenia budowlanego, a zaskarżony plan utrzymał istniejący wcześniej charakter tego terenu. Organ uznał również, że zachowana została zasada proporcjonalności. Interes skarżącego związany z zapewnieniem dojazdu w celu potencjalnej zabudowy został zestawiony z interesem publicznym polegającym na ochronie ekosystemu pasma Posłowicko-Dymińskiego. Brak obsługi komunikacyjnej dla działki o niebudowlanym charakterze, położonej na obszarze chronionym, stanowi - zdaniem organu - prawidłowe wykonanie władztwa planistycznego, a nie samowolę planistyczną. Za niezasadny organ uznał także zarzut naruszenia art. 21 i art. 64 Konstytucji RP. Podniósł, że prawo własności nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom wynikającym z ustawy. Zaskarżony plan nie pozbawia skarżącego prawa własności, lecz potwierdza niebudowlany charakter nieruchomości, zaś skarżący zachowuje możliwość korzystania z niej zgodnie z jej przeznaczeniem. W ocenie organu zarzuty skargi zmierzają w istocie do zakwestionowania przyjętej przez gminę koncepcji zagospodarowania przestrzennego tego obszaru, a nie do wykazania naruszenia prawa przy uchwalaniu planu. Kontrola sądu administracyjnego nie obejmuje natomiast oceny celowości przyjętych rozwiązań planistycznych, lecz ich zgodność z prawem. Podsumowując, organ stwierdził, że brak przeznaczenia działki nr [...] pod zabudowę oraz niewyznaczenie dla niej obsługi komunikacyjnej stanowią konsekwencję wcześniejszych dokumentów planistycznych, polityki przestrzennej gminy oraz uwarunkowań przyrodniczych obszaru. Okoliczność, że przyjęte rozwiązania ograniczają możliwość realizacji zamierzeń inwestycyjnych skarżącego, nie oznacza - w ocenie organu - naruszenia prawa ani przekroczenia granic władztwa planistycznego. W konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonych ustaleń planu. Na rozprawie sądowej 12 sierpnia 2026 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i oświadczył, że nie ma wiedzy czy działka nr [...] miała prawnie zagwarantowany dostęp do drogi publicznej przed podjęciem zaskarżonej uchwały. Skarżący przekazał natomiast, że od dawna działki gminy stanowią drogę wewnętrzną i faktycznie skarżący dojeżdża do swojej nieruchomości przez tę drogę, urządzoną na gruncie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie zaś do art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiąca akt prawa miejscowego. Kontrola ta dokonywana jest według kryterium zgodności z prawem, przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały. W pierwszej kolejności należało odnieść się do kwestii dopuszczalności skargi, w tym do złożonego przez organ wniosku o jej odrzucenie w części dotyczącej postanowień planu odnoszących się do działek stanowiących własność Gminy Kielce. Zaskarżona uchwała została podjęta w 2008 r., a zatem przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). Stosownie do art. 17 ust. 2 w związku z art. 18 tej ustawy, do oceny dopuszczalności skargi zastosowanie znajdował art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Warunek uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa został w sprawie spełniony. Skarżący pismem z 31 grudnia 2025 r., wniesionym – jak wynika z treści skargi – na elektroniczną skrzynkę podawczą Urzędu Miasta Kielce, wystąpił z takim wezwaniem, na które organ nie udzielił odpowiedzi, a następnie 20 lutego 2026 r., również drogą elektroniczną, wniósł skargę. W przypadku nieudzielenia odpowiedzi przez organ, termin do wniesienia skargi wynosi 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., ONSAiWSA 2007/3/60), a zatem został on zachowany, czego organ nie kwestionował. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W rozpoznawanej sprawie ustalenia planu dotyczące terenu zieleni urządzonej oznaczonego symbolem 2.ZU.1, obejmującego m.in. część działek nr [...] i [...], stanowiących własność Gminy Kielce, pozostają w bezpośrednim związku ze sposobem wykonywania prawa własności nieruchomości skarżącego. Kwestionuje on bowiem te ustalenia dlatego, że przyjęty dla nich w m.p.z.p. sposób zagospodarowania nie zapewnia dojazdu samochodowego do jego nieruchomości. Źródła naruszenia swojego interesu prawnego skarżący upatruje zatem w skutkach, jakie zaskarżona regulacja planistyczna dotycząca gruntów gminnych wywołuje w sferze wykonywania przysługującego mu prawa własności. Brak było wobec tego podstaw do przyjęcia, że w tej części interes prawny skarżącego nie został naruszony, a w konsekwencji – do odrzucenia skargi w tym zakresie. Jak wynika z rysunku planu (dokumentacja złożona przez organ wraz z pismem procesowym z 11 maja 2026 r.), zaskarżony plan obejmuje północną część działki skarżącego nr [...], dla której ustalono przeznaczenie podstawowe – tereny leśne, oznaczone symbolem 1.ZL.2, regulowane w przywołanym na wstępie § 28. Dla tych terenów dopuszcza się realizację ciągów pieszych i dróg rowerowych, szlaków turystycznych. Od północy działka nr [...] graniczy z terenem 2.ZU.1 (tereny zieleni urządzonej), 1.MN.24 (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) oraz 1.KDW.2 (tereny dróg wewnętrznych). Na terenie 2.ZU.1 przewidziano drogę wewnętrzną 1.KDW.1, jednak nie graniczy ona z działką skarżącego. Przeznaczenie terenu zieleni urządzonej - 2.ZU.1 uregulowane zostało w § 30 planu i przewidziano tam w zakresie komunikacji realizację ciągów pieszych i ścieżek rowerowych. Na terenie 1.MN.24, poza zabudową mieszkaniową i związaną z nią zabudową gospodarczą, ustalono realizację ciągów pieszych (§ 15 ust. 2 i ust. 4 pkt 21 planu). Teren ten obsługiwany jest przez drogę 1.KDW.2 i 1.KDL.1. Jeśli zaś chodzi o teren drogi wewnętrznej 1.KDW.2, to posługując się skalą, w jakiej sporządzona została mapa stanowiąca część rysunkową planu (1:2000), Sąd ustalił, że działka ta graniczy z działką nr [...] na długości ok. 2 m. Nie ulega więc wątpliwości, że działka skarżącego nie ma w planie zapewnionej komunikacji drogowej, a przeznaczenie tej działki, w części objętej planem, na teren leśny, nie przewiduje możliwości urządzenia na niej drogi. Takie właśnie rozwiązania planistyczne kwestionowane są w skardze, przy czym należy podkreślić, że nie zarzuca ona wadliwości zaskarżonej uchwały w zakresie przeznaczenia działki nr [...] jako terenu leśnego. Znajdujący się w części I akt planistycznych dokument pod nazwą" Analiza zmian w zagospodarowaniu terenów w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu Kielce Południe – Obszar 1" wskazuje m.in. teren 9GS jako ten, który stracił swoje przeznaczenie komunikacji w stosunku do planu z 1992 roku na rzecz terenów zieleni wyznaczonych w projekcie MPZP z 2006 r. Na mapie przedstawiającej Analizę zmian w zagospodarowaniu terenu, sporządzonej w 2006 r. w ramach procedury planistycznej zakończonej zaskarżoną uchwałą, zaznaczono teren 9GS, który odpowiada tej części terenu zieleni urządzonej - 2.ZU.1, która przylega do działki skarżącego. Wynika z tego, że ustalenia planistyczne kwestionowane w skardze wpłynęły na sposób wykonywania prawa własności działki nr [...], gdyż zamieniły komunikację drogową, przewidzianą wcześniej na obecnym terenie zieleni urządzonej, na ciągi piesze i ścieżki rowerowe. Dokumentacja planistyczna wskazuje na to, że zmiana ta spowodowana była rezygnacją Gminy z planu realizacji ulicy [...], która wedle ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Kielce, który utracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r., miała przebiegać m.in. przez działkę nr [...] (por. także pismo z 10 marca 2026 r., k. 21- 26 akt sądowych). Poza tym z odpowiedzi na skargę wynika, że graniczące z działką nr [...] działki Gminy Kielce oznaczone nr [...] i [...], których część znajduje się – zgodnie z planem - na terenie 2.ZU.1, oznaczone są w ewidencji gruntów jako użytek drogowy, co nadawało im ogólnodostępnego charakteru i uprawniało do korzystania z nich zgodnie z przeznaczeniem określonym w ewidencji gruntów, także przez skarżącego jako dojazd do jego nieruchomości. Jak wynika z oświadczenia pełnomocnika skarżącego złożonego na rozprawie przed Sądem, nadal dojeżdża on tą drogą (urządzoną na gruncie) do działki nr [...]. Wszystkie te okoliczności pozwalały Sądowi na przyjęcie, że kwestionowane w skardze ustalenia m.p.z.p. naruszają interes prawny skarżącego zarówno w zakresie przeznaczenia określonego w planie dla części działek nr [...] i [...], o czym była już mowa wyżej, jak i ustalonego przeznaczenia działki nr [...], które nie przewiduje urządzenia drogi na terenie jego nieruchomości. Stwierdzenie naruszenia interesu prawnego skarżącego nie przesądza jednak o zasadności skargi. Czym innym jest bowiem naruszenie interesu prawnego warunkujące legitymację skargową na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., a czym innym naruszenie obiektywnego porządku prawnego uzasadniające wyeliminowanie uchwały z obrotu prawnego. Ustalenia planu miejscowego mogą ingerować w sposób wykonywania prawa własności, a tym samym naruszać indywidualny interes prawny właściciela, pozostając jednocześnie w granicach prawa. Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, gdy naruszony został co prawda interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale odbyło się to w granicach wyznaczonych obowiązujący prawem (por. wyrok NSA z 6 września 2011 r., II OSK 1208/11, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl. - CBOSA). Stosownie do obowiązującego w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Dokonując z urzędu kontroli trybu sporządzenia planu, Sąd nie stwierdził istotnych uchybień mogących skutkować nieważnością zaskarżonej uchwały. Z dokumentacji planistycznej wynika, że podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu, dokonano wymaganych zawiadomień, projekt poddawano wyłożeniu do publicznego wglądu oraz umożliwiono zainteresowanym składanie wniosków i uwag. W szczególności, pismem z 11 maja 2005 r. skarżący złożył wniosek o przeznaczenie jego działki nr [...] pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną szeregową, a w toku trzeciego wyłożenia projektu, przeprowadzonego od 16 czerwca do 17 lipca 2008 r., wniósł uwagę, domagając się dopuszczenia na swojej nieruchomości zabudowy mieszkaniowej pasywnej, trzykondygnacyjnej, niepodpiwniczonej, z garażem podziemnym. Zarówno wniosek jak i uwaga nie zostały uwzględnione z powodu braku zgodności z ustaleniami Studium. Wszystkie czynności planistyczne zostały przeprowadzone przez organ zgodnie z trybem przewidzianym w art. 14 i nast. u.p.z.p. Dokumentacja planistyczna nie daje podstaw do stwierdzenia istotnego naruszenia tych przepisów, a zarzutów w tym zakresie nie sformułowano również w skardze. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia zasad sporządzenia planu, przy czym w tym konkretnym przypadku dla oceny legalności kwestionowanych rozwiązań planistycznych zasadnicze znaczenie mają ustalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, obowiązującego w dacie uchwalenia planu. Zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia Studium były wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, natomiast art. 20 ust. 1 u.p.z.p., w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, przewidywał uchwalenie planu miejscowego po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami Studium. Z kolei art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. nakazywał określenie w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszącym się do stanu prawnego właściwego dla zaskarżonego planu podkreślano silniejsze niż na gruncie poprzedniej ustawy związanie lokalnego prawodawcy ustaleniami Studium. Plan miejscowy powinien być nie tylko spójny, ale i zgodny z ustaleniami Studium (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 359/07, CBOSA). Ze znajdującego się w aktach wypisu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Kielce, uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w Kielcach nr 580/2000 z dnia 26 października 2000 r. wraz ze zmianą nr 1 wprowadzoną uchwałą nr XXXIV/674/2004 z dnia 9 grudnia 2004 r. oraz zmianą nr 3 wprowadzoną uchwałą nr VIII/162/2007 z dnia 26 kwietnia 2007 r., wynika, że teren nieruchomości skarżącego określono jako ekosystemy leśne w granicach Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego (projektowana granica rolno – leśna). Z kolei obszar przylegający do działki nr [...] od strony północnej, oznaczony w zaskarżonym planie jako tereny zieleni urządzonej 2.ZU.1, przewidziany został w Studium jako zieleń izolacyjna (powyższe obszary znajdują się w granicach zmiany nr 3 Studium, oznaczonej na rysunku Studium kolorem czarnym – mapa w skali 1:10 000). W części tekstowej Studium wskazano, że Chęcińsko-Kielecki Park Krajobrazowy wraz z otuliną, dla którego zakazy i nakazy ustanowione zostały w obowiązującym na datę uchwalenia planu rozporządzeniu nr 75/2005 Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 14 lipca 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Św. 2005.156.1936), wchodzi w skład systemu przyrodniczego miasta (tekst Studium tom II str. 7). Las Pasma Posłowickiego określony został w Studium jako jeden z najkorzystniejszych terenów do rekreacji ogólnomiejskiej pod względem fizjograficznym. Należy dążyć do jak najlepszych powiązań przestrzennych tych terenów z terenami zabudowy mieszkaniowej i centrum miasta (ciągi piesze w zieleni, ścieżki rowerowe oraz parkingi dla samochodów osobowych) – tekst Studium tom I-szy str. 195. Z ustaleń Studium wynika zatem, że obszar przylegający do działki nr [...] od strony północnej, oznaczony w zaskarżonym planie jako tereny zieleni urządzonej 2.ZU.1, obejmujący m.in. część działek nr [...] i [...] Gminy Kielce, odpowiada ustanowionemu w Studium terenowi zieleni izolacyjnej oddzielającej las od miasta, który stanowi ochronę ekosystemu leśnego, obejmującego m.in. część północną działki skarżącego nr [...], położoną na terenie Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego. Strefa ta znajduje się między terenami zabudowy mieszkaniowej oznaczonymi symbolami 1.MN.23 i 1.MN.24 i ciągnie się w kierunku północnym (2.ZU.2), zgodnie z rysunkiem Studium. Przywołane ustalenia Studium nie dają podstaw do wyprowadzenia obowiązku prawodawcy gminnego do zapewnienia w planie indywidualnego dojazdu samochodowego do każdej działki znajdującej się na terenie 1.ZL.2, przez tereny zieleni urządzonej 2.ZU.1. Wskazanie parkingów jako jednego z elementów powiązania terenów rekreacyjnych z miastem nie jest równoznaczne z ustaleniem przebiegu przez te tereny dróg służących indywidualnej obsłudze komunikacyjnej nieruchomości nieprzeznaczonych pod zabudowę, zwłaszcza terenów leśnych. Przyjęte w planie rozwiązania komunikacyjne nie są zatem przypadkowe. Odpowiadają funkcji, jaką dla tego obszaru przyjęto już na poziomie Studium. Organ planistyczny sporządzając plan miejscowy był zaś ustaleniami Studium związany. Nie można przy tym podzielić stanowiska skarżącego, że niewskazanie w § 28 ust. 2 oraz § 30 ust. 2 pkt 2 planu możliwości realizacji dojazdu samochodowego do działki nr [...] stanowi naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. Nie wynika z niego bezwzględny obowiązek zapewnienia w planie indywidualnego dojazdu samochodowego do każdej nieruchomości bez względu na jej przeznaczenie i przeznaczenie terenów, przez które taki dojazd miałby przebiegać. W przywołanym przepisie chodzi bowiem o skomunikowanie poszczególnych terenów o różnym przeznaczeniu, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., a nie o skomunikowanie poszczególnych działek położonych na danym terenie, bez względu na ich przeznaczenie w planie miejscowym. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w planie zapewniono połączenie komunikacyjne terenu leśnego - 1.ZL.2 z drogą publiczną poprzez drogę wewnętrzną 1.KDW.2, która – jak powiedziano już wyżej - przylega do działki skarżącego na długości ok. 2 m. Nie można więc powiedzieć, że działka skarżącego nie ma żadnego połączenia z drogą publiczną, choć z pewnością nie jest ono wystarczające dla ruchu samochodowego. Z kolei zaprojektowanie na części działek nr [...] i [...] drogi wewnętrznej 1.KDW.1 z placem do zawracania (§ 37 ust. 4 planu) zapewnia obsługę komunikacyjną dwóch działek budowlanych na terenie 1.MN.23, nieprzylegających do drogi publicznej oznaczonej symbolem 1.KDL.1, spełniając w tym zakresie wymogi określone w § 10 pkt 2 m.p.z.p. Działka skarżącego nie jest jednak działką budowlaną, tylko leśną, na której zaskarżona uchwała nie przewiduje zabudowy, poza wyjątkami przewidzianym w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zapewnienie w planie drogowego połączenia tej działki z drogą publiczną nie było więc obowiązkiem Gminy. System komunikacji określony w planie należy odczytywać łącznie z przeznaczeniem poszczególnych terenów oraz szczegółowymi zasadami ich zagospodarowania. Sam fakt, że ustawodawca nakazuje uregulowanie w planie systemów komunikacji nie przesądza o rodzaju komunikacji, jaka ma zostać dopuszczona na każdym terenie objętym planem, ani nie prowadzi do wniosku, że każdy teren powinien umożliwiać przejazd samochodowy. Ma to szczególne znaczenie w odniesieniu do terenów, które nie są przeznaczone do zabudowy. W przypadku terenów przewidzianych w planie pod zabudowę, w akcie planistycznym powinno znaleźć się rozwiązanie komunikacyjne łączące taki teren z drogą publiczną bezpośrednio lub przez system zaprojektowanych dróg wewnętrznych, gdyż w przeciwnym razie wykorzystanie terenów budowlanych nie byłoby możliwe zgodnie z ich przeznaczeniem (stosowną regulację w tym zakresie zawiera § 10 pkt 2 zaskarżonej uchwały, regulującej zasady dojazdu do działek budowlanych). Z kolei tereny nieprzeznaczone pod zabudowę powinny być skomunikowane w sposób odpowiadający ich przeznaczeniu. Skarżący jest właścicielem działki będącej częścią ekosystemu leśnego. Dlatego skomunikowanie w planie tej działki poprzez ścieżki rowerowe, ciągi piesze i przejście (przejazd pojazdami jednośladowymi) poprzez drogę wewnętrzną 1.KDW.2 odpowiada jej przeznaczeniu. Z tego względu Sąd nie podzielił zasadniczego stanowiska skargi, że brak dopuszczenia w § 28 ust. 2 i § 30 ust. 2 pkt 2 dojazdu samochodowego do nieruchomości skarżącego świadczy o wadliwości planu. Rozwiązanie przyjęte w planie pozostaje bowiem zgodne ze Studium, którego ustaleń organ planistyczny miał obowiązek ściśle przestrzegać w trakcie procedury planistycznej zmierzającej do uchwalenia m.p.z.p.. Na poziomie kontroli planistycznej brak jest podstaw do wnioskowanej przez skarżącego ingerencji Sądu w kwestionowane przepisy planu. Sąd administracyjny nie rozstrzyga bowiem, czy z punktu widzenia właściciela nieruchomości bardziej funkcjonalnym rozwiązaniem byłoby dopuszczenie na terenie 2.ZU.1 ruchu samochodowego. Ocenia natomiast, czy rozwiązanie przyjęte przez organ pozostaje w granicach prawa, w tym czy odpowiada wiążącym organ ustaleniom Studium. Uwzględnienie skargi nie może prowadzić do rezultatu, w którym w miejsce zakwestionowanych ustaleń powstałaby konieczność przyjęcia rozwiązania planistycznego nieznajdującego oparcia w kierunkach zagospodarowania określonych w Studium, a więc zaprojektowania drogi dojazdowej na terenie zieleni izolacyjnej (w planie - zieleni urządzonej) oraz na terenie leśnym 1.ZL.2. Sąd dostrzega, że przyjęte w planie ustalenia są dla skarżącego niekorzystne z punktu widzenia sposobu korzystania z nieruchomości. Dla uwzględnienia skargi konieczne byłoby jednak stwierdzenie, że przyjęty w planie sposób skomunikowania działki nr [...] poprzez ustanowienie ciągów pieszych i ścieżek rowerowych narusza prawo. Takiej wadliwości Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdził. W realiach rozpoznawanej sprawy brak ustaleń planistycznych dopuszczających przeprowadzenie przez północną część działki skarżącego drogi dojazdowej dla samochodów, stanowi konsekwencję przeznaczenia tego terenu zarówno w Studium jak i w planie jako teren leśny, dla którego w planie przewidziano jedynie ciągi piesze, ścieżki rowerowe i szlaki turystyczne. Tak określony sposób zagospodarowania tego terenu nie wymuszał na organie planistycznym obowiązku zaprojektowania połączenia drogowego działki nr [...] z drogą publiczną przez teren zieleni urządzonej. Zdaniem Sądu, kwestionowane w skardze rozwiązanie nie stanowiło przekroczenia władztwa planistycznego gminy lub nieproporcjonalną ingerencję w prawo własności skarżącego. Prawo własności, choć podlega ochronie wynikającej z art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c., nie ma charakteru absolutnego. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z istoty rzeczy kształtują sposób wykonywania tego prawa. Ograniczenia te muszą mieć podstawę ustawową, służyć prawnie uzasadnionym celom i pozostawać proporcjonalne do tych celów. W rozpoznawanej sprawie kwestionowane ustalenia pozostają związane z przyjętym dla tego obszaru kierunkiem ochrony terenów leśnych, dolin rzecznych i terenów zieleni oraz ich rekreacyjnego udostępnienia. Jak już wskazano wyżej, nieruchomość skarżącego została w Studium zakwalifikowana do ekosystemów leśnych w granicach Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego. Nie chodzi zatem o arbitralne pozbawienie nieruchomości obsługi komunikacyjnej o charakterze drogowym, lecz o przyjęcie rozwiązań odpowiadających funkcji przyrodniczej i rekreacyjnej tego obszaru. Interes skarżącego w uzyskaniu dojazdu samochodowego nie ma charakteru bezwzględnie nadrzędnego wobec pozostałych wartości i uwarunkowań przestrzennych. Sąd administracyjny ocenia, czy organ planistyczny należycie wyważył interes indywidualny i publiczny i czy zastosował obowiązujące przepisy prawa. Kontroli sądowej nie podlega natomiast celowość rozwiązań przyjętych w akcie planistycznym, które w tym przypadku pozostają zgodne z wiążącymi ustaleniami Studium. Jeśli chodzi o argumentację dotyczącą braku możliwości dojazdu, wskutek uchwalenia zaskarżonych przepisów planistycznych, do części działki skarżącego nieobjętej planem i wykorzystywanej przez niego na cele rolne, należy wskazać, że podnoszone w tym zakresie zarzuty nie mają wpływu na wynik sprawy. Nie zmieniają bowiem niespornej okoliczności, że północna część działki nr [...] przeznaczona została już w Studium jako teren ekosystemu leśnego, co powodowało przyjęcie w planie przeznaczenia określonego w § 28 ust. 1 i 2. W zakresie zorganizowania dojazdu do części rolnej swojej działki skarżący winien więc poszukiwać dogodnych dla niego rozwiązań, które nie naruszają ustaleń planistycznych. Nie ma przeszkód, aby w tym zakresie skorzystał z możliwości przewidzianych w Kodeksie cywilnym w zakresie ustanowienia służebności drogowej, jeżeli działka nr [...] nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej od strony południowej (czego skarżący w postępowaniu sądowym nie podnosił). Reasumując należy wskazać, że zaskarżone postanowienia planu naruszają wprawdzie interes prawny skarżącego, gdyż wpływają na sposób wykonywania przysługującego mu prawa własności i nie zapewniają oczekiwanego przez niego dojazdu samochodowego przez tereny oznaczone symbolami 1.ZL.2 i 2.ZU.1, jednak przyjęte przez organ planistyczny rozwiązania nie naruszają prawa obowiązującego w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały, w szczególności są zgodne z przyjętymi w Studium przeznaczeniem i funkcją tych terenów. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.