II SA/Go 76/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku wnoszącej sprzeciw o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu w sprawie ze sprzeciwu L sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: przywrócić termin do wniesienia sprzeciwu.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r. znak: [...] Wójt Gminy ustalił na wniosek inwestora L sp. z o.o. (dalej jako spółka, inwestor, wnosząca sprzeciw) warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej ,,B" o mocy do 11,90 MW wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr [...] położonych w obrębie [...]. Decyzją z dnia [...] września 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania D.P. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przesyłka zaadresowana do pełnomocnika inwestora, zawierająca w/w decyzję, jako dwukrotnie awizowana (I awizo w dniu 5 grudnia 2022 r.) i nieodebrana, została zwrócona organowi i uznana została przez organ za doręczoną w dniu 19 grudnia 2022 r. Następnie w dniu 5 stycznia 2023 r. pełnomocnik reprezentujący spółkę wniósł od powyższej decyzji sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu pełnomocnik powołał się brak prawidłowego doręczenia skarżącej skarżonej decyzji. Pełnomocnik wyjaśnił, iż w budynku, w którym znajduje się biuro skarżącej zawsze obecna jest osoba odpowiedzialna za odbiór korespondencji, która później dystrybuuje przesyłki do właściwych biur mieszczących się w budynku. Ponadto każda odbierana przesyłka jest ewidencjonowana w księdze korespondencji. Nie ma możliwości, by właściwie zaadresowana korespondencja nie została odebrana przez osobę upoważnioną lub nie została zaewidencjonowana w księdze korespondencji. Prawidłowo zaadresowana korespondencja zawsze była odbierana i doręczana bez żadnych problemów pełnomocnikowi skarżącej, w tym także korespondencja z SKO przesyłana przed wydaniem Decyzji SKO (w sierpniu 2022 r. skarżąca odebrała pismo SKO z dnia 29 lipca 2022 r. zaadresowane do pełnomocnika skarżącej na ten sam adres). W przypadku zaskarżonej decyzji mimo informacji, że była ona dwukrotnie doręczana, żadna próba doręczenia nie została zaewidencjonowana w księdze korespondencji, co wskazuje, że błąd w doręczeniu leży prawdopodobnie po stronie operatora - Poczty Polskiej. Pełnomocnik podał, iż w związku z zamiarem wszczęcia postępowania reklamacyjnego przed operatorem pocztowym, zwrócono się do SKO z wnioskiem o wniesienie reklamacji lub zrzeczenie się tego prawa na rzecz Skarżącej. W piśmie z dnia [...] stycznia 2023 r. pełnomocnik uzupełnił stanowisko odnośnie wniosku o przywrócenie terminu. Mianowicie wskazał, iż na podstawie umowy najmu z [...] marca 2021 r. z G sp. z 0.0. sp.k. (obecnie G sp. z 0.0, dalej jako wynajmujący) - załączonej do pisma - spółka podnajmuje powierzchnię biurową w budynku ,, [...]" położonym w [...]. W umowie tej Spółka upoważniła pracowników wynajmującego i inne osoby z nim współpracujące do odbioru i otwierania korespondencji przychodzącej, skanowania i przesyłania tej korespondencji w formie elektronicznej na adres e-mail wskazany przez Spółkę. Obsługa najemców, w tym w zakresie odbioru poczty i innych przesyłek, odbywa się od poniedziałku do piątku. Wynajmujący jest zobowiązany do poinformowania Spółki o otrzymanej korespondencji w ciągu 24 godzin. Zdaniem pełnomocnika powierzając w ten sposób obsługę korespondencji dochowany został standard należytej staranności. Pełnomocnik podał, iż o otrzymaniu przez SKO zwrotu przesyłki zawierającej egzemplarz decyzji SKO dla Skarżącej dowiedział się 3 stycznia 2023 r., a o treści skarżonej decyzji SKO dowiedział się od organu I instancji. Dalej pełnomocnik wskazał, iż w dniach 5 i 13 grudnia 2022 r., kiedy miały być pozostawione awiza, do biura G nie wpłynęła jednak żadna korespondencja adresowana do Spółki, na potwierdzenie czego załączył oświadczenie Wynajmującego z dnia [...] stycznia 2023 r. Przy czym pełnomocnik podkreślił, iż do tej pory prawidłowo zaadresowana korespondencja była zawsze odbierana i niezwłocznie przesyłana dalej drogą elektroniczną do Spółki, w tym ta pochodząca od SKO (na potwierdzenie załączono dowody doręczeń takiej korespondencji). Po przesłaniu do Sądu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] marca 2023 r. oświadczenia o zrzeczeniu się na rzecz spółki prawa dochodzenia roszczeń związanych z wykonywaniem usługi pocztowej dotyczącej spornej przesyłki, Sąd przesłał w/w oświadczenie pełnomocnikowi spółki, zobowiązując go do przedłożenia Sądowi dowodu złożenia reklamacji do Poczty. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2023 r. pełnomocnik spółki poinformował o złożeniu reklamacji do Poczty polskiej, załączając jej kopię. Następnie zaś w piśmie z dnia [...] maja 2023 r. pełnomocnik skarżącej przedłożył pismo otrzymane z Biura Wsparcia Klientów Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] maja 2023 r., otrzymane w odpowiedzi na złożoną reklamację spornej przesyłki. Pełnomocnik zwrócił uwagę, iż pismo poczty nie spełnia wymagań dla odpowiedzi na reklamację usługi pocztowej, określonych w § 10 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej, a zawiera jedynie elementy stanu faktycznego, który zdaje się być przedstawiany w sposób usprawiedliwiający działanie listonosza. Nie zawarto w nim wyraźnego rozstrzygnięcia, wymaganego zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia. Według pełnomocnika w/w pismo potwierdza dokonanie błędów w doręczeniu jak i w zaadresowaniu przesyłki poleconej (z błędem w imieniu), do tego wpisano adres Spółki bez podania jej firmy. Jest oczywistym że w braku wyznaczenia odrębnego adresu do doręczeń, korespondencja nie powinna być wysyłana na adres biura [...] - w budynku będącym siedzibą wielu podmiotów. Z tego faktu mogła wynikać podnoszona w piśmie z dnia [...] maja 2023 r. odmowa przyjęcia przesyłki przez pracownika G sp. z 0.0. (podmiotu odpowiedzialnego za odbiór korespondencji do Spółki), choć wątpliwe jest czy taka odmowa faktycznie nastąpiła. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że skutki odmowy doręczenia pisma przewiduje kpa i prawo pocztowe, a wzór zwrotnego potwierdzenia odbioru przewiduje w pkt 4 podstawę do zwrotu w przypadku odmowy przyjęcia przesyłki, ewentualnie dla przypadku gdy pod wskazanym adresem adresat (błędnie wpisany K.R.) jest nieznany. Żadna z tych podstaw nie została zaznaczona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W miejsce tego na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaznaczono, że umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma w urzędzie pocztowym (awizo) "w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata" - co w istocie nie miało miejsca (w piśmie z [...] maja 2023 r. wskazano, że awizo miało być pozostawione "w recepcji budynku") i nie było adekwatne do sytuacji faktycznej (charakter budynku w zabudowie śródmiejskiej, bez określonego wejścia na posesję). Natomiast twierdzenie o pozostawieniu powtórnego zawiadomienia w dniu 13 grudnia 2022 r. w biurze G sp. z 0.0. jest sprzeczne ze stanowiskiem tego podmiotu (oświadczenie z dnia [...] stycznia 2023 r., w aktach sprawy), iż żadne awizo adresowane do Spółki ani przedmiotowa przesyłka nr [...] nie została zarejestrowana w dniach 5 i 13 grudnia 2022 r. Pełnomocnik zwrócił także uwagę, iż zgodnie z informacją w systemie do śledzenia przesyłek - emonitoring.poczta-polska.pl - powtórna próba doręczenia miała miejsce około godziny 6:39, a zatem poza godzinami pracy Urzędów Pocztowych (8:00-20:00), które zgodnie z ww. systemem i skanem koperty dokonywały doręczenia, a także poza godzinami pracy biura Spółki. Nie było możliwe doręczenie awizo o tej godzinie do biura Spółki, więc treść pisma z dnia [...] maja 2023 r. W świetle powyższego zdaniem pełnomocnika przedmiotowa przesyłka nie została prawidłowo doręczona Spółce, a zatem uchybienie terminu do wniesienia Sprzeciwu nastąpiło bez winy Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Złożony w przedmiotowej sprawie wniosek wnoszącej sprzeciw o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu należało uwzględnić. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (przy czym w myśl art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze jeżeli ustawa nie stanowi inaczej). Wyjątek od w/w zasady przewiduje art. 86 § 1 p.p.s.a. zgodnie z którym jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1, § 2, § 3 i § 4 p.p.s.a., aby w/w wniosek był skuteczny spełnione muszą zostać określone wymogi. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (także sprzeciwu) wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Należy podkreślić, iż brak winy po stronie podmiotu dokonującego czy zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej (o którym mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a.) stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Komentatorzy (H. Knysiak-Sudyka [w:] Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Komentarz. Orzecznictwo, wyd. V, Warszawa 2021, art. 87.) zwracają uwagę, iż art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). Orzecznictwo sądów wskazuje, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z 14 stycznia 1972 r., III CRN 448/71, OSPiKA 1972, nr 7-8, poz. 144; postanowienie SN z 29 października 1999 r., I CKN 556/98; postanowienie SN z 12 stycznia 1999 r., II UKN 667/98, OSNAP 2000, nr 12, poz. 6). Potwierdził to również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu wydanym w dniu 15 grudnia 2004 r., OZ 809/2004. W rozpoznawanej sprawie objęta sprzeciwem decyzja uznana została przez organ za doręczoną w trybie art. 44 k.p.a. Doręczenie to znajduje zastosowanie w przypadku niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 (doręczenie pisma adresatowi w miejscu zamieszkania, miejscu pracy, w lokalu organu administracji lub innym miejscu, gdzie zastanie się adresata) lub art. 43 k.p.a. (doręczenie dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi). W tego typu sytuacji operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w art. 44 § 1 k.p.a., umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni od pierwszego zawiadomienia, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, tj. z upływem 14 dnia liczonego od pierwszego zawiadomienia, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Dokonując oceny skuteczności doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. należy mieć na uwadze, że muszą być spełnione wszystkie określone w nim warunki, tj. adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może go odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi zawierać pełną informację o sposobie poinformowania adresata. W odniesieniu do spornej przesyłki, która była dwukrotnie awizowana i zwrócona jako nieodebrana, organ uznał w ramach tzw. fikcji doręczenia, że doręczenie nastąpiło 19 grudnia 2022 r. W myśl art. 64 c § 1 p.p.s.a, który jest lex specialis w zakresie terminu do wniesienia środka zaskarżenia określonym w art. 53 p.p.s.a., sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Zatem termin na wniesienie sprzeciwu upływał przy przyjęciu w/w fikcji doręczenia w dniu 2 stycznia 2023 r. O wydaniu zaskarżonej decyzji spółka dowiedział się w rozmowie telefonicznej z organem w dniu 3 stycznia 2023 r. Natomiast sprzeciw spółka wniosła w dniu 5 stycznia 2023 r. drogą elektroniczną. Składając wniosek o przywrócenie terminu spółka zachowała termin na jego złożenie i wymogi formalne umożliwiające jego merytoryczne rozpoznanie. Przechodząc do oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wskazać należy, że wnosząca sprzeciw jako okoliczność uzasadniającą brak winy w uchybieniu przez nią terminu do wniesienia skargi, podała nieprawidłowości w zakresie doręczenia przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję, uniemożliwiające przyjęcie przez fikcji doręczenia, o której mowa w art. 44 k.p.a. Strona wskazała na szereg nieprawidłowości i okoliczności przy doręczaniu w/w przesyłki, przede wszystkim związanym z brakiem otrzymania awiza dotyczącego przesyłki, które łącznie nie pozwalają jej zdaniem na uznanie fikcji doręczenia za dopuszczalną. Należy wskazać, iż w postępowaniu przed organem odwoławczym spółka reprezentowana była przez pełnomocnika – K.R., który jako adres do doręczeń wskazał adres spółki tj. L sp. z o.o.. Z koperty przesyłki poleconej o nr [...] wynika, że przesyłkę zawierającą zaskarżóną decyzję organu odwoławczego zaadresowano na ,,K.R. [...]", zaś na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wpisano jako adresata: ,,L sp. z o.o., K.R., [...]". Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że w/w przesyłkę awizowano po raz pierwszy w dniu 5 grudnia 2022 r., po raz drugi w dniu 13 grudnia 2022 r., a następnie w dniu 20 grudnia 2022 r. przesyłkę zwrócono nadawcy z adnotacją "zwrot, nie podjęto w terminie". Jednocześnie doręczyciel na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej przesyłki zaznaczył - jako miejsca pozostawienia pisma o pozostawieniu przesyłki w odpowiednim Urzędzie pocztowym do odbioru - widoczne miejsce przy wejściu na posesję adresata. Na etapie postępowania przed tutejszym Sądem, pełnomocnik profesjonalny reprezentujący spółkę, po uzyskaniu niezbędnego oświadczenia SKO o zrzeczeniu się roszczenia odnośnie spornej przesyłki, złożył reklamację. Z niewiadomych względów w/w reklamacja rozpoznania została przez operatora w innym trybie tzw. skargowym. Generalnie według operatora pocztowego podjęto fizyczną próbę doręczenia przesyłki w dniu 5 grudnia 2022 r. zgodnie z adresem wskazanym na przesyłce. Poinformowano, opierając się na złożonym pisemnie wyjaśnieniu listonosza, że pracownik G Sp. z o.o. nie chciał przyjąć reklamowanej przesyłki, w związku z czym listonosz wdrożył procedurę awizacyjną, pozostawiając pierwsze zawiadomienie w recepcji budynku pod adresem [...]. Zawiadomienie powtórne zostało doręczone w dniu 13 grudnia 2022 r. i pozostawione zgodnie z wyjaśnieniami listonosza w biurze G Sp. z o.o. W kwestii doręczenia powtórnych zawiadomień wyjaśniono, iż w przypadku dostarczania tego typu zawiadomień, nie podejmuje się fizycznej próby ustalenia obecności adresata w mieszkaniu/siedzibie, tylko pozostawia awizo w skrzynce pocztowej lub innym widocznym miejscu - przesyłka zalega wówczas, jako awizowana w placówce pocztowej. Poinformowano, że czynności związane z podjęciem próby doręczenia przesyłek przez operatora oraz ich awizowanie nie wymagają uwierzytelnienia ich wykonania. W związku z powyższym, brak jest podstaw do stwierdzenia, że fizyczna próba doręczenia w/w przesyłki nie została podjęta oraz że wystąpiły uchybienia w przeprowadzonej procedurze awizacyjnej. Oznaczenie przez listonosza na druku "Potwierdzenia odbioru" i w systemie śledzenia przesyłek Poczty Polskiej S.A., miejsca pozostawienia zawiadomienia, informującego o pozostawieniu awizowanej przesyłki w placówce pocztowej, wynikało z ograniczonych możliwości (opcji) wyboru miejsca jego pozostawienia na wymienionym druku (brak takiej opcji jak "recepcja"). Mając na uwadze powyższe należy zgodzić się z pełnomocnikiem wnoszącej sprzeciw, że mimo stwierdzenia ostatecznie przez operatora pocztowego dopełnienia wymogów prawidłowego wykonania usługi przez Pocztę polską przy doręczeniu spornej przesyłki, to jednak nie można pominąć zawartych w tym piśmie Poczty wyjaśnień, które wskazują na istotne wątpliwości co do prawidłowości dokonania w/w doręczenia i podważają domniemanie doręczenia wynikające z art. 44 k.p.a. Niewątpliwie obalenie domniemania o doręczeniu pisma rodzi prawo do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności prawnej (vide: wyrok NSA z 3 kwietnia 1996r., SA/Ka 1312/95, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy zainteresowanego zaliczyć należy nieprawidłowe doręczenie pisma (B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. 16, Warszawa 2019 r., s. 398). Domniemanie doręczenia w odniesieniu do przedmiotowej przesyłki w okolicznościach sprawy zostało istotnie podważone. Po pierwsze wskazuje na to niewielki, jednak mimo wszystko błąd w zaadresowaniu koperty przesyłki w zakresie imienia pełnomocnika reprezentującego spółkę (K., zamiast prawidłowego K.), a także w zakresie pominięcia na kopercie nazwy spółki, mimo, że adres do korespondencji podany przez pełnomocnika spółki wskazywał adres spółki (zatem konieczne było podanie oprócz adresu także nazwy spółki). Następnie istotne wątpliwości wzbudza zaznaczenie jako miejsca pozostawienia informacji o awizie w miejscu widocznym przy wejściu na posesję adresata, biorąc pod uwagę, że budynek [...] to kilkupiętrowy, znacznych rozmiarów, biurowiec. Pozostawienie zawiadomienia w widocznym miejscu przy wejściu na posesje wydaje się, że nie może dotyczyć takiego rodzaju budynku, nie zapewnia bowiem bezpiecznego pozostawienia zawiadomienia z domniemaniem możliwości jego odebrania przez adresata. Do tego wyjaśnienia zawarte w piśmie poczty polskiej wskazują na niespójność, biorąc pod uwagę zasady odbierania korespondencji wynikające z umowy spółki z wynajmującym i złożone przez G oświadczenie o braku otrzymania awiza. Z jednej strony bowiem doręczyciel twierdził, że odmówiono mu odebrania przesyłki (co nie zostało odnotowane w żaden sposób i nie zostało uprawdopodobnione, mimo, że jak słusznie zwrócił uwagę pełnomocnik spółki, przepis art. 47 k.p.a. przewiduje taką konieczność), a następnie podał, że złożył awizo w recepcji budynku, choć Spółka G zajmująca się odbiorem korespondencji nie potwierdziła takiej okoliczności. Słusznie zwrócił uwagę pełnomocnik spółki na kilkukrotne prawidłowe i skuteczne doręczenie przesyłek właśnie na ten adres spółki lub jej pełnomocnikowi przez ten sam organ tj. SKO. Dodatkowo zasadnie pełnomocnik spółki zwrócił także uwagę na godzinę próby powtórnego doręczenia (i pozostawienia II awizo). Wskazana bowiem w elektronicznym systemie śledzenia przesyłek godzina to 6.39, co uniemożliwiało doręczenie skutecznie przesyłki i pozostawienie awiza, zarówno z biorąc pod uwagę godziny pracy poczty, jak i funkcjonowania biurowca, który nie jest placówką całodobową. W tak opisanych okolicznościach i w świetle załączonych przez pełnomocnika spółki dokumentów, Sąd uznał, iż pełnomocnik wnoszącej sprzeciw uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu. W związku z powyższym, Sąd postanowił przywrócić wnoszącej sprzeciw termin do wniesienia sprzeciwu . Dodać należy, że Sąd orzekając w przedmiocie przywrócenia terminu wziął pod uwagę, że kwestionowana decyzja weszła do obrotu prawnego, gdyż została doręczona innym stronom postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, stwierdzenie przedwczesności i niedopuszczalności skargi w związku z nieprawidłowym doręczeniem decyzji skarżącemu w tej sytuacji procesowej stanowiłoby nadmierny formalizm i prowadziłoby do niekorzystnego dla spółki przedłużenia postępowania (por. wyrok NSA z 16 października 2014 r., II GSK 434/13, postanowienia NSA z 16 lutego 2021 r., II OSK 246/21, z 28 czerwca 2022 r., II OSK 1079/22). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 i 87 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.