II SA/Go 767/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2023 r. sprawy ze skargi H. spółki z o.o. sp. k. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.

1. Dnia [...] lipca 2021 r. na drodze ekspresowej nr [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował T.K., który wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy na trasie [...] w imieniu i na rzecz przedsiębiorstwa H. Sp. z.o.o. sp.k. Kierujący okazał m.in. wypis z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydany Spółceprzez Prezydenta Miasta oraz umowę zlecenie nr [...] zawartą pomiędzy T.K. a ww. Spółką. Nie okazał innych dokumentów uprawniających do wykonywania przewozu. W trakcie tej kontroli, po pobraniu i analizie danych cyfrowych z karty kierowcy, wykresówek oraz dokumentacji czasu pracy ustalono, że w okresie od [...] czerwca 2021 r. do [...] lipca 2021 r. kierowca T.K. 27 razy nie dokonał wpisów dotyczących symbolu państwa rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy.Powyższe utrwalono w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2021 r. Protokół ten został przez kierującego podpisany bez wnoszenia zastrzeżeń. Zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2021 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poinformował H. Sp. z o.o. sp. k. o wszczęciu postępowania wobec Spółki w sprawie nałożenia kary pieniężnej w zakresie naruszeń opisanych w protokole kontroli. Następnie decyzją z dnia [...] października 2021 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. W jej uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że kierowca nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, wypisu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, okazując jedynie wypis nr [...] z zaświadczenia na przewozy drogowe rzeczy na potrzeby własne nr [...] wydane dla przedsiębiorcy H. sp. z.o.o. sp.k. Podniósł też, że kierujący jest zatrudniony w ww. Spółce na podstawie umowy zlecenia nr [...] od dnia [...] lutego 2021 r. (którą okazał do kontroli) i wykonywał przewóz elementów betonowych z [...] do [...] zgodnie z okazanym dokumentem w/z [...]. Organ I instancji powołał treść art. 5, art. 5a, art. 33, art. 4 ustawy z dnia 6 września 2021 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 919 ze zm.) oraz art. 3 i 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. L. 300 z 14.11.2009, str. 72-87), po czym stwierdził, że powyższe wyczerpuje znamiona naruszenia zawarte w Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Nadto organ I instancji zauważył, że kierowca 27 razy nie dokonał wpisów dotyczących symbolu państwa rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy(na str. 4-6 decyzji organ I Instancji opisał szczegółowo te naruszenia). Poddane analizie dane cyfrowe pobrane z karty kontrolowanego kierowcy nie zawierają tych danych wprowadzonych ręcznie bądź automatycznie. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przytoczył treść art. 32 ust. 1 oraz art. 34 ust. 3 i ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1). Następnie stwierdził, że powyższe wyczerpuje znamiona naruszenia zawarte w Ip. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który karą pieniężną sankcjonuje ww. naruszenie. Organ I instancji wyjaśnił, że w czasie wszczętego postępowania wyjaśniającego strona nie skorzystała z przysługującego prawa do wniesienia dodatkowych wyjaśnień. Nie przesłała również dokumentów, o które została wezwana w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania (tj. dokumentu potwierdzającego fakt zatrudnienia kontrolowanego kierowcy oraz uprawnień transportowych), pomimo wydłużenia na wniosek strony terminu do dokonania tej czynności. Organ I instancji wskazał zatem, że decyzję wydano w oparciu o materiał zgromadzony podczas kontroli drogowej oraz ustalenia organu kontrolnego w Biurze ds. Transportu Międzynarodowego oraz Urzędu Miasta. Zaznaczył też, że suma kar pieniężnych z tytułu stwierdzonych naruszeń wynosi 13.350 zł. Zatem, w związku z art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym ograniczono ją do kwoty 12.000 zł. 2. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie zarzucając jej naruszenie: 1) art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym przez jego błędną wykładnię sprowadzającą się do uznania, że za "pracownika" w rozumieniu ustawy należy uznawać jedynie osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę, podczas gdy w świetle konstytucyjnej zasady wolności wykonywania zawodu (art. 65 ust. 1 Konstytucji RP) strony mogą podjąć ze sobą współpracę nie tylko w oparciu o umowę o pracę, ale również w różnych formach cywilnoprawnych, gwarantując sobie zbliżony poziom kontroli nad sposobem wykonywania pracy, lecz na dogodnych dla każdej ze stron warunkach; 2) art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przez jego błędne zastosowanie wynikające z nieprawidłowej kwalifikacji wykonywanego przez spółkę transportu jako transportu drogowego rzeczy, podczas gdy byłto transport na potrzeby własne; 3) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie, nie uwzględnienie zgłaszanych w dniu kontroli: tytułu własności przewożonego towaru oraz innych argumentów podnoszonych wówczas przez pracownika Spółki; 4) art. 92a ust. 1, ust. 7 i ust. 11 ustawy o transporcie drogowym i załącznika nr 3 lp. 1.1 poprzez błędne jego zastosowanie, i wymierzenie kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia bądź licencji, podczas gdy sporny przewóz miała charakter przewozu na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania we wskazanym zakresie. 3. Decyzją z dnia [...] października 2022 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wskazał, że po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty strony nie znajdują poparcia w zebranym materiale dowodowym. Wyjaśnił, że w świetle art. 4 ustawy o transporcie drogowym, transportem drogowym, który zaliczany jest do przewozu drogowego, jest nie tylko podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy, na warunkach określonych w art. 4 pkt 1 i pkt 2, ale w myśl art. 4 pkt 3 lit. a) ustawy o transporcie drogowym transportem drogowym jest także każdy faktyczny przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, która to nie polega na wykonywaniu transportu drogowego, jeśli nie stanowi on przewozu na potrzeby własne. Nawet jeśli przedsiębiorca nie prowadzidziałalności gospodarczej w zakresie przewozu rzeczy, to wykonywany przez niego przewóz drogowy (tylko pomocniczo w stosunku do prowadzonej działalności, jeśli nie spełnia on kumulatywnych warunków przewozu na potrzeby własne określonych w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym), uznać należy za transport drogowy, na wykonywanie którego - zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. Jeśli dany przejazd drogowy spełnia wymogi z art. 4 pkt 3 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, jego uznanie za transport drogowy jest niezależne od tego, czy spełnia on formalne wymogi prowadzenia działalności w zakresie transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym i to nawet wówczas, gdy wykonywany był tylko jednorazowo, czy incydentalnie. Organ odwoławczy wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż przewóz drogowy wykonywany przez stronę w dniu [...] lipca 2021 r. nie spełnił łącznie wszystkich warunków niezarobkowego przewozu drogowego. Nie był wykonywany przez pracownika strony (stosownie do art. 2 Kodeksu pracy), a jedynie zleceniobiorcę. Kierowca podczas kontroli przedstawił zawartą z przedsiębiorcą umowę zlecenia. Ponadto przedłożona przy odwołaniu kopia faktury nr [...] wystawiona w dniu [...] lipca 2021 r. nie potwierdza faktu, że ładunek elementów betonowych przewożony 15 dni później tj. w dniu [...] lipca 2021 r. był to towar zakupiony przez spółkę wskazany na fakturze. Zdaniem organu odwoławczego wszystkie okoliczności związane ze spornym przewozem zostały wyjaśnione podczas kontroli drogowej, a także w toku postępowania w I instancji. Niniejsze postępowanie wykazało ponad wszelką wątpliwość, że Spółka nie posiada uprawnień do wykonywania krajowego przewozu rzeczy. Poddanym kontroli drogowej pojazdem samochodowym wykonywano transport drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz skarżącej spółki. Jednocześnie przedsiębiorstwo nie posiadało licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w krajowym transporcie drogowym rzeczy. Strona posiadała zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne rzeczy, ale kontrolowany przewóz nie spełnił warunków z art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. Nadto organ odwoławczy wskazał, że po pobraniu i analizie danych cyfrowych z karty kierowcy, wykresówek oraz dokumentacji czasu pracy kontrolujący ustalili, że w okresie od [...] czerwca2021 r. do [...] lipca 2021 r. kierowca – T.K. 27 razy nie dokonał wpisówdotyczących symbolu państwa rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy. Zaznaczył, że skarżąca nie odniosła się do ww. naruszeniaoraz nie przedstawiła żadnych dowodów, iż do naruszenia tego doszło w okolicznościach, na które przedsiębiorca nie miał wpływu. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że przedsiębiorca nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających istnienie okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym. 4. Na powyższą decyzję H. Sp. z o.o. sp. k. wniosła skargę zarzucając jej, podobnie jak w odwołaniu, naruszenie: 1) art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym przez jego błędną wykładnię sprowadzającą się do uznania, że za "pracownika" w rozumieniu ustawy należy uznawać jedynie osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę, podczas gdy w świetle konstytucyjnej zasady wolności wykonywania zawodu (art. 65 ust. 1 Konstytucji RP) strony mogą podjąć ze sobą współpracę nie tylko w oparciu o umowę o pracę, ale również w różnych formach cywilnoprawnych, gwarantując sobie zbliżony poziom kontroli nad sposobem wykonywania pracy, lecz na dogodnych dla każdej ze stron warunkach; 2) art. 4 ust. 4 lit. a ustawy o transporcie drogowym przez jego błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym przyjęciu, żepracownikiem w rozumieniu tego przepisu jest tylko i włącznie osoba, która posiada zawartą umowę o pracę, w sytuacji gdy za pracownika należy uznać osobę, która niezależnie od nazwania jej umowy, wykonuje określoną pracę na rzecz określonego podmiotu, w sposób podporządkowany i za wynagrodzeniem; 3) art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przez jego błędne zastosowanie wynikające z nieprawidłowej kwalifikacji wykonywanego przez spółkę transportu jako transportu drogowego rzeczy, podczas gdy był to transport na potrzeby własne; 4) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie, nie uwzględnienie zgłaszanych w dniu kontroli: tytułu własności przewożonego towaru oraz innych argumentów podnoszonych wówczas przez pracownika Spółki; 5) art. 92a ust. 1, ust. 7 i ust. 11 ustawy o transporcie drogowym i załącznika nr 3 Ip.1.1 przez błędne jego zastosowanie, i wymierzenie kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia bądź licencji, podczas gdy sporny przewóz miała charakter przewozu na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Wobec podniesionych zarzutów spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w całości oraz zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. 5. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Zgodnie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259) - powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy skarg na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej i który nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. 7. Zaskarżona decyzja została wydana na skutek stwierdzenia przez organy, że wykonywanyprzez Spółkę w dniu [...] lipca 2021 r. przewóz drogowy nie był wykonywany przez jej pracownika, a tym samym nie spełnił łącznie wszystkich warunków niezarobkowego przewozu drogowego. Natomiastkontrolowany kierowca nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, wypisu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego a jedynie wypis nr [...] z zaświadczenia na przewozy drogowe rzeczy na potrzeby własne nr [...] wydane dla Spółki. Nadto, że w okresie od [...] czerwca2021 r. do [...] lipca 2021 r. kontrolowany kierowca 27 razy nie dokonał wpisówdotyczących symbolu państwa rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy. Drugie zewskazanych uchybień nie stanowi sporu między stronami niniejszego postępowania. Skarżąca Spółka ani w trakcie postępowania przed organami ani w skardze do tutejszego Sądu ustaleń organów wskazujących na brak ww. wpisów nie kwestionowała. Także w ocenie Sądu ustalenia te nie budzą wątpliwości i znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Powołane przez organ przepisy nakładające na kierowców obowiązek dokonywania takich wpisów oraz wskazujące na sankcje za ich naruszenie są prawidłowe. Z tych też względów Sąd uznał, że powielanie argumentacji organów w ww. zakresie w niniejszym uzasadnieniu jest bezcelowe. Tym bardziej, że skarżąca nie przedstawiła nie tylko (jak słusznie zauważył organ odwoławczy) żadnych dowodów, ale też żadnej argumentacji, która mogłaby sugerować, iż do naruszenia tego doszło w okolicznościach, których nie mogła przewidzieć, i na które nie miała wpływu, co mogłoby skutkować koniecznością zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. 8. Jeśli chodzi o pierwsze z naruszeń,jego kwalifikacja prawna zależy od rozstrzygnięcia, czy osoba zatrudniona na podstawie umowy zlecenia jest pracownikiem przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, czy też nie.Zgodnie z art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne –to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. 9. Z treści wskazanego przepisu wynika zatem, że jednym z warunków, które muszą wystąpić łącznie, aby przewóz został uznany za przewóz na potrzeby własne, jest prowadzenie pojazdów używanych do przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. W ustawie o transporcie drogowym znajdują się pojęcia o szerszym zakresie znaczeniowym: zatrudnieni kierowcy (np. art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 8 ust. 3 pkt 4), zatrudnione osoby (np. art. 8 ust. 3 pkt 4). W niektórych przypadkach ustawa wyraźnie wskazuje, że chodzi o kierowców bez względu na formę zatrudnienia (art. 7a ust. 8 lit. a i b ), co jednoznacznie wskazuje na zamierzone użycie w art. 4 pkt 4 lit. a terminu "pracownik". Ustawa o transporcie drogowym nie zawiera jednak definicji pracownika. W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie prezentowany jest pogląd, że rozumienie pojęcia "pracownik" użytego w art. 4 pkt 4 lit. a ustawy o transporcie drogowym następuje przy uwzględnieniu definicji tego pojęcia zawartej w art. 2 Kodeksu pracy (por. np. wyroki NSA z dnia 25 lipca 2019 r., II GSK 1865/17 oraz 13 marca 2019 r., akt II GSK 379/17, CBOSA). Zgodnie z art. 2 kodeksu pracy pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.Kategoria pracowników nie obejmuje zatem osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umów zlecenia (por. też wyroki NSA z dnia 21 lipca 2015 r., II GSK 1397/14; 5 marca 2015 r., II GSK 131/14; 6 maja 2016 r., II GSK 2748/14; CBOSA). Zaznaczyć trzeba, że ustawa o transporcie drogowym nie narzuca przedsiębiorcom formy zatrudnienia kierowców. Zatrudnienie kierowców na podstawie innych umów, niż umowa o pracę, jest dopuszczalne. Ustawa ta wskazuje jedynie przesłanki, których spełnienie powoduje, że przewóz może być traktowany jako przewóz na potrzeby własne. 10. Organy prawidłowo stwierdziły zatem, że dokonywany przez spółkę w dniu [...] lipca 2021 r. przewóz nie spełnia wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, a tym samym nie może być uznany za przejazd na potrzeby własne, bowiem kierujący kontrolowanym pojazdem został zatrudniony przez Spółkę na podstawie umowy zlecenia. Potwierdza to oświadczenie kierowcy złożone podczas kontroli oraz okazana przez niego umowa. Co istotne w trakcie postępowania skarżąca nie kwestionowała prawidłowości tej umowy. Z akt sprawy nie wynika, by umowa ta stanowiła przedmiot sporu pomiędzy jej stronami. Tymczasem w skardze Spółka zarzuca organowi, że w żaden sposób nie zweryfikował charakteru umowy kierowcy. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, zarzut ten jest bezpodstawny. W sytuacji, gdy przedsiębiorca chce skorzystać z udogodnień związanych z niezarobkowym przewozem drogowym − przewozem na potrzeby własne – to jego obowiązkiem jest zadbanie o takie ukształtowanie umowy zawieranej z kierowcą, któremu powierzono wykonywanie w ramach przedsiębiorstwa przejazdów, aby jej treść (w tym również jej nazwa) wprost i bez potrzeby przeprowadzania dedukcji dawała podstawy do przyjęcia przez organy uprawnione do kontroli drogowej, że jest to umowa o pracę. Nie jest bowiem rzeczą organów dokonywanie ustaleń w zakresie rzeczywistej treści stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z kierowcą, ponieważ nie są one wyspecjalizowane i przygotowane w zakresie dokonywania takich ustaleń. Sprawy w przedmiocie ustalenia istnienia stosunku pracy należą do właściwości sądów powszechnych – sądów pracy i organy uprawnione do prowadzenia kontroli drogowych nie mogą w tym zakresie wkraczać w ich kompetencje (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 24 maja 2022 r. III SA/Lu 52/22). Podkreślić należy, że powołany przez skarżącą na poparcie jej argumentacji wyrok NSA z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt II GSK 708/15 został wydany w odmiennym stanie faktycznym (strona posiadała prawomocny wyrok Sądu Rejonowego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznychdotyczący kwestionowanej przez nią umowy), brak jest zatem podstaw by w okolicznościach niniejszej sprawy posiłkować się zawartym tam wywodem. 11. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organy trafnie przyjęły, że wykonywany przez skarżącą Spółkę w dniu [...] lipca 2021 r. przewóz stanowił w istocie międzynarodowy transport drogowy, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. a ustawy o transporcie drogowym, tj. przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Przewóz ten wymagał, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, wcześniejszego uzyskania przez skarżącą odpowiedniej licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1072/2009). Skarżąca Spółka w dniu kontroli takiej licencji nie posiadała, wobec czego zaistniały okoliczności uzasadniające nałożenie na nią kary na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 1.1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. Z wskazanych wyżej przyczyn podniesione w skardze zarzuty, wskazujące na naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym są chybione. Niezasadne są również te sygnalizujące naruszenie przez organ przepisów postępowania. W ocenie Sądu organy podjęły w sprawie wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.), w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), a uzasadnienia decyzji organów obu instancji w zasadzie spełniają wymogi, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. W istocie zawarty w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego passus, że "przedłożona przy odwołaniu kopia faktury nr [...] wystawiona w dniu [...] lipca 2021 r. nie potwierdza faktu, że ładunek elementów betonowych przewożony 15 dni później tj. w dniu [...] lipca 2021 r. był to towar zakupiony przez spółkę wskazany na fakturze" nie został przez organ bliżej uzasadniony. Niemniej jednak, wobec stwierdzenia, że przewóz nie był wykonywany przez pracownika Spółki w rozumieniu art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.