II SA/Ke 189/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2025 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 4 lutego 2025 r. [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu rozbiórki oddala skargę.

Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach decyzją z 4 lutego 2025 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce z 11 grudnia 2024 r. odmawiającej odroczenia terminu rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że do obiektów budowlanych wybudowanych w warunkach samowoli budowlanej przed 1 stycznia 1995 r. stosuje się regulację normatywną zawartą w Prawie budowlanym z 1974 r., która odpowiada ściśle zakresowi normowania art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. to znaczy: art. 37, art. 38, art. 39, art. 40 i art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. Ponieważ, objęty przedmiotem niniejszego postępowania budynek został wybudowany w latach osiemdziesiątych (wniosek na podstawie zeznań J. P. złożonych do protokołu nr [...] z 20 marca 1995 r.) zastosowanie w sprawie znajdą przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. W związku z powyższym w sytuacji ujawnienia samowoli budowlanej Prezydent Miasta Kielce wydał na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. decyzję z 4 lipca 1995 r., nakazującą J. P. - jako inwestorowi - dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na posesji nr [...] przy ul. [...] w K.. W treści decyzji wskazano, że przedmiotowy budynek swoim usytuowaniem narusza przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozstrzygnięcie to stało się ostateczne w organie I instancji. Ponadto w sprawie powyższego budynku mieszkalnego została wydana na podstawie art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. przez Prezydenta Miasta Kielce w dniu 18 października 1995 r., decyzja - po rozpatrzeniu wniosku J. P. - którą odroczono jej jako inwestorowi opisaną wyżej rozbiórkę do 31 grudnia 2000 r. Dalej przytaczając treść art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. organ odwoławczy zaznaczył, że przepis ten odnosi się do obiektów, które zostały wybudowane na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub też takich, których nie rozebrano po upływie określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę czasu. Zawarty w tym przepisie zwrot - może odroczyć - wskazuje na uznaniowy charakter podejmowanego przez organ rozstrzygnięcia. Zezwolenie na czasowe wykorzystanie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego nie jest obligatoryjne nawet wówczas, gdy zostaną spełnione przesłanki określone w art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. Ponadto w instytucji odroczenia rozbiórki nie można upatrywać sposobu na długotrwałe unikanie orzeczonego nakazu rozbiórki. Możliwość określona w art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. ma bowiem na celu jedynie umożliwienie właścicielowi obiektu jego dalsze użytkowanie przez czas i sposób wyraźnie w decyzji określony, nie może jednak unicestwiać samych skutków ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę. Organ odwoławczy podkreślił, że po upływie prawie ćwierć wieku od wyznaczonego w decyzji z 18 października 1995 r. terminu rozbiórki, zobowiązana nie wykonała nałożonego obowiązku, a ponadto od daty wydania nakazu rozbiórki prowadzono w budynku objętym tym nakazem roboty budowlane polegające m.in. na: wymianie pokrycia dachowego, na piętrze nad częścią tarasu od strony południowej dobudowano pokój, w części parteru w miejscu przeznaczonym na garaż wykonano pokój ze schodami prowadzącymi na piętro budynku, a tym samym utrwalano niezgodny z przepisami prawa stan prawny budynku. Nakaz rozbiórki nie został wykonany od 25 lat i kolejne odraczanie obowiązku nie może prowadzić do trwałego niewykonania decyzji rozbiórkowej. Odnosząc się do odwołania organ II instancji podniósł, że kwestia inwestora omawianego budynku została wyjaśniona w decyzji rozbiórkowej z 4 lipca 1995 r., a następnie w postępowaniu nieważnościom zakończonym wyrokiem NSA z 12 marca 2024 r. Dodał, że odwołująca się nie zakwestionowała faktu nałożenia na jej osobę obowiązku rozbiórki budynku mieszkalnego w 1995 r., a ponadto sama zwróciła się o odroczenie nakazanej rozbiórki. W tamtym czasie wniosek został rozpatrzony pozytywnie, gdyż doszło do odroczenia terminu rozbiórki budynku do końca 2000 r., a tym samym umożliwiono zobowiązanej rozwiązanie problemu mieszkaniowego. Upływ wyznaczonego przez organ terminu na dokonanie rozbiórki nie tylko nie doprowadził do dobrowolnego wykonania nałożonego obowiązku przez zobowiązaną, ale zrodził w zobowiązanej przeświadczenie, że może prowadzić roboty budowlane w budynku, w stosunku do którego zapadła ostateczna decyzja o rozbiórce, co potwierdziła kontrola przeprowadzona 3 grudnia 2024 r. Ponadto wiek i sytuacja zdrowotna nie może uzasadniać uchylania się od wykonania nakazanego prawnie obowiązku rozbiórki. Strona miała wystarczająco dużo czasu na zaplanowanie i zorganizowanie nakazanej rozbiórki, czego nie uczyniła. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, J. P. decyzji tej zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania: a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a, polegające na: a) niewyczerpującym i nierzetelnym zbadaniu wszystkich okoliczności sprawy oraz nierozpatrzeniu całokształtu materiału dowodowego, w szczególności co do charakteru i czasookresu wykonanych inwestycji, sprowadzającym się do uznania, że nie zachodzą podstawy do odroczenia terminu rozbiórki, jednocześnie bez wskazania motywów, które legły u podstaw takiego rozstrzygnięcia, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, które są wewnętrznie sprzeczne; b) niewyczerpującym zbadaniu wszystkich okoliczności sprawy, polegającym na pominięciu, że inwestorami i właścicielami budynku byli nieżyjący rodzice skarżącej, która również nie jest obecnym właścicielem tej nieruchomości, a przedmiotowy budynek stanowi jedyną możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych dla skarżącej, która jest już osobą starszą, będącą w słabym stanie zdrowia; b) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej decyzji, zwłaszcza brak odniesienia się do kluczowych okoliczności sprawy, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu I instancji, zrozumienie tych motywów oraz ustosunkowanie się do nich w wyczerpujący sposób; 2) przepisów prawa materialnego: a) art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r., poprzez uznanie, że nie zachodzą podstawy do odroczenia terminu rozbiórki z jednoczesnym pominięciem i nierozważeniem okoliczności przemawiających za czasowym pozostawianiem obiektu; b) art. 38 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., poprzez uznanie, że to na skarżącej spoczywa obowiązek dokonania rozbiórki obiektu budowlanego, podczas gdy nie była i nie jest ona inwestorem, właścicielem, ani zarządca obiektu budowlanego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1) zmianę skarżonej decyzji poprzez odroczenie terminu rozbiórki; 2) uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I Instancji z uwagi na konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; 3) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi oraz zwrócenie się do Urzędu Miasta Kielce w celu zweryfikowania, czy przedmiotowy budynek jest usytuowany na działce, na której zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego dopuszczalne jest budownictwo mieszkaniowe. W uzasadnieniu skargi jej autor podał, że w zaskarżonej decyzji nie odniesiono się wystarczająco do tego, że w uprzednio procedowanym postępowaniu przedłożono inwentaryzację oraz opinię techniczną, z której wynikało, że samowolnie wybudowany budynek mieszkalny został wykonany prawidłowo, zgodnie ze sztuką budowlaną i nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Stan ten nie zmienił się i trwa do dziś, co nie było kwestionowane przez organ. Ponadto organ nie wyjaśnił, czy w niniejszej sprawie zachodzą względy społeczne lub gospodarcze, przemawiające za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego. W zamian za to w sposób lakoniczny i nieobiektywny próbował wykazać, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające żądanie skarżącej. Kończąc skarżąca podniosła, że nie jest ani inwestorem, ani właścicielami nieruchomości, na której znajduje się objęty nakazem rozbiórki budynek, a tym samym nie spoczywa na niej ewentualny obowiązek rozbiórki tego budynku W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. 2024.1267) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. 2024.935. zwanej dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów. Tym samym sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie sprawy zawisłej przed organami administracyjnymi, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a., uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem sprawy była decyzja utrzymująca w mocy odmowę odroczenia terminu rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego. Rozbiórka ta została orzeczona decyzją Prezydenta Miasta Kielce z 4 lipca 1995 r., wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. W związku z tym należy wyjaśnić, że wskazane jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji przepisy art. 39 tej ostatniej ustawy w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., rzeczywiście miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 103 ust. 1 Ustawy prawo budowlane z 7 lipca 1994 r., która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995r., do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Ten ostatni przepis stanowi, że przepisu art. 48 ustawy nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Wynika z niego wyraźnie, że ustawodawca przyjął zasadę orzekania na podstawie przepisów ustawy obowiązującej w dacie orzekania. Podstawa takiego orzekania ma umocowanie zarówno w zasadzie praworządności określonej w art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego (organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa) jak i Konstytucji RP – art. 7 (zasada legalizmu). Przyjęta wskazanym wyżej przepisem intertemporalnym reguła oznacza, że stosowanie ustawy nowej obejmuje wszystkie sprawy, w których postępowanie administracyjne jest wszczynane już po wejściu jej w życie (niezależnie od tego, czy dotyczy zdarzeń faktycznych powstałych jeszcze w okresie obowiązywania poprzedniej ustawy), a jedynym wyjątkiem jest wyłączenie stosowania art. 48 nowej ustawy (por. wyrok NSA z 21 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1098/05, czy wyrok NSA z dnia 8 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 737/08). Skoro przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. odwołuje się w sposób ścisły jedynie do normy art. 48 (rozbiórka samowoli budowlanej), to nie można obejmować hipotezą przepisu art. 103 ust. 2 innych przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. Do obiektu budowlanego wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej przed dniem 1 stycznia 1995 r. odnosić można tylko tę regulację normatywną zawartą w ustawie z 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), która odpowiada ściśle zakresowi normowania art. 48 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Są to art. 37, art. 38,art. 39, art. 40 i art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. (wyrok NSA z 10 czerwca 2020 r. II OSK 3929/19). W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że przedmiotowy budynek mieszkalny został wybudowany w latach 80. tych XX wieku, a więc przed 1 stycznia 1995 r. oraz bez pozwolenia na budowę i z naruszeniem postanowień obowiązującego ówcześnie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, który teren tej działki przeznaczał wyłącznie pod komunikację drogową (pętlę autobusową). Ostateczna decyzja nakazująca rozbiórkę tego domu została wydana na podstawie przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r. Skoro tak, to konsekwentnie w zakresie materialnoprawnych warunków odroczenia wykonania tej rozbiórki należało stosować przepis art. 39 prawa budowlanego z 1974 r. co prawidłowo uczyniły organy rozpatrujące sprawę. Przepis ten stanowił, że jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, lub w wypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 2, właściwy terenowy organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji. Przy wykładni tego przepisu należy mieć na względzie, że odroczenie wykonania przymusowej rozbiórki na oznaczony czas, na podstawie art. 39 P.b. z 1974 r. ma charakter wyjątku, może mieć więc zastosowanie do sytuacji szczególnych i tylko czasowo. Jego zastosowanie nie może niweczyć skutków art. 37 ust. 1 pkt 1 P.b. z 1974 r. Przepis ten nie może być wykorzystywany do ciągłego odraczania wykonania przymusowej rozbiórki i to z tych samych powodów. Unormowanie to nie daje podstaw do ciągłego uchylania się od nakazu rozbiórki (por. wyrok WSA w Olsztynie z 10 listopada 2021 r. II SA/Ol 677/21). Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy obu instancji zasadnie w ramach przysługującego im uznania administracyjnego przyjęły, że nie zachodzą w sprawie okoliczności pozwalające na kolejne odroczenie rozbiórki przedmiotowego domu mieszkalnego. Z niespornych w sprawie okoliczności wynika, że termin rozbiórki przedmiotowego domu mieszkalnego określony pierwotnie na 30 września 1995 r., ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Kielce z 18 października 1995 r. został odroczony do 31 grudnia 2000 r. Mimo upływu tego terminu oraz kolejnych prawie 25 lat, rozbiórka nie została wykonana ani dobrowolnie, ani też w drodze egzekucji administracyjnej. O braku zamiaru jej wykonania po stronie skarżącej świadczy to, że przez te lata prowadzone były w tym budynku roboty budowlane polegające na wymianie pokrycia dachowego, dobudowaniu pokoju na piętrze nad częścią tarasu od strony południowej oraz wykonaniu pokoju ze schodami prowadzącymi na piętro budynku w części parteru w miejscu przeznaczonym na garaż. Jak z tego widać wykonywane roboty budowlane polegały nie tylko na remoncie zmierzającym do zachowania substancji tego budynku i podtrzymania możliwości dalszego w nim zamieszkiwania, ale również na jego rozbudowie i przebudowie, co świadczy o tym, że inwestor nie zamierzał zrealizować nakazu rozbiórki nigdy. Dopóki w obrocie prawnym pozostaje ostateczny, a więc wykonalny nakaz rozbiórki, obowiązujące przepisy możliwości jego zignorowania nie przewidują. Trzeba zauważyć, że skarżąca próbowała w trybie nadzwyczajnym wyeliminować z obrotu prawnego nakaz rozbiórki przedmiotowego budynku mieszkalnego orzeczony decyzją Prezydenta Miasta Kielce z 4 lipca 1995 r. Próba ta skończyła się prawomocnym stwierdzeniem nieważności tej decyzji, ale tylko w części dotyczącej określenia terminu wykonania rozbiórki na 30 września 1995 r., (który to termin nie mógł być w decyzji określany z powodu braku podstawy prawnej) oraz również prawomocną odmową stwierdzenia nieważności tej decyzji rozbiórkowej w pozostałej części. Decyzja ta przy tym, w części odmawiającej stwierdzenia nieważności została zaskarżona do WSA w Warszawie, a wyrok tamtego sądu z 16 lutego 2021 r. VI SA/Wa 1263/20 oddalający skargę został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 12 marca 2024 r. II OSK 1783/21 skargę kasacyjną oddalił. W tamtym postępowaniu żaden z sądów nie zakwestionował ustalenia organu II instancji t.j. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie, że inwestorem przedmiotowego budynku mieszkalnego była J. P.. Organ ten oparł takie ustalenia na argumentacji, że J. P. nie kwestionowała faktu bycia inwestorem oraz zwracała się o odroczenie nakazu rozbiórki. Należy zauważyć, że również w niniejszym postępowaniu stroną wnioskująca o kolejne odroczenie terminu rozbiórki jest J. P., która na rozprawie przed Sądem przyznała, że wykonywała wszystkie remonty i rozbudowy przy spornym budynku. Nie jest też sporne, że w budynku tym zamieszkuje. Odnosząc się więc do zarzutu jej skargi dotyczącego naruszenia art. 38 ust. 1 prawa budowlanego z 1974 r. poprzez uznanie, że to na skarżącej spoczywa obowiązek dokonania rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, podczas gdy nie była i nie jest inwestorem, właścicielem, ani zarządcą tego budynku, należy wyjaśnić, że przedmiotem niniejszego postępowania nie było ustalenie podmiotu zobowiązanego do wykonania nakazu rozbiórki orzeczonego w decyzji Prezydenta Miasta Kielce z 4 lipca 1995 r., ale stwierdzenie, czy strona wnioskujące o odroczenie tej rozbiórki spełnia określone w art. 39 prawa budowlanego z 1974 r. przesłanki do odroczenia tego nakazu. Jeżeli by więc J. P. nie była adresatem decyzji rozbiórkowej, to nie była by też uprawniona do składania wniosku o odroczenie tej rozbiórki. Odmowa tego odroczenia byłaby w takiej sytuacji również uzasadniona, ale z przyczyn podmiotowych, a nie przedmiotowych. Trzeba przy tym zauważyć, że aktualni właściciela nieruchomości oznaczonej numerem 42, obręb 0013 o pow. 1254 m˛ położonej w K. przy ulicy [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], są K. M. i M. J., które były stronami postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją i są też uczestniczkami niniejszego postępowania. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wyjaśnić, co następuje. Autor skargi nie wyjaśnił, jaki istotny wpływ na wynik sprawy miałby mieć brak ustalenia przez organy administracji charakteru i czasokresu wykonanych inwestycji. Jeżeli zarzut ten ma zmierzać do wykazania, że przedłożona w poprzednim postępowaniu inwentaryzacja oraz opinia techniczna potwierdzające prawidłowe, zgodne ze sztuką budowlaną i niepowodujące zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia wykonanie przedmiotowego budynku mieszkalnego, to trzeba zauważyć, że takie ustalenie nie może wpłynąć na wynik niniejszego postępowania. Jak to już bowiem wyżej wyjaśniono, dokonywanie przez skarżącą w okresie po wydaniu decyzji rozbiórkowej robót budowlanych polegających na rozbudowie, nadbudowie, czy przebudowie spornego budynku mieszkalnego, jest właśnie argumentem za odmową dalszego przedłużenie terminu rozbiórki, ponieważ wskazuje na brak woli wykonania tego nakazu kiedykolwiek. Gdyby dobry stan techniczny i prowadzone roboty budowlane przy obiekcie objętym ostatecznym i wykonalnym nakazem rozbiórki miały uzasadniać ciągłe odraczanie tej rozbiórki, to nakaz ten stałby się iluzoryczny i niepoważny. Jak to trafnie zauważył organ II instancji, skarżąca miała 30 lat na zaplanowanie i zorganizowanie nakazanej rozbiórki, czego nie uczyniła. Zamiast tego podejmowała działania związane z utrwalaniem stanu niezgodnego z prawem, np. poprzez darowanie córce swoich udziałów w nieruchomości zabudowanej przedmiotowym domem, czy przez przeprowadzanie w tym domu robót budowlanych. To powoduje również, że powoływane w skardze względy społeczne dotyczące zabezpieczenia w przedmiotowym budynku potrzeb mieszkaniowych J. P. będącej osobą starszą w słabym stanie zdrowia, nie mogły być uwzględnione. Podkreślić należy, że kwestię czasowego odroczenia rozbiórki ustawodawca pozostawił do oceny i uznania PINB, na którym to organie ciąży jednocześnie obowiązek dochodzenia egzekucji orzeczonego nakazu rozbiórki. Musi on zatem wyważyć z jednej strony względy społeczne lub gospodarcze, które będą przemawiały za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, a z drugiej strony musi mieć na uwadze bezwzględny prawny obowiązek rozbiórki. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy orzekające prawidłowo przyjęły, że argumenty skarżącej nie pozwalają na uznanie, aby było celowym umożliwienie dalszego korzystania z obiektu budowlanego objętego nakazem rozbiórki. Przekonanie skarżącej, że organ powinien uwzględnić wniosek z tego powodu, że budynek mieszkalny spełnia wymagania bezpieczeństwa, zaspokaja potrzeby skarżącej, która nie posiada możliwości zmiany miejsca zamieszkania, a skarżąca z "przedmiotową nieruchomością jest związana w sposób sentymentalny", potwierdza, że J. P. w ogóle nie przewidują wykonania nakazu rozbiórki. Odnośnie zarzutu braku ustaleń zmierzających do uznania, że zachodzą podstawy do odroczenia terminu rozbiórki przedmiotowego budynku trzeba zauważyć, że to w interesie strony jest wykazanie spełnienia przesłanek do czasowego odroczenia wykonania nakazu rozbiórki, a organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów na poparcie twierdzeń strony. Dlatego niezasadnie skarżąca zarzuca organom naruszenie powołanych w skardze przepisów postępowania dowodowego w tym zakresie. Nie jest prawdą, jakoby organ II instancji naruszył przepisy postępowania – art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej decyzji i nieodniesienie się do kluczowych okoliczności niniejszej sprawy. Również i ten zarzut nie został rozwinięty w uzasadnieniu skargi przez co nie wiadomo, jakie kluczowe okoliczności autor skargi ma na myśli. Natomiast lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odniósł się do wszystkich okoliczności rzeczywiście istotnych dla rozstrzygnięcia. Nie był zasadny wniosek dowodowy o zwrócenie się do Urzędu Miasta Kielce w celu zweryfikowania, czy przedmiotowy budynek jest usytuowany na działce, na której zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego dopuszczalne jest budownictwo mieszkaniowe. Takie ustalenie mogłoby mieć znaczenie w postępowaniu rozbiórkowym prowadzonym na podstawie art. 37 ust. 1 prawa budowlanego z 1974 r. Jak wynika bowiem z wykładni tego przepisu przywołanej w uchwale 7 sędziów NSA z 16 grudnia 2013 r. II OPS 2/13, przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. Ponieważ postępowanie w przedmiocie nakazania rozbiórki przedmiotowego budynku zakończyło się ostateczną decyzją, która nie została podważona również w postępowaniu nieważnościowym, w obecnie kontrolowanym postępowaniu dotyczącym odroczenia orzeczonej rozbiórki okoliczności te nie mają znaczenia. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.