II SA/Go 813/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 8 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Go 813/19.

W dniu 15 listopada 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga T.N. na postanowienie SKO z dnia [...] października 2019 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania. W treści skargi skarżący zawarł wniosek o zwolnienie z kosztów sadowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt II SPP/Go 148/19 Referendarz sądowy zwolnił skarżącego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowił na jego rzecz adwokata. W dniu 9 marca 2020 r. do Sądu wpłynęło pismo informujące, iż na pełnomocnikiem skarżącego Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej wyznaczył adw. M.S.. Następnie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Go 813/19, wydanym na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę T.N.. W dniu 24 kwietnia 2020 r. do tutejszego Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o sporządzenie uzasadnienia do wyroku z dnia 8 kwietnia 2020 r. i jednocześnie o jego uzupełnienie poprzez zasądzenie od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz pełnomocnika kosztów zastępstwa procesowego powiększonych o należny podatek VAT, albowiem koszty te nie zostały pokryte przez skarżącego w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W świetle przepisu art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl art. 157 § 2 p.p.s.a., wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 157 § 3 p.p.s.a. stanowi, że orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Następnie wskazać należy, iż zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei przepis art. 209 p.p.s.a. stanowi, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Przywołany przepis art. 209 p.p.s.a znajduje zastosowanie jedynie do kosztów postępowania między stronami (zob. wyroki NSA z dnia 16 stycznia 2015 r. I OSK 2521/13, z dnia 8 marca 2017 r. I OSK 2010/16). Po pierwsze należy zwrócić uwagę, iż w przedmiotowej sprawie Sąd oddalił skargę a po drugie skarżący, na skutek przyznanego mu prawa pomocy, nie poniósł w sprawie żadnych kosztów sądowych. W związku z powyższym brak było podstaw do zwrotu zasądzenia kosztów sądowych. Wyjaśnić należy jednocześnie, iż wniosek o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu nie należy do rozstrzygnięć, które Sąd winien z urzędu zamieścić w orzeczeniu kończącym postępowanie. Żaden bowiem z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zobowiązuje sądu do zawarcia takiego rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie. Podstawy do takiego działania Sądu nie stanowi art. 250 p.p.s.a., zgodnie z którym wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten wskazuje jedynie na zasady, według których ustala się wysokość wynagrodzenia ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika. W odniesieniu do kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, zastosowania nie znajdują również postanowienia art. 209 p.p.s.a. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa, przyznawane jest natomiast w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2019 r., I FZ 14/19). Powyższe oznacza, iż Sąd nie jest zobowiązany do zamieszczania z urzędu w wyroku orzeczenia w przedmiocie wynagrodzenia ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika z tytułu pomocy udzielonej z urzędu. Mając zatem na względzie powyższe Sąd stwierdził, że wniosek pełnomocnika strony skarżącej o uzupełnienie wyroku w zakresie wskazanym w tym wniosku nie zasługiwał na uwzględnienie. Wobec powyższego, na podstawie art. 157 § 1-3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.