II SA/Ke 116/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na czynność – pismo Burmistrza Miasta i Gminy R. z dnia 3 stycznia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów przejazdu ucznia niepełnosprawnego do szkoły postanawia: odrzucić skargę.

W dniu 12 stycznia 2018 r. K. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, powołując m.in. art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, skargę na "czynność Burmistrza Miasta i Gminy R. z dnia 3 stycznia 2018 r. w przedmiocie odmowy zapewnienia bezpłatnego dojazdu do oddziału przedszkolnego Szkoły Podstawowej w D.". Wniosła o stwierdzenie bezskuteczności tej czynności, zarzucając naruszenie art. 32 ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe. W uzasadnieniu skarżąca podała, że Burmistrz, w odpowiedzi na wniosek z dnia 7 grudnia 2017 r., odmówił zapewnienia jej niepełnosprawnej córce dojazdu do oddziału przedszkolnego ww. szkoły podstawowej jako najbliższego oddziału przedszkolnego, gdzie jej dziecku zapewniona jest możliwość korzystania z pomocy wykwalifikowanej w sprawowaniu opieki nad dzieckiem wymagającym cewnikowania i poruszania się na wózku. Przedszkole Samorządowe w R. nie dysponuje zaś kadrą wykwalifikowaną w opiece nad dziećmi niepełnosprawnymi. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy R. wniósł o jej odrzucenie, nie znajdując podstaw do zmiany dotychczasowego stanowiska. W uzasadnieniu wyjaśnił, że możliwy jest zwrot kosztów dowozu córki skarżącej własnym środkiem transportu do Przedszkola Samorządowego w R.. Wskazał, że placówka ta posiada warunki do kształcenia dzieci obciążonych wszelkiego rodzaju niepełnosprawnościami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "Ppsa", sąd orzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zakres kontroli działalności administracji publicznej, wykonywanej przez sądy administracyjne wyznacza art. 3 § 2 Ppsa, zgodnie z którym sądy administracyjne są właściwe do orzekania w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skarżąca przedmiotem swojej skargi uczyniła czynność Burmistrza Miasta i Gminy R. polegającą na uznaniu za nieuzasadnione ubieganie się o zapewnienie córce skarżącej bezpłatnego dojazdu do oddziału przedszkolnego SP w D.. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 6 listopada 2017 r. skarżąca wystąpiła o zwrot kosztów przejazdu swojej niepełnosprawnej córki do Szkoły Podstawowej w D.. W odpowiedzi, udzielonej pismem z dnia 6 grudnia 2017 r., organ poinformował, że ubieganie się o zwrot kosztów przejazdu do SP w D. jest nieuzasadnione. Wówczas skarżąca złożyła opisany na wstępie wniosek z dnia 7 grudnia 2017 r. W skardze zarzucono organowi naruszenie art. 32 ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r., Prawo oświatowe (Dz.U. z 2017 r., poz. 59 ze zm.), dalej "uPo". Przepis ten stanowi, że obowiązkiem gminy jest zapewnienie niepełnosprawnym dzieciom pięcioletnim i sześcioletnim oraz dzieciom objętym wychowaniem przedszkolnym na podstawie art. 31 ust. 2 bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższego przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej, innej formy wychowania przedszkolnego lub ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego albo zwrot kosztów przejazdu dziecka i opiekuna na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami, jeżeli dowożenie zapewniają rodzice. Z powyższej regulacji wynika, że jeżeli bezpłatnego transportu i opieki nie zapewni sama gmina, wyraźnie zwrot kosztów przejazdu dziecka i opiekuna następuje na podstawie umowy między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami zapewniającymi dowożenie. Zwrot kosztów, o którym mowa w art. 32 ust. 6 uPo nie mieści się więc katalogu spraw rozstrzyganych przez sądy administracyjne. Aktualnie uprawnienie do zwrotu kosztów przejazdu wymaga bowiem konkretyzacji w formie umowy cywilnoprawnej. Przyjęcie w obowiązującym stanie prawnym formy umowy wyklucza możliwość zakwalifikowania działań wójta w tym zakresie jako decyzji administracyjnej. Nie ma również podstaw do kwalifikacji ich jako aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, albowiem zwrot wymienionych kosztów następuje na podstawie umowy. W umowie tej określane są prawa i obowiązki stron oraz regulowane są zasady zwrotu kosztów przejazdu. Warunki takiej umowy i negocjowanie jej treści leży w gestii stron umowy a wynikłe na tym tle spory podlegają kompetencji sądów cywilnych. Sprawy takie należą do kategorii spraw cywilnych, których rozpatrywaniem zajmują się sądy powszechne, a nie sądy administracyjne. W sytuacji gdy zwrot kosztów przejazdu następuje na zasadach określonych w umowie cywilnoprawnej to odmowa zwrotu takich kosztów nie może zostać uznana za akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa (por. postanowienie NSA z dnia 19 października 2016 r., sygn. I OSK 1849/16, wydane na tle nieobowiązującego już art. 14a ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, o treści zbieżnej z art. 32 ust. 6 uPo). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 Ppsa.