II SA/Ke 133/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie choroby zawodowej stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji.

Decyzją z [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie stwierdził u K. K. choroby zawodowej – zaćmy wywołanej działaniem promieniowania podczerwonego lub długofalowego nadfioletowego, wymienionej w poz. 25.5 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Decyzja została skarżącej doręczona 15 grudnia 2016 r. W dniu 27 grudnia 2016 r. zostało do organu wniesione pismo zatytułowane odwołanie od decyzji Nr [...] (ze znajdującej się na nim adnotacji wynika, że pismo to zostało złożono osobiście). Pismo nie zawiera własnoręcznego podpisu, a jedynie figuruje pod nim napisane maszynowo (komputerowo) imię i nazwisko skarżącej. Decyzją z [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu tego odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na tę decyzję wniosła K. K., zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych oraz naruszenie art. 10 kpa, składając wniosek dowodowy i domagając się uchylenia zarówno decyzji organu II jak i I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż te, które zostały w niej przedstawione. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zmianami), dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (ten ostatni przepis, tj. art. 57a w sprawie nie ma zastosowania ). Mając na uwadze powyższą regulację prawną, z urzędu należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności wymienioną w art. 156 § pkt 2 kpa, albowiem została ona wydana bez podstawy prawnej. Jak już była o tym mowa na wstępie, złożone odwołanie nie zawiera własnoręcznego podpisu K. K. Zgodnie z art. 63 § 3 k.p.a., podanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Stosownie do przepisu art. 64 § 1 k.p.a. jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (§ 2). Stwierdzić zatem należy, że z art. 63 § 3 k.p.a. wynika, iż podanie (odwołanie) wniesione pisemnie winno być podpisane przez wnoszącego, przez co należy rozumieć umieszczenie własnoręcznego podpisu przez tę osobę pod treścią takiego dokumentu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2007 r., V SA/Wa 1338/06, Lex nr 337449). Odwołanie bez oryginalnego podpisu strony, a więc niespełniające określonych w art. 63 § 3 k.p.a. wymogów, nie jest odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 i art. 128 k.p.a., a jego rozpoznanie jest dotknięte wadą nieważności określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 lipca 2012 r., II SA/Gd 215/12, Lex nr 1225767, wyrok WSA w Poznaniu z 8 listopada 2013 r. sygn. II SA/Po 875/13). Również w doktrynie przyjmuje się, że rozpoznanie odwołania niepodpisanego przez stronę stanowi wydanie decyzji bez podstawy prawnej, a więc dotkniętej wadą z art. 156 § 1 pkt 2 kpa obwarowaną sankcją nieważności (komentarz do Kodeksu Postępowania Administracyjnego B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H.Beck, wydanie 13, str. 662-663). W sytuacji, gdy skarżąca wniosła odwołanie bez złożenia pod nim własnoręcznego podpisu, organ winien był wezwać ją w trybie art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 3 k.p.a. do usunięcia w terminie 7 dni tego braku formalnego poprzez jego podpisanie, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny rozpoznając niepodpisane odwołanie, a więc wniesione nieskutecznie, działał bez podstawy prawnej do prowadzenia postępowania odwoławczego. Dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji. Z uwagi na taki sposób rozstrzygnięcia przez Sąd i powody tego rozstrzygnięcia, Sąd nie mógł w niniejszej sprawie dokonać oceny zasadności zawartych w skardze zarzutów.