II SA/Ke 191/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędzia WSA Agnieszka Banach po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. K. - zarządcy sukcesyjnego spółki cywilnej Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] w spadku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 22 stycznia 2026 r. znak: SKO.HA-50/4501/12/2025 w przedmiocie odmowy przeniesienia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach na rzecz R. K. - zarządcy sukcesyjnego spółki cywilnej Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] w spadku kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

II SA/Ke [...] Uzasadnienie Decyzją z 22 stycznia 2026 r. znak: SKO.HA-50/4501/12/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane dalej "SKO", "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 12 listopada 2025 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przeniesienia zezwoleń nr [...], [...] oraz [...] z dnia 10 października 2019 r. na sprzedaż napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży zlokalizowanym w K. przy ul. [...] udzielonych G. K. i R. K.1. wspólnikom spółki cywilnej Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] z siedzibą w K. na R. K. – zarządcę sukcesyjnego zmarłego R. K.. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: G. K. i R. K.1 wspólnicy spółki cywilnej Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] z siedzibą w K. 10.10.2019 r. uzyskali zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz na piwo, powyżej 4,5% do 18%, z wyjątkiem piwa i powyżej 18% dla punktu sprzedaży zlokalizowanego w K. przy ul. [...]. R. K.1 zmarł w dniu 27.01.2025 r. W dniu 5.02.2025 r. R. K. został ustanowiony zarządcą sukcesyjnym. Pełnomocnik R. K. - M. C. wnioskiem z 28 marca 2025 r. na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o zarządzie sukcesyjnym wystąpił o przeniesienie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Decyzją z 6 czerwca 2025 r. Prezydent Miasta K. odmówił przeniesienia ww. zezwoleń na R. K. - zarządcę sukcesyjnego. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżaną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, nakazując organowi I instancji ustalenie, czy R. K. jest spadkobiercą zmarłego R. K.1, czy umowa spółki przewiduje możliwość wejścia spadkobierców w prawa zmarłego wspólnika oraz czy R. K. został wykazany jako osoba, która będzie wykonywała prawa spadkobierców. Nadto Kolegium wskazało, iż organ winien także ustalić, czy zarządca sukcesyjny nie złożył wniosku o potwierdzenie możliwości wykonywania decyzji w trybie art. 38 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym. Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania organ I instancji ustalił, że R. K. nie jest spadkobiercą zmarłego, a przedmiotowy wniosek złożył jako zarządca sukcesyjny przedsiębiorstwa wielobranżowego [...] w spadku. Nadto organ ustalił, iż zarządca nie złożył wniosku o potwierdzenie możliwości wykonywania decyzji w trybie art. 38 ust. 1 ustawy o zarządzie sukcesyjnym. Kolegium przywołało brzmienie art. 36 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 170), zwanej dalej "u.z.s". stwierdzając, że przepisy tej ustawy znajdują zastosowanie w przypadku decyzji związanych z przedsiębiorstwem, uregulowanych w ustawach materialnego prawa administracyjnego, które nie przewidują innych skutków śmierci przedsiębiorcy, jak np. ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - w zakresie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Analiza art. 37 ust. 1, art. 38 i art. 42 cyt. ustawy jednoznacznie wskazuje, że wniosek o przeniesienie decyzji (zezwolenia) może złożyć właściciel przedsiębiorstwa w spadku (art. 42 ust. 1) lub inny wspólnik spółki cywilnej (art. 42 ust. 5). Ustawa o zarządzie sukcesyjnym nie nadaje uprawnienia do wystąpienia z wnioskiem o przeniesienie decyzji zarządcy, a takim jak ustalono jest występujący w niniejszej sprawie R. K.. Nie staje się on także właścicielem przedsiębiorstwa w spadku, zgodnie bowiem art. 21 ww. zarządca sukcesyjny działa w imieniu własnym, na rachunek właściciela przedsiębiorstwa w spadku. W myśl ustawy o zarządzie sukcesyjnym zarządcy przysługuje natomiast uprawnienie do złożenia wniosku o potwierdzenie możliwości wykonywania decyzji w trybie art. 38 ust. 1 ww. ustawy. Ustawa ta w rozdziale 7 wprowadza dwa rodzaje decyzji: decyzję potwierdzającą możliwość wykonywania praw i obowiązków z decyzji związanej z przedsiębiorstwem (art. 38 ust. 1-3 ustawy) oraz decyzję o przeniesieniu decyzji związanej z przedsiębiorstwem (art. 42 ust. 1 i ust. 5 ustawy). Pierwsza z nich odnosi się do zarządcy sukcesyjnego, a druga do właścicieli przedsiębiorstwa w spadku albo wspólnika spółki cywilnej. Obie te decyzje zostały uregulowane w taki sposób, by nie było dualizmu kompetencji (rozszczepienia) na dwa podmioty, zarządcę sukcesyjnego oraz właścicieli przedsiębiorstwa w spadku, z zastrzeżeniem iż prawo zarządcy do wystąpienia o potwierdzenie możliwości wykonywania decyzji jest ważniejsze i wcześniejsze. Zgodnie ze stanowiskiem SKO, skoro w przedmiotowej sprawie zarządca nie złożył wniosku, o którym mowa w art. 38 ust. 1 przed upływem trzech miesięcy od dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego, to decyzje zezwalające na sprzedaż napojów alkoholowych wygasły. Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu Kolegium wskazało, że skarżący niesłusznie podnosi, iż zarządcy przysługuje uprawnienie do złożenia wniosku o przeniesienie decyzji (art. 42 ust. 5). Zarządca nie został wymieniony w katalogu podmiotów, które mogą złożyć taki wniosek. Sam fakt, iż ustawa przyznaje mu status strony w postępowaniu wszczętym na wniosek właściciela przedsiębiorstwa w spadku (art. 42 ust. 4) nie oznacza, iż jest uprawniony do złożenia takiego wniosku. Odnosząc się do zarzutu pominięcia ratio legis instytucji przedsiębiorstwa w spadku, tj. zapewnienia mu ciągłości działania i utrzymanie w mocy niezbędnych decyzji, Kolegium wskazało, że cel ten byłby osiągnięty gdyby zarządca wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji potwierdzającej możliwość wykonywania praw i obowiązków z decyzji. Z uprawnienia tego jednak nie skorzystał. Z tych względów SKO uznało zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze R. K. wniósł o uchylenie w całości decyzji SKO oraz decyzji organu I instancji zarzucając naruszenie: prawa procesowego tj. - art. 7, art. 77 § 1, art. 80, k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz pominięcie rzeczywistej treści wniosku strony po jego sprostowaniu, a tym samym rozstrzygnięcie sprawy niezgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności częściowe pominięcie pisma pełnomocnika z 22.09.2025 r. stanowiącego sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej i doprecyzowanie charakteru działania strony, dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, polegającej na oparciu rozstrzygnięcia na pierwotnym, błędnym oznaczeniu strony, mimo jego późniejszego jednoznacznego sprostowania; - art. 8, art. 9 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów administracji publicznej wyrażający się w zignorowaniu sprostowania omyłki pisarskiej i rozstrzygniecie sprawy na podstawie błędu formalnego strony, niewywiązanie się z obowiązku należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na wynik sprawy, w szczególności poprzez brak wskazania skutków prawnych kwalifikacji wniosku mimo jego sprostowania; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nieodpowiadający wymogom ustawowym polegający na braku odniesienia się do istotnych okoliczności sprawy, w tym do sprostowania omyłki oraz rzeczywistego celu wniosku, jakim było umożliwienie wykonywania decyzji a nie ich przeniesienie; Naruszenie prawa materialnego tj. - art. 21 ust. 1 u.z.s. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zarządca sukcesyjny nie jest podmiotem uprawnionym do podejmowania czynności zmierzających do zachowania bytu prawnego decyzji administracyjnych związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa w spadku, w tym do wystąpienia z wnioskiem o ich przeniesienie, podczas gdy wykonuje on prawa i obowiązki związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa; - art. 42 u.z.s. poprzez jego zawężającą wykładnię skutkującą nieuprawnionym wyłączeniem legitymacji zarządcy sukcesyjnego do zainicjowania postępowania w przedmiocie przeniesienia decyzji administracyjnej; - art. 42 ust. 5 u.z.s. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przepis ustanawia zamknięty katalog podmiotów uprawnionych do złożenia wniosku, z pominięciem systemowej pozycji zarządcy sukcesyjnego jako ustawowego reprezentanta przedsiębiorstwa w spadku; - art. 36 w zw. z art. 21 u.z.s. poprzez ich niezastosowanie i pominięcie zasady kontynuacji administracyjnoprawnej przedsiębiorstwa w spadku przy ocenie dopuszczalności przeniesienia decyzji; - art. 38 w zw. z art. 42 u.z.s. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że tryby te mają charakter rozłączny, a brak wniosku w trybie art. 38 wyklucza możliwość zastosowania art. 42 u.z.s., podczas gdy te regulacje pełnia funkcje komplementarne. Skarżący jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozpoznania skargi a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął argumentację na tle przedstawionych zarzutów podnosząc, że od samego początku intencją strony nie było definitywne przeniesienie zezwoleń w sensie materialnoprawnym na nowy podmiot jako następcę prawnego lecz zapewnienie ciągłości ich wykonywania w ramach przedsiębiorstwa w spadku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z 24 kwietnia 2026 r. sygn. akt II SA/Ke 191/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem z 24 kwietnia 2026 r. skarżący został poinformowany o złożeniu przez organ wniosku o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym oraz pouczony o zajęciu stanowiska w terminie 14 dni, czy żąda rozprawy z jednoczesnym wskazaniem, że brak stanowiska we wskazanym terminie oznaczać będzie, że strona nie zażądała jej przeprowadzenia. Po upływie wskazanego terminu Przewodnicząca Wydziału wydała zarządzenie o wyznaczeniu posiedzenia niejawnego na dzień 20 sierpnia 2026 r. W piśmie procesowym z 6 sierpnia 2026 r. R. K. złożył wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący został prawidłowo poinformowany o złożonym przez organ wniosku o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym oraz pouczony o skutkach niezajęcia w tej kwestii stanowiska. Doręczenie stosownego zarządzenia nastąpiło 8 maja 2026 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru (k. nr 35 akt sądowych). Skarżący w dniu 7 sierpnia 2026 r. (data wpływu do tut. Sądu) skierował wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie podnosząc, że występują istotne i złożone zagadnienia prawne, których rozstrzygnięcie wymaga dokonania wykładni przepisów regulujących zarząd sukcesyjny, funkcjonowanie spółki cywilnej po śmierci jednego ze wspólników oraz wykonywanie działalności gospodarczej wymagającej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Wobec wniosku strony o rozpoznanie sprawy na rozprawie już po wyznaczeniu przez Sąd terminu posiedzenia niejawnego w przedmiotowej sprawie jak również zwrócenia przez skarżącego uwagi wyłącznie na kwestie natury prawnej, Sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji sąd stwierdził naruszenie przez organy administracji przepisów postępowania oraz prawa materialnego, uzasadniające uwzględnienie skargi. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przeniesienia zezwoleń nr [...], [...] oraz [...] z dnia 10 października 2019 r. na sprzedaż napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży zlokalizowanym w K. przy ul. [...] udzielonych G. K. i R. K.1 wspólnikom spółki cywilnej Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] z siedzibą w K. na R. K. – zarządcę sukcesyjnego zmarłego R. K.1. W rozpatrywanej sprawie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że SKO swoje stanowisko oparło na przyjęciu, że R. K. złożył wniosek w trybie art. 42 ust. 1 u.z.s. jako zarządca sukcesyjny po zmarłym R. K.1, wspólniku spółki cywilnej. Takiego uprawnienia wspomniany przepis nie daje, albowiem tylko właściciel przedsiębiorstwa w spadku (art. 42 ust. 1 u.z.s.) albo wspólnik spółki cywilnej (art. 42 ust. 5 u.z.s.) są legitymowani do złożenia w tym trybie wniosku o przeniesienie decyzji związanej z przedsiębiorstwem na ich rzecz. Zarządca sukcesyjny działa tylko na podstawie art. 38 ust. 1 u.z.s., który stanowi, że w terminie trzech miesięcy od dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego zarządca sukcesyjny może złożyć do organu administracji publicznej, który wydał decyzję związaną z przedsiębiorstwem, wniosek o potwierdzenie możliwości wykonywania tej decyzji. W niniejszej sprawie R. K. takiego wniosku nie złożył, na skutek tego decyzje o zezwoleniu na sprzedaż alkoholu wygasły. Ponadto, zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 u.z.s., w przypadku śmierci przedsiębiorcy decyzja związana z przedsiębiorstwem wygasa jeżeli został ustanowiony zarząd sukcesyjny – z upływem trzech miesięcy od dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego, chyba że w tym terminie został złożony wniosek, o którym mowa w art. 38 ust. 1. Zdaniem Kolegium, ratio legis instytucji przedsiębiorstwa w spadku tj. zapewnienia mu ciągłości działania i utrzymanie w mocy niezbędnych decyzji byłoby spełnione, gdyby zarządca wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji potwierdzającej możliwość wykonywania praw i obowiązków z decyzji, a z takiego uprawnienia nie skorzystał. W ocenie Sądu, wprawdzie wniosku o potwierdzenie możliwości wykonywania decyzji – zezwoleń na sprzedaż alkoholu R. K. nie złożył, jednakże taka konkluzja w okolicznościach niniejszej sprawy nie świadczy o prawidłowości podjętej przez organ odwoławczy decyzji. Poza sporem pozostaje, że R. K. jako wspólnik spółki cywilnej, pod nazwą: Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] w spadku R. K.1, G. K., 27 marca 2025 r. złożył do Urzędu Miasta w K. wniosek o przeniesienie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych na terenie Miasta K.. Zezwolenia te pierwotnie zostały udzielone G. K. oraz R. K.1 - wspólnikom spółki cywilnej Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] [...], ul. [...]. Decyzją z 6 czerwca 2025 r. Prezydent Miasta K. wydając decyzję odmowną powołał się na przepis art. 18 ust. 12 pkt 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2151), zgodnie z którym zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wygasa w przypadku zmiany składu osobowego wspólników spółki cywilnej. Prezydent Miasta K. przyjął, że 27 marca 2025 r. na skutek śmierci R. K.1 wydał decyzje o wygaśnięciu spornych zezwoleń, a w konsekwencji art. 42 ust. 5 u.z.s. nie znajduje zastosowania. W wyniku odwołania od tej decyzji Kolegium decyzją z 21 sierpnia 2025 r. znak: [...] uchyliło rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta K. i nakazało ustalenie: czy R. K. jest spadkobiercą zmarłego R. K.1, czy umowa spółki przewiduje możliwość wejścia spadkobierców w prawa zmarłego wspólnika, czy R. K. został wykazany jako osoba, która będzie wykonywała prawa spadkobierców. Udzielone przez R. K. wyjaśnienia jednoznacznie wskazywały, że występuje on w sprawie wyłącznie jako zarządca sukcesyjny przedsiębiorstwa w spadku, nie jest natomiast spadkobiercą zmarłego wspólnika, a umowa spółki nie przewiduje wstąpienia następców prawnych w miejsce zmarłego wspólnika. Trzeba wskazać, że Kolegium prawidłowo uznało, że "przepisy art. 36 – 43 ustawy (poza wskazanymi w art. 36 wyłączeniami), jako regulacja ogólna, znajdą zastosowanie do wszystkich koncesji, zezwoleń, licencji oraz pozwoleń wydanych wobec przedsiębiorcy i związanych z jego działalnością gospodarczą, jeżeli przepisy ustawy odrębnej nie będą stanowiły inaczej", co wprost wynika z uzasadnienia do projektu ustawy o zarządzie sukcesyjnym. Prawodawca dopuszcza sytuacje, w których mimo zmiany składu osobowego spółki cywilnej, możliwe jest kontynuowanie działalności gospodarczej w jak najszerszym zakresie. To właśnie możliwość kontynuacji działalności, nie zaś wygaśnięcie decyzji jest regułą. Ustawa o zarządzie sukcesyjnym z 2018 r. takie przypadki przewiduje w art. 38 i 42, które mogą odnosić się do zezwoleń na sprzedaż alkoholu wydawanych na podstawie przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zatem śmierć jednego ze wspólników spółki cywilnej w świetle art. 18 ust. 12 pkt 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie powoduje automatycznie wygaśnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Wobec treści wniosku z 27 marca 2025 r. oraz wytycznych Kolegium zawartych w decyzji z 21 sierpnia 2025 r. nie budzi wątpliwości Sądu, że organ I instancji bezpośrednio po złożeniu tego wniosku, powinien podjąć działania w celu jednoznacznego ustalenia w jakim charakterze występuje R. K.. Skoro wnioskodawca wskazywał, że składa wniosek na podstawie art. 42 ust. 5 u.z.s. (w przypadku śmierci przedsiębiorcy będącego wspólnikiem spółki cywilnej także inny wspólnik spółki cywilnej może złożyć wniosek o przeniesienie na niego decyzji związanej z przedsiębiorstwem. Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio.), to organ powinien zwrócić się do niego o przedłożenie umowy spółki celem weryfikacji zasadności żądania strony. Z materiału dowodowego tj. zaświadczenia o dokonaniu zmian w Rejestrze Zakładów Podlegających Urzędowej Kontroli Organów Administracji Państwowej Inspekcji Sanitarnej z 12.02.2025 r. wynika bowiem, że organ miał informację o tym, że R. K. jest zarządcą sukcesyjnym. Przepisy wprost przewidują, że zarządca sukcesyjny wnosi o potwierdzenie możliwości wykonywania decyzji (art. 38 ust. 1 u.z.s), natomiast właściciel przedsiębiorstwa w spadku oraz inny wspólnik spółki cywilnej (art. 42 ust. 1 i 5 u.z.s.) składają wniosek o przeniesienie na nich decyzji, w terminie sześciu miesięcy od dnia: 1) śmierci przedsiębiorcy, jeżeli nie został ustanowiony zarząd sukcesyjny, albo 2) wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego. Sprawnie działające organy administracji kierując się zasadami dotyczącymi terminów załatwiania spraw (art. 35, art. 36 K.p.a ) umożliwiłyby stronie sprecyzowanie podstawy jej działania oraz zakresu umocowania. Błędna ocena wniosku w zakresie podstawy prawa materialnego miała istotne znaczenie tak dla terminu, jaki wyznacza art. 38 ust. 1 u.z.s. dla potwierdzenia możliwości wykonywania decyzji związanej z przedsiębiorstwem przez zarządcę sukcesyjnego, jak również dla sformułowania wniosku z uwagi na regulacje dotyczące zarządu sukcesyjnego i finalnie doprowadziła do wydania negatywnej dla skarżącego decyzji. W realiach niniejszej sprawy zarówno Prezydent Miasta K. jak i Kolegium (które nie dostrzegło w tym zakresie wadliwości działania organu I instancji), negatywną dla strony decyzję oparły właśnie na tym, że zarządca sukcesyjny złożył wniosek o przeniesienie zezwolenia zamiast wniosek o potwierdzenie możliwości wykonywania decyzji, co narusza w ocenie Sądu w sposób istotny przepisy art. 9, 10 § 1 i 79a § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Stosownie natomiast do treści art. 10 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Uszczegółowieniem tej ostatniej zasady jest art. 79a § 1 K.p.a., który w zdaniu 1. stanowi, że w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Zdaniem Sądu w niniejszym przypadku doszło do naruszenia przez SKO jak i organ i pierwszej instancji powyższych przepisów w stopniu mogącym mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Skoro bowiem jedyną istotną przeszkodą dla uwzględnienia wniosku strony było to, że skarżący jako zarządca sukcesyjny złożył wniosek w oparciu o art. 42 ust. 5 u.z.s., zamiast o art. 38 ust. 1 u.z.s., co w konsekwencji skutkowało uchybieniem wskazanego w tym przepisie terminu, organ powinien był pouczyć o tym skarżącego. Tym bardziej, że skarżący aktywnie uczestniczył w postępowaniu i po otrzymaniu decyzji Kolegium z 21 sierpnia 2025 r. znak: znak: SKO.HA-50/2817/11/2025 skierował do organu pierwszej instancji wniosek zatytułowany "Sprostowanie omyłki" w którym precyzował, że oznaczenie strony we wniosku z dnia 28 marca 2025 r. powinno brzmieć: "R. K. – zarządca sukcesyjny przedsiębiorstwa wielobranżowego [...] w spadku". Dodać należy, że w żadnym z zaskarżonych rozstrzygnięć organy nie odniosły się do tej kwestii, choć ostatecznie tak określiły status skarżącego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że od początku intencją strony było zapewnienie ciągłości wykonywania posiadanych zezwoleń w ramach przedsiębiorstwa w spadku, a działanie zarządcy sukcesyjnego zmierzało do zachowania administracyjnoprawnych podstaw funkcjonowania przedsiębiorstwa, co jest zgodne z celem ustawy o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej. Powyższe rozważania świadczą o naruszeniu przez organy obu instancji przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. oraz art. 9, 10 § 1 i 79a § 1 K.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego z tych względów zaskarżona decyzja, a także decyzja organu I instancji, podlegały uchyleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 134 i 135 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji, kierując się przedstawioną wyżej wykładnią przepisów prawa przeprowadzi ponownie postępowanie, przyjmując, że skarżący złożył wniosek jako zarządca sukcesyjny przedsiębiorstwa w spadku, w terminie przewidzianym w art. 38 ust. 1 u.z.s.