II SA/Go 879/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 17 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M.F. i G.F. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 9 lipca 2019 r. w sprawie sprawy ze skargi M.F. i G.F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.

Na podstawie zarządzenia z dnia 17 grudnia 2018 r. M.F. i G.F. zostali wezwani do uzupełnienia braku formalnego zawartego w skardze wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie tego wniosku na urzędowym, formularzu PPF – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie G.F. przesłano druk formularza PPF. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 19 lutego 2019 r. wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania. Po wniesieniu przez M.F. sprzeciwu od ww. zarządzenia, postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił ww. postanowienie. Kolejnym zarządzeniem z dnia 31 maja 2019 r. M.F. została ponownie wezwana do uzupełnienia braku formalnego w/w wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wraz z wezwaniem skarżącej przesłano druk formularza PPF. Wezwanie do usunięcia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, wskazujące termin jego wykonania oraz określające skutki prawne niewykonania wezwania, zostało doręczone skarżącemu G.F. dnia 17 stycznia 2019 r., natomiast skarżącej M.F. dnia 24 czerwca 2019 r. W stosunku do skarżącego termin do wykonania wezwania rozpoczął swój bieg od 18 stycznia 2019 r. i upłynął bezskutecznie z dniem 24 stycznia 2019 r. (dzień roboczy – czwartek). Natomiast w stosunku do skarżącej termin do wykonania wezwania rozpoczął swój bieg od 25 czerwca 2019 r. i upłynął bezskutecznie z dniem 1 lipca 2019 r. (dzień roboczy – poniedziałek). We wskazanych wyżej terminach skarżący nie uzupełnili braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 9 lipca 2019 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu referendarz sądowy, działając na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") podał, że strona skarżąca w zakreślonym terminie nie złożyła ww. wniosku na urzędowym formularzu PPF. Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła sprzeciw, z uwagi na "naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia (postanowienia) referendarza sądowego, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie (postanowienie) referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, prawidłowe jest zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jak wynika z dyspozycji art. 257 p.p.s.a. niezłożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu w zakreślonym terminie. Natomiast nieuzupełnienie tego braku formalnego uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie wniosku i stanowi przesłankę do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie skarżący pomimo przesłania im na wskazany adres urzędowego formularza PPF wraz z zobowiązaniem do złożenia wypełnionego w/w formularza, nie złożyli wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, co z kolei oznacza, że nie uzupełnili braku formalnego złożonego wniosku. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.