II SA/Ke 1063/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia oddala skargę.

II SA/Ke 1063/20 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach (dalej WINB) utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia [...] nakładające na A. B. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 21.000 zł z powodu uchylania się zobowiązanego od obowiązku rozbiórki samowolnie wykonanego budynku garażowego o wymiarach 3,5 m x 6,0 m zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...](obręb 11, arkusz 3) przy ulicy [...] oraz wzywające do: 1. wpłacenia powyższej grzywny w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia na konto PINB w [...], a w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, 2. wykonania określonego w tytule wykonawczym nr E1/2020 z dnia 4 czerwca 2020 r. obowiązku w terminie 14 dni od daty doręczenia postanowienia, gdyż w przeciwnym razie zlecone będzie wykonanie zastępcze na koszt zobowiązanego oraz obciążające zobowiązanego opłatą za wydanie w/w postanowienia o nałożeniu grzywny w wysokości 68 zł. Uzasadniając wydane postanowienie WINB podniósł, że w związku z wybudowaniem samowolnie budynku garażowego PINB w [...], po przeprowadzeniu stosownego postępowania, w dniu 5 stycznia 2018 r. wydał decyzję nakazującą A. B. dokonanie rozbiórki ww. budynku garażowego przy ul. [...]. WINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach prawomocnym wyrokiem z dnia 26 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Ke 330/18 oddalił skargę na decyzję WINB. Upomnieniem z dnia 14 listopada 2019 r. PINB w [...] wezwał zobowiązanego A. B. do wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku garażowego. Jednocześnie organ pouczył zobowiązanego, iż w razie niewykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia 5 stycznia 2018 r. w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne przeciwko zobowiązanemu. Jak wynika z notatki służbowej sporządzonej w dniu 3 grudnia 2019 r. przez pracownika PINB w [...] A. B. zwrócił się z prośbą o przedłużenie terminu wykonania rozbiórki przedmiotowego budynku do dnia 31 maja 2020 r. ze względu na stan zdrowia. W dniu 4 czerwca 2020 r. pracownicy PINB w [...] dokonali kontroli na działkach nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...], podczas której stwierdzili, że przedmiotowy budynek garażowy nie został rozebrany. Tytułem wykonawczym z dnia 4 czerwca 2020 r. PINB w [...] wszczął postępowanie egzekucyjne w administracji. Wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia 10 września 2020 r. PINB w [...] nałożył na A. B. grzywnę w wysokości 21.000 zł. Rozpatrując zażalenie A. B. na to postanowienie i dokonując ponownej oceny zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, organ II instancji stwierdził, że w sytuacji stwierdzenia przez organ, iż obowiązek nałożony decyzją PINB w [...] z dnia 5 stycznia 2018 r., nie został wykonany, organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany do wyegzekwowania tego obowiązku przy zastosowaniu środków przymusu, jakie przewiduje ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nałożenie na zobowiązanego grzywny w wysokości 21.000 zł ma na celu przymuszenie go do wykonania nakazu określonego w ww. decyzji. Stosownie do przepisu art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ I instancji doręczył A. B. upomnienie w dniu 18 listopada 2019 r. Organ odwoławczy nie dopatrzył się także nieprawidłowości jeśli chodzi o tytuł wykonawczy wystawiony w dniu 4 czerwca 2020 r. Natomiast odnosząc się do wysokości nałożonej grzywny WINB wskazał, że została ona prawidłowo wyliczona przez organ I instancji. Zgodnie bowiem z art. 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Stosownie zaś do art. 121 § 5 cyt. ustawy "wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, objętego nakazem rozbiórki iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ustalonej z ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. W dacie wydania postanowienia organu I instancji o nałożeniu grzywny podstawą naliczenia wysokości grzywny była cena 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za II kwartał 2020 r. w kwocie 5000 zł (zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 21 sierpnia 2020 r.). Powierzchnia zabudowy przedmiotowego budynku wynosi: 3,5 m x 6 m = 21 m2. Obliczona zatem kwota grzywny stanowiąca iloczyn powierzchni zabudowy i 1/5 powyższej ceny 1 m2 powierzchni użytkowej, wynosi: 21 m2 x (1/5 x 5000,00) zł/m2 = 21 000 zł. Organ egzekucyjny prawidłowo naliczył także opłatę za czynności egzekucyjne w wysokości 68 zł bowiem w myśl art. 64 a § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym pobiera opłaty za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia - 10 % kwoty nałożonej grzywny, nie więcej jednak niż 68 zł. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji WINB podniósł, że wybrany środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia jest zdecydowanie najmniej uciążliwy dla zobowiązanego, w porównaniu do bardziej uciążliwego środka jakim jest zastępcze wykonanie obowiązku. Z uwagi na charakter obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie organ egzekucyjny miał możliwość zastosowania jedynie dwóch środków egzekucyjnych, tj. grzywny w celu przymuszenia lub wykonania zastępczego. W trakcie postępowania egzekucyjnego wynikającego z przepisów Prawa budowlanego organ egzekucyjny powinien, w razie bezskutecznego upływu terminu określonego w upomnieniu, w pierwszej kolejności nałożyć grzywnę w celu przymuszenia na podstawie art. 119 § 1 lub § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nałożenie w pierwszej kolejności na zobowiązanego środka przymusu w postaci wykonania zastępczego byłoby niewłaściwe, bowiem wiązałoby się z wysokimi kosztami, które obciążyłyby zobowiązanego i w żadnym wypadku nie mogłyby być zwrócone po przymusowym wykonaniu obowiązku. Grzywna w celu przymuszenia nie jest karą lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Celem nałożenia grzywny jest między innymi uniknięcie konieczności sięgania do następnego dolegliwszego środka egzekucyjnego, jakim jest wykonanie zastępcze. Zatem jedynym sposobem uniknięcia prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji jest wykonanie obowiązków nakazanych przez organ administracji publicznej. Stosownie zaś do przepisu art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Ponadto przepis art. 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umożliwia zwrot uiszczonych lub ściągniętych grzywien w przypadku wykonania obowiązku. Z kolei w przypadku wykonania zastępczego nie istnieją żadne przepisy umożliwiające zwrot pobranych środków. Z powyższego wynika mniejsza uciążliwość grzywny od wykonania zastępczego, ale nie jest to jedyny argument. Mniejsza uciążliwość grzywny od wykonania zastępczego wynika pośrednio także z faktu, że w przypadku wykonania zastępczego zobowiązany nie miałby żadnego wpływu na wybór wykonawcy robót, gdyż zostałby on wybrany przez organ administracji. Natomiast w przypadku dobrowolnego wykonania obowiązku na skutek przymuszenia grzywną, zobowiązany ma pełne możliwości korzystania z praw rynku i wyboru najtańszej oferty, pochodzącej także od takich firm, które nie zgłosiłyby się do ewentualnego wykonania zastępczego. Organ egzekucyjny słusznie zatem w pierwszej kolejności nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia, która jest najmniej dolegliwym środkiem egzekucyjnym w przypadku konieczności wyegzekwowania obowiązków wynikających z Prawa budowlanego. Odnosząc się do naruszenia art. 121 § 2 i § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ wskazał, że w niniejszym przypadku art. 121 § 2 tej ustawy nie ma zastosowania, a więc zarzut o przekroczeniu maksymalnej kwoty należy uznać za nietrafiony. Podstawą zaskarżonego postanowienia jest art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który ma zastosowanie w przypadkach obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części i który przewiduje wskazany wyżej sposób wyliczenia wysokości grzywny. Odnosząc się natomiast do wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego organ wskazał, że nie stwierdził przesłanek uzasadniających wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Ponadto zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ nadzoru działa z urzędu, a nie na wniosek zobowiązanego. Ww. ustawa nie zna instytucji wstrzymania postępowania egzekucyjnego ani wstrzymania czynności egzekucyjnych na wniosek zobowiązanego. Wskazane przepisy nie dają więc zobowiązanemu poddanemu egzekucji żadnych bezpośrednich uprawnień do występowania na ich podstawie o wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł A. B., zarzucając postanowieniu WINB: 1. naruszenie art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie i uznanie garażu za budynek, w przypadku kiedy on nim nie jest, gdyż nie posiada fundamentów, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego zastosowanie, a powyższe miało wpływ na treść zaskarżonego postanowienia; 2. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 6, art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 kpa poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, niedostateczne i niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący na podstawie art. 61 § 2 pkt. 1 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a. wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia organu w całości jako naruszającego prawo; 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przypisanych. Uzasadniając swe stanowisko skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie na skarżącego została nałożona grzywna w celu przymuszenia na podstawie art. 121 § 4 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepisy te dotyczą wyłącznie sytuacji, gdy egzekucja ma na celu spełnienie przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, mają więc charakter lex specialis. Jeszcze węższe, pod względem przedmiotowym, jest stosowanie § 5 tegoż artykułu, bowiem może on być stosowany tylko w przypadku "przymusowej rozbiórki budynku lub jego części", przy czym przy obliczaniu wysokości grzywny w celu przymuszenia bierze się pod uwagę wielkość "powierzchni zabudowy budynku lub jego części objętego nakazem przymusowej rozbiórki". Z powyższego wynika, że nakładając na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia organ winien przede wszystkim rozważyć, czy nakaz rozbiórki dotyczy budynku (lub jego części) w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a następnie przy określaniu wysokości grzywny uwzględnić powierzchnię zabudowy budynku (lub jego części). Przedmiotowy garaż posiada niewielką wartość i wobec niego nie można stosować przepisu art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż nie jest on budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane albowiem nie posiada fundamentów wobec czego nie spełnia przesłanek ww. przepisu, zgodnie z którym przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Do obiektów budowlanych lub ich części, których rozbiórkę nakazano, a które nie są budynkami w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, przy nakładaniu na zobowiązanego grzywny w celu przymuszenia, nie można stosować art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten ustanawia sposób obliczania wysokości grzywny, a jej wysokość - w przeciwieństwie do przypadków przewidzianych w § 2 i 3 - nie jest ograniczona górnymi granicami. Nie można zatem tu dopuścić do stosowania wykładni rozszerzającej, bowiem mogłoby to doprowadzić do sytuacji, że wysokość grzywny byłaby wyższa od wartości obiektu budowlanego, podlegającego rozbiórce. Stąd też przy ustalaniu wysokości grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku przymusowej rozbiórki innego obiektu budowlanego niż budynek, winny być stosowane przepisy art. 121 § 2, 3 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji. Za nietrafny uznał zarzut naruszenia art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie i uznanie garażu za budynek. Wskazał, iż w decyzji z dnia 26 marca 2018 r. wskazano, że przedmiotowy obiekt należy zakwalifikować jako budynek, z czym zgodził się WSA w Kielcach w wyroku z dnia 26 lipca 2018r. Przemawia za tym fakt, że jest on trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych czyli ścian, posiada dach, fundamenty, którymi przy ścianie północnej jest murek po starym ogrodzeniu, a przy pozostałych ścianach to stopy fundamentowe, w których obsadzone zostały słupki, pomiędzy którymi wsunięte są płyty prefabrykowane i słupy, na których obsadzone są wrota garażowe. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności postanowienia organu II instancji. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie zostało objęte postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia z powodu uchylania się przez zobowiązanego A. B. od wykonania obowiązku rozbiórki samowolnie wykonanego budynku garażowego o wymiarach 3,5 m x 6,0 m zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...] przy ulicy [...]. Obowiązek ten wynikał z ostatecznej i prawomocnej decyzji PINB w [...] z dnia [...], zaś organ I instancji przesłał skarżącemu upomnienie z dnia 14 listopada 2019 r., wzywając do wykonania obowiązku rozebrania ww. budynku garażowego, które to upomnienie zostało doręczone w dniu 18 listopada 2019 r. Organ ten wystawił także tytuł wykonawczy z dnia 4 czerwca 2020 r., którym wszczął postępowanie egzekucyjne celem wyegzekwowania nałożonego obowiązku. Niespornym jest także, że zobowiązany obowiązku tego nie wykonał – nawet pomimo przychylenia się przez organ do jego wniosku o przedłużenie terminu wskazanego w upomnieniu z uwagi na stan zdrowia skarżącego. Postanowienie objęte skargą wydane zostało na podstawie art. 119 i nast. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm.), dalej jako "u.p.e.a.". Grzywna w celu przymuszenia jest jednym ze środków egzekucyjnych stosowanych w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Nakłada się ją, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 119 § 1 i 2 u.p.e.a). Grzywna w celu przymuszenia jest środkiem, który z uwagi na dolegliwość natury finansowej skłania zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Znajduje ona zastosowanie do wszystkich obowiązków o charakterze niepieniężnym polegających na braku działania (czyli zaniechaniu, znoszeniu) lub pewnym działaniu. Natomiast w przypadku egzekucji obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego najpierw powinna być nałożona grzywna w celu przymuszenia, zaś dopiero w drugiej kolejności powinno być zastosowane wykonanie zastępcze (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2315/10). Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że grzywna w celu przymuszenia spełnia funkcję motywującą zobowiązanego do spełnienia nałożonego obowiązku. Nie jest więc karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Zasadniczym zarzutem podniesionym przez A. B. we wniesionej skardze jest zarzut niezasadnego zastosowania art. 121 § 5 u.p.e.a. Przewidziany w tym przepisie sposób ustalenia wysokości grzywny ma bowiem zastosowanie w przypadku przymusowej rozbiórki "budynku lub jego części", gdy tymczasem w niniejszym przypadku przedmiotem nałożonego obowiązku jest garaż, który zdaniem skarżącego nie może być uznany za budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej jako "u.P.b.", gdyż nie posiada fundamentów. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Jak słusznie zauważył skarżący, wobec braku odmiennej definicji pojęcia "budynku", na gruncie u.p.e.a. zasadnym jest odwołanie się do definicji zawartej w art. 3 pkt 2 u.P.b., zgodnie z którym przez "budynek" należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. Techniczne (faktyczne) powiązanie określonej konstrukcji budowlanej z gruntem nie stanowi kryterium uznania tej konstrukcji za "trwale związaną z gruntem" i odwrotnie: brak powiązania technicznego nie przesądza o tym, że obiekt przestaje być budynkiem (por. m.in. wyrok WSA w Opolu z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. II SA/Op 404/16, wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. VII SA/Wa 1773/16). Nie ma przy tym powodu, by garaż nie mógł zostać uznany za budynek w powyższym rozumieniu jeśli spełnia cechy określone w powołanym przepisie (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. II SA/Bk 590/16). Słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że możliwość uznania przedmiotowego garażu za budynek była przedmiotem ustaleń organów orzekających nakaz jego rozbiórki, a stanowisko w tym przedmiocie zostało podzielone przez WSA w Kielcach w wyroku z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. II SA/Ke 330/18. Obiekt ten został uznany za "budynek garażowy", co wynika z ostatecznej i prawomocnej decyzji nakazującej rozbiórkę. Jak wówczas ustalono, budynek garażu wykonano w konstrukcji mieszanej, ściana północna zbudowana jest z blachy na konstrukcji stalowej, z wykorzystaniem wcześniejszego, stalowego ogrodzenia działki na betonowym, podwyższonym cokole. Ściana zachodnia to stalowa brama wjazdowa od strony ul. [...]. Ściana południowa wykonana jest z betonowych prefabrykowanych przęseł na betonowych słupkach. Takiej samej konstrukcji jest ściana wschodnia, w której są drzwi. Dwuspadowy w kierunku północ-południe dach konstrukcji drewnianej kryty jest blachą trapezową. Skarżący w toku wspomnianego postępowania sądowego również podnosił, że garaż nie posiada fundamentów, co uniemożliwia jego kwalifikację jako budynku. Jak podniósł Sąd w uzasadnieniu ww. wyroku twierdzeniom tym przede wszystkim przeczą ustalenia organu, że przy ścianie północnej fundamentami garażu jest murek po starym ogrodzeniu, a przy pozostałych ścianach to stopy fundamentowe, w których obsadzone zostały słupki, pomiędzy którymi wsunięte są płyty prefabrykowane i słupy, na których są obsadzone wrota garażowe. W efekcie za prawidłową uznano kwalifikację przedmiotowego obiektu jako budynku. W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia innej kwalifikacji tego obiektu na etapie postępowania egzekucyjnego. W tej sytuacji za prawidłowe należy uznać stanowisko organów, że przedmiotowy obiekt stanowi budynek, a do ustalenia wysokości grzywny należało zastosować art. 121 § 5 u.p.e.a. (por. też wyrok NSA z dnia 19 listopada 2019 r., sygn. II OSK 3338/17 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2017 r., sygn. II SA/Kr 212/17). Sąd podziela także w całości sposób wyliczenia tej wysokości przez organ. Grzywna w okolicznościach sprawy została prawidłowo ustalona na kwotę 21.000 zł. Organ dopełnił także obowiązków określonych w art. 122 u.p.e.a. Podsumowując, organ egzekucyjny prawidłowo ocenił, że zastosowanie grzywny w celu przymuszenia było w tym przypadku uzasadnione. Jest to bowiem, jak już zaznaczono, środek mniej dolegliwy niż wykonanie zastępcze, a zarazem skłaniający zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Ponadto wykonanie zastępcze jest środkiem zaspokajającym, który generuje siłą rzeczy bezzwrotne, nierzadko znaczne koszty dla zobowiązanego. Grzywna w celu przymuszenia natomiast, nawet pomimo jej uiszczenia, może zostać w razie wykonania obowiązku zwrócona dłużnikowi na zasadzie art. 126 u.p.e.a. Spełnienie obowiązku powoduje także bezprzedmiotowość uiszczania grzywny, co znajduje wyraz w jej umorzeniu na podstawie art. 125 u.p.e.a. Skarżący nie uzasadnił bliżej, odnosząc się do okoliczności rozpatrywanej sprawy, podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 10, art.77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 kpa, a Sąd ze swej strony nie dopatrzył się naruszenia norm wynikających z tych regulacji. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.