II SA/Go 910/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Spółka z o. o. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek postanawia odrzucić skargę.

T. Spółka z o. o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek. Skarga ta została podpisana przez Prezesa Zarządu – N.B. Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2021 r. WSA w Gorzowie Wlkp. stwierdził swą niewłaściwość do rozpoznania sprawy i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, jako sądowi właściwemu miejscowo. Pismem z dnia [...] marca 2021 r. WSA w Warszawie wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie do podpisania skargi, tj. aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została przesłana na adres strony skarżącej podany w skardze i po podwójnym awizowaniu wróciła do WSA w Warszawie jako nie podjęta w terminie. Następnie postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2021 r. WSA w Warszawie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp., z uwagi na zmianę obowiązujących przepisów prawa dotyczących właściwości miejscowej sądów. Skarga wpłynęła do WSA w Gorzowie Wlkp. w dniu 30 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza ustalenie, czy skarga została wniesiona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; określanej dalej jako p.p.s.a.) oraz czy została prawidłowo opłacona. Innymi słowy, postępowanie sądowoadministracyjne może się toczyć wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. W niniejszej sprawie stroną skarżącą jest T. Spółka z o. o. Stosownie do treści art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują w postępowaniu czynności przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Osoby te mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Brak w tym zakresie jest brakiem formalnym, który podlega uzupełnieniu. W art. 29 p.p.s.a. obowiązek osoby występującej w imieniu osoby prawnej (jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową) określony jest precyzyjnie jako wykazanie umocowania przy pomocy dokumentu, co w sytuacji wniesienia skargi należy rozumieć jako złożenie do akt sprawy sądowoadministracyjnej dokumentu, z którego wynika umocowanie do jej podpisania (postanowienie NSA z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OZ 280/18). Złożona przez Spółkę skarga została podpisana przez Prezesa Zarządu N.B., jednakże do skargi nie zostały załączone żadne dokumenty, z których wynikałoby upoważnienie w/w osoby do reprezentowania Spółki. Wobec tego, pismem sądowym z dnia 9 marca 2021 r. WSA w Warszawie, wówczas właściwy miejscowo do rozpoznania sprawy, wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie do podpisania skargi, tj. aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została przesłana na adres strony skarżącej podany w skardze i po podwójnym awizowaniu wróciła do WSA w Warszawie jako nie podjęta w terminie i została uznana przez Sąd za skutecznie doręczoną z dniem 31 marca 2021 r. Wezwanie do uzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi było skuteczne, ponieważ nastąpiło ono w czasie, gdy do rozpoznania sprawy właściwy był WSA w Warszawie. Analiza akt sprawy wykazała, że pomimo zakreślonego przez Sąd w Warszawie terminu, strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego wniesionej skargi, co uniemożliwiło nadanie skardze dalszego biegu. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.