II SA/Go 706/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.

Dnia [...] sierpnia 2024 r., za pośrednictwem systemu PUESC, zostało zarejestrowane zgłoszenie [...] na przewóz towaru podlegającego monitorowaniu. Środkiem transportu o nr rej. [...] Z. M. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma [...] Z. M. w [...] przewoził z Łotwy do Niemiec towar o nazwie Fenirex Rapid asphalt/bitumen/concreto release agent, o kodzie [...] i masie brutto 24.820 kg. Na podstawie dokonanego zgłoszenia Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] zobligował przewoźnika do przedstawienia środka transportu wraz z towarem na Terminalu w [...] celem przeprowadzenia kontroli. Dnia [...] kwietnia 2024 r. w [...] funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] rozpoczęli kontrolę środka transportu objętego w/w zgłoszeniem, do którego przypisany został lokalizator nr [...]. Stwierdzili brak wskazań geolokalizatora powyżej jednej godziny na części trasy przejazdu od godz. 9:47 do godz. 11:13 w dniu 19 sierpnia 2024 r. Z czynności kontrolnych został sporządzony protokół, podpisany przez kierowcę bez wnoszenia uwag. Pismem z [...] listopada 2024 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] zwrócił się do Centrum Informatyki Resortu Finansów o weryfikację przekazywania danych lokalizacyjnych z lokalizatora [...] przypisanego do zgłoszenia [...] oraz podanie czy od 16 do 19 sierpnia 2024 r. odnotowano nieprawidłowości w działaniu systemu SENT-GEO, czy wystąpiły opóźnienia w przesyłaniu danych geolokalizacyjnych, czy we wskazanym czasie przewoźnik zgłaszał problemy w działaniu systemu, wskazania danych operatora w/w lokalizatora używanego w trakcie przewozu. Pismem z dnia [...] listopada 2024 r. Centrum Informatyki Resortu Finansów przesłało pliki z danymi dotyczącymi geolokalizatora nr [...] przypisanego do w/w zgłoszenia oraz danych operatora. Ponadto w okresie od 16-19 sierpnia 2024 r. nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT-GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów ZSL/OBU oraz odnośnie przedmiotowego zgłoszenia SENT, nie stwierdzono w systemie Help Desk CSD zgłoszeń incydentów dotyczących problemów w działaniu systemu SENT GEO. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2024 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] wszczął z urzędu wobec przewoźnika postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za niewywiązanie się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego w/w zgłoszeniem przewozu towarów. Decyzją z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] na podstawie art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1, art. 22 ust. 3 oraz art. 26 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1218, dalej ustawa SENT) nałożył na Z.M. karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za niewywiązanie się przewoźnika z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu towarów [...]. W ocenie organu przewoźnik nie dochował obowiązku wynikającego z art. 10a ust. 1 ustawy SENT, tzn. nie zapewnił przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego w/w zgłoszeniem, co w myśl art. 22 ust. 2a ustawy SENT wiąże się z nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. W badanym okresie nie zostało odnotowane wadliwe działanie systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów. Organ nie dopatrzył się też przesłanek do odstąpienia do nałożenia kary. Na skutek wniesienia przez stronę odwołania, decyzją z dnia [...] września 2025 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił m.in., iż art. 3 ust. 2 ustawy SENT zawiera katalog towarów, których przewóz podlega systemowi monitorowania drogowego (m.in. paliwa silnikowe i ich pochodne, paliwa opałowe, oleje smarowe i inne preparaty smarowe, w tym towary o kodzie CN 2710). W przypadku przewozu towaru z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego przewoźnik jest obowiązany przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenie i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia (art. 7 ust. 1). W trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem przewoźnik jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu (art. 10a ust. 1). Musi wyposażyć środek transportu w lokalizator, chyba że dane przekazywane będą do systemu SENT za pomocą zewnętrznego systemu lokalizacji. W przypadku przewozu rozpoczynającego się poza granicami Polski, niezależnie czy miejsce dostarczenia towaru znajduje się na terenie kraju, czy też poza nim (tranzyt), włączenia lokalizatora dokonuje się z chwilą rozpoczęcia przewozu na terytorium kraju, najpóźniej momencie przekraczania granicy państwowej. Wyłączenia lokalizatora można dokonać dopiero w momencie dostarczenia towaru do miejsca docelowego albo w chwili zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju, po wyjechaniu poza jego granicę. Przepisy art. art. 10c ust. 1 i ust. 3 ustawy określają, iż przypadku stwierdzenia trwającej dłużej niż godzinę niesprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji, kierujący jest obowiązany do niezwłocznego zatrzymania się na najbliższym parkingu samochodowym lub w najbliższej zatoce postojowej, a także kiedy przewóz towaru może być kontynuowany. Odpowiedzialność za czynności w rejestrze zgłoszeń ponoszą podmioty gospodarcze wymienione w ustawie SENT. Wszelkie skutki niewłaściwej realizacji obowiązków ustawowych obciążają podmiot obowiązany do realizacji obowiązków ustawowych, w tym przypadku przewoźnika. W rozpatrywanej sprawie, w toku przeprowadzonej kontroli, po sprawdzeniu na platformie PUESC zgłoszenia [...], stwierdzono brak wskazań geolokalizatora [...] powyżej jednej godziny na części trasy przejazdu od godz. 9:47 do godz. 11:13 w dniu [...] sierpnia 2024 r. Kierowca oświadczył, że nie miał świadomości o przerwie w działaniu lokalizatora i nie wie, gdzie jest wbudowane urządzenie zapisujące pojazd. Po wszczęciu kontroli, [...] sierpnia 2024 r. o godz. 14:56 w zgłoszeniu SENT w polu informacje dodatkowe przewoźnik zamieścił wpis, że z przyczyn niezależnych od przewoźnika oraz operatora GPS nastąpiła przerwa w nadawaniu sygnału [...] sierpnia 2024 r. w godz. 9:48-11:13 oraz w godz. 12:50-13:06. Z mocy art. 22 ust. 2a ustawy SENT, w przypadku niewywiązania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. W zakresie tym wystarczające jest wykazanie naruszenia powyższego obowiązku, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Nałożenie kary pieniężnej nie podlega uznaniu administracyjnemu, w sytuacji ziszczenia się ustawowej przesłanki organ nie ma możliwości analizy przyczyn naruszenia obowiązków przez uczestnika przewozu. Pełnomocnik strony wskazał, że do stwierdzonego naruszenia nie doszło z winy przewoźnika, lecz z wadliwie działającego systemu. Przewoźnik podjął wszelkie czynności by wypełnić ustawowe obowiązki. W pojeździe został zamontowany geolokalizator, kierowca został przeszkolony w zakresie realizowania przewozów, m.in. włączania i wyłączania lokalizatora, jak też zawarto umowę z L. Spółką komandytowo-akcyjną w przedmiocie m.in. usługi monitorowania przewozów SENT. To, że jedynie część trasy nie była monitorowana wskazuje, że wina leżała w antenie urządzenia, a więc po stronie operatora GPS. W okresie 18-21 sierpnia 2024 r. pojawiły się problemy w przekazywaniu danych do systemu z uwagi na awarię anten w urządzeniu monitorującym w pojeździe. Za powyższe nieprawidłowości odpowiada firma L. Wada została usunięta w październiku 2024 r. W ocenie organu nie ma znaczenia podnoszony przez stronę fakt braku wpływu na ujawnione nieprawidłowości. Przepisy ustawy SENT mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu towarów wrażliwych, natomiast przewidują sankcje pieniężne za sam obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym są obligatoryjne i niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Przekazywanie danych geolokalizacyjnych środka transportu jest jednym z elementów składających się na mechanizm zapewnienia integralności rejestrowania i monitorowania przewozu towarów na całej trasie. Stwierdzone naruszenie jest istotne z perspektywy działania całego systemu monitorowania. Niewystarczające jest wyposażenie pojazdu w lokalizator, konieczne jest podjęcie dalszych działań zmierzających do zapewnienia przekazywania do rejestru SENT danych geolokalizacyjnych środka transportu. Kierowca i przewoźnik mają możliwość weryfikacji prawidłowości działania systemu SENT w zakresie poprawności przesyłania danych geolokalizacyjnych. Przewoźnik dysponuje możliwością sprawdzenia, przez stronę internetową (https://puesc.gov.pl) ważności zgłoszenia przewozu wraz z ostatnią pozycją lokalizatora GPS, co potwierdza również przedstawione przez stronę stanowisko operatora L. [...] Strona mimo ustawowego obowiązku nie dopilnowała poprawności przekazywania danych przed rozpoczęciem przewozu. Reklamację w sprawie awarii anteny urządzenia w kontrolowanym pojeździe przewoźnik zgłosił do operatora dopiero 8 października 2024 r.. Jednakże odpowiedzialność za przekazywanie danych do systemu SENT GEO ciąży na przewoźniku nie na operatorze GPS. Korzystanie z usług firmy zewnętrznej na obsługę urządzeń geolokalizacyjnych jest dobrowolne i nie zwalnia z odpowiedzialności nawet w przypadku nieprawidłowego funkcjonowania tej usługi. Gdyby przewoźnik przy dochowaniu należytej staranności sprawdził działanie geolokalizatora na trasie przewozu przez terytorium Polski, mógłby nie dopuścić do zaistnienia nieprawidłowości. Nadto z informacji pozyskanych z CIRF wynika, że w okresie od 16 do 19 sierpnia 2024 r. nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, które mogłyby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów ZSL/OBU. Odnośnie przedmiotowego zgłoszenia SENT nie stwierdzono w systemie Help Desk CSD zgłoszeń incydentów dotyczących problemów w działaniu systemu SENT GEO. Wobec powyższego została wykluczona podstawa do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej w oparciu o art. 22 ust. 2b ustawy SENT, na mocy którego odstępuje się od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru. Jednocześnie organ odwoławczy nie dopatrzył się wynikających z art. 22 ust. 3 ustawy SENT podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w postaci ważnego interesu przewoźnika czy ważnego interesu publicznego. Również strona nie przedstawiła dowodów pozwalających na ustalenie zaistnienia tych przesłanek. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] Z. M., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucając: 1) nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że istnieją podstawy prawne do obciążenia skarżącego karą pieniężną za niewywiązanie się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych, w sytuacji gdzie w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wydania decyzji w skarżonym kształcie; organ powinien podjąć wszelkie niezbędne czynności do dokładnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; organ nie zbadał sprawy także pod kątem zasad doświadczenia życiowego; 2) przepisów postępowania mających wpływ na wynika sprawy: a) art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej o.p.) poprzez niezastosowanie polegające na pominięciu zasady rozstrzygania wszelkich wątpliwości interpretacyjnych postępowania na korzyść strony i w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że skarżący ponosi odpowiedzialność za nieprzekazywanie danych geolokalizacyjnych w sytuacji, gdzie taka okoliczność nie miała miejsca w rozpatrywanym stanie faktycznym sprawy, bowiem strona w toku postępowania wykazywała, iż system nadzorowany przez L. [...] działał nieprawidłowo, potwierdzenie czego stanowią jego wyjaśnienia, b) art. 2a o.p. poprzez nierozstrzyganie pozostających w sprawie wątpliwości na korzyść strony mimo, że z uwagi na nieoczywisty charakter sprawy wydanie decyzji o określonej treści nie było właściwym rozwiązaniem, c) tj. art. 122 o.p. w zw. z art. 120 o.p. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wydanie decyzji opartej na okolicznościach, które nie zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że gdyby okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy, nie doszłoby do wydania zaskarżonej decyzji w takim kształcie, d) tj. art. 120 o.p. w zw. z art. art. 122 o.p. tzn. naruszenie zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej poprzez nadużycie przez organ swych kompetencji ustawowych oraz władczych uprawnień do podejmowania decyzji w zakresie ustalania kary pieniężnej w sytuacji, gdzie nie przemawiają za tym okoliczności sprawy i zasady współżycia społecznego, e) tj. art. 122, art. 124, 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz ego dowolną ocenę, wyrażającej się zwłaszcza w: - zaniechaniu przez organ I Instancji przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, nadto na dokonaniu oceny zebranego materiału dowodowego w sposób nielogiczny i sprzeczny z doświadczeniem życiowym mimo ustawowego zobowiązania organu do pełnego i dokładnego gromadzenia środków dowodowych, - nieuzasadnionym nieuwzględnieniu twierdzeń skarżącego w zakresie braku udowodnienia przez organ zaistnienia okoliczności uzasadniających nałożenie kary, - niepoczynieniu wystarczających ustaleń stanu faktycznego sprawy, w szczególności, brak odniesienia się organ do stanowiska skarżącego w przedmiocie nieponoszenia przez niego odpowiedzialności za zaistniałą sytuację, albowiem jako przewoźnik wypełnił wszystkie obowiązki wynikające z art. 10a ust. 1 i 2 ustawy SENT, - niewzięciu pod uwagę faktu, że przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie skarżący złożył wyjaśnienia, w których w sposób szeroki uzasadnił swoje stanowisko a więc skorzystał z prawa do czynnego udziału w sprawie, - braku podjęcia wszelkich kroków prawnych niezbędnych do wyjaśnienia okoliczności sprawy w szczególności sytuacji finansowej skarżącego, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego w zakresie nieistnienia ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego, - pominięciu faktu, że z protokołu kontroli nie wynika, co było powodem niemożności uruchomienia przekazywania danych geolokalizacyjnych, - nieuwzględnienia faktu, iż przewoźnik zapewnił przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem, jednakże to system nadzorowany przez L. [...] działał nieprawidłowo, na co skarżący w żadnym stopniu nie miał wpływu, - zaniechaniu przesłuchania kierowcy i utrwalenia go w formie protokołu na okoliczności ustalenia rzeczywistych przyczyn nierejestrowania lokalizacji przez urządzenie zamontowane w pojeździe, - braku wnikliwego rozpoznania sprawy i wydaniu decyzji w oparciu o nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe i w konsekwencji całe postępowanie administracyjne i hipotetyczne założenia, a nie ustalone i podlegające weryfikacji fakty, co skutkowało wydaniem skarżonej decyzji, podczas gdy nie było podstaw do takiego rozstrzygnięcia, f) art. 121 § 2 o.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób obniżający zaufanie do władzy publicznej i sprzeczny z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, w szczególności poprzez: - zignorowanie faktu, że brak przekazywania danych geolokalizacyjnych był skutkiem wadliwego działania systemu nadzorowanego przez L. [...]., - pominięcie faktu, iż skarżący wyposażył środek transportu w lokalizator dzięki któremu możliwym było przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, - zignorowanie faktu, że skarżący przeszkolił kierowcę w zakresie realizowania przewozów w szczególności włączania i wyłączania lokalizatorów; - pominięcie faktu, iż skarżący zawarł umowę z profesjonalistą, tj. L. [...] zobowiązaną do zapewnienia prawidłowego działania i funkcjonowania systemu umożliwiającego przekazywanie danych geolokalizacyjnych środka transportu; - pominięcie faktu, że skarżący w żaden sposób nie przyczynił się do braku odnotowania przez system SENT danych lokalizacyjnych pojazdu a okoliczności sprawy potwierdzają fakt, że zdarzenie miało niezależne od skarżącego zewnętrzne przyczyny; g) art. 121 § 2 o.p. przez nienależyte i niewyczerpujące informowanie strony postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej obowiązków i praw będących przedmiotem postępowania, w szczególności brakiem umożliwienia stronie złożenia wyjaśnień w sprawie, mimo, że organ zobowiązany jest umożliwić stronie złożenia "ostatniego słowa w sprawie" h) art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1 o.p. w zw. z art. 192, art. 180, art. 181 i art. 187 § 1 i art. 191 tej ustawy przez brak ustaleń co do przesłanek wynikających z interesu publicznego, oparcie się na ogólnikach bez powiązania z okolicznościami sprawy oraz dowolną ich oceną jako uzasadniającą ograniczenie zasady jawności postępowania podatkowego dla strony i jej czynnego w nim udziału, i) art. 122 o.p. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkie niezbędnych działań mających na celu wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności nie w)-konanie dokumentacji zdjęciowej stanu aplikacji na urządzeniu, w konsekwencji czego nie jest możliwym w sposób bezsporny ustalenie przyczyn nieprzekazywania przez urządzenie danych; j) art. 124 o.p. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu decyzji; k) art. 121 § 1 i art. 210 § 4 o.p. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; l) art. 180 § 1 o.p. w każdym przypadku w zw. z art. 122 o.p., poprzez nie włączenie w poczet materiału dowodowego dokumentów przesłanych przez skarżącego w szczególności wyjaśnień L. [...] podczas gdy organ administracji zobowiązany jest podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; m) art. 210 § 1 o.p. przez wadliwe rozstrzygnięcie skarżonej decyzji, n) art. 210 § 1 pkt 6 o.p. oraz art. 210 § 4 o.p. poprzez istotne wady w uzasadnieniu faktycznym skarżonej decyzji, który nie dowodzi, iż strona w jakikolwiek sposób przyczyniła się do braku odnotowania w systemie SENT aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu SENT 3) prawa materialnego: a) art. 10a ust 1 i 2 w zw. z art. 22 ust. 2a ustawy SENT poprzez niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku przekazywania w trakcie przewozu danych geolokalizacyjnych w sytuacji gdy przewoźnik nie ponosi odpowiedzialności za naruszenie, b) poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji wadliwe nałożenie kary pieniężnej w sytuacji, gdzie skarżący przewoźnik zapewnił przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem oraz wyposażył środek transportu w odpowiedni lokalizator, w związku z czym odpowiedzialność za szkodę spowodowaną brakiem przekazywania danych spoczywa na podmiocie odpowiedzialnym za wadliwe działanie systemu, L. [...]. c) art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy SENT przez błędną wykładnię, całkowicie pomijającą cel regulacji SENT oraz zadanie organu, którym nie jest wyłącznie karanie za naruszenia określone w ustawie SENT, ale też monitorowanie tego systemu, w tym usuwanie nieprawidłowości w dedykowanych do monitorowania rozwiązań technicznych oraz informowanie przewoźników o stwierdzonych błędach czy ograniczeniach aplikacji SENT GEO, w szczególności gdy mają wpływ na prawidłowość przekazywania danych geolokalizacyjnych; d) art. 22 ust. 3 w związku z art. 26 ust. 3 ustawy SENT w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez ich niezastosowanie i nie odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny; w tym błędną wykładnię i pominięcie w ustalaniu pojęcia ważnego interesu publicznego zasad proporcjonalności, bezpieczeństwa i zaufania do organów państwowych oraz pominięcie: - rzeczywistej intencji ustawodawcy i nieodstąpienie od nałożenia kary mimo braku uszczuplenia wpływów Skarbu Państwa w podatku akcyzowym i podatku od towarów i usług; - faktu, że skarżący dochował wszelkich starań i wykonał czynności związane z rejestracją i zgłoszeniem przewozu, a powstałe uchybienie było od niego całkowicie niezależne i niezawinione i nie powstało w wyniku jego działania czy zaniechania; - faktu, że pojazd, którym dokonywano przewozu i zainstalowane w nim urządzenie lokalizacyjne było sprawne, natomiast za naruszenie ponosi winę wyłącznie dostawca usług monitorowania pojazdów L. [...] - nieuwzględnieniu okoliczności, że brak odnotowania w systemie SENT przejazdu pojazdu w dniu [...] sierpnia 2024 r. w godz. 9:47-11:13 miał przyczyny zewnętrzne – niezależne od skarżącego, co znajduje potwierdzenie w dokumentacji przedłożonej do akt sprawy, w szczególności w zakresie wadliwego działania systemu Logisat; - okoliczności, że skarżący była przekonany, że urządzenie geolokalizacyjne, za którego pracę i prawidłowość przekazywania danych był odpowiedzialny podmiot zewnętrzny – L. [...] przekazuje dane do systemu SENT GEO, a w sprawie ustalono, że działał nieprawidłowo; - okoliczności, że zaistniała sytuacja nie była następstwem czy skutkiem jakichkolwiek nielegalnych czy niezgodnych z prawem działań, a w efekcie zastosowanie niewspółmiernych środków (kary) względem celu jaki ma osiągnąć ustawa SENT; e) art. 22 ust. 3 ustawy SENT przez błędną wykładnię interesu publicznego i interesu przewoźnika, brak rozpatrzenia okoliczności uzasadniających odstąpienie od wymierzenia kary wynikających z faktu, że na nałożenie kary w okolicznościach sprawy jest nieproporcjonalne i stanowi nadmierny rygoryzm prawny w szczególności, że zakres naruszenia jest znikomy, nie tylko nie było po stronie przewoźnika zawinienia, ale został on wprowadzony w błąd zarówno przez swojego kierowcę jak i przez zawodność aplikacji mobilnej kierowcy SENT GEO, jak również nie było możliwe uszczuplenie podatków czy innych środków publicznych, a w konsekwencji przyjęcie, ze interes przewoźnika nie przemawiał za odstąpieniem od nałożenia kary; f) art. 2a o.p. w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy SENT przez niezastosowanie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika w sytuacji, gdy w postępowaniu wykazane zostały uzasadnione wątpliwości co prawidłowości działania ustawowego narzędzia SENT GEO jak i co do postępowania kierowcy, w szczególności braku przekazywania danych geolokalizacyjnych w przypadku używania urządzenia, na którym zainstalowano zgodnie z jego podstawowym przeznaczeniem – odbieranie połączeń telefonicznych i brak sygnalizowania tego ze strony aplikacji, jak i uprzedzenia o tym użytkownika w instrukcji obsługi aplikacji; g) art. 26 ust. 5 ustawy SENT w zw. z art. 121 § o.p. poprzez: - brak dostatecznego rozważenia w toku postępowania podnoszonych przez stronę twierdzeń w zakresie zawodności działania aplikacji, i nieprawidłowego działania kierowcy oraz wypaczenie sensu oceny dokonanej przez CIRF i wyprowadzenie z niej błędnych ustaleń w zakresie poczynionej oceny zależności braku zbierania danych geolokalizacyjnych od kierującego/przewoźnika, - brak dostatecznego i wnikliwego rozważenia zapisów raportu przekazanego przez CIRF, w którym nie został wykazany okres od przypisania urządzenia do zgłoszenia SENT tj. od 17 kwietnia 2024 r. godz. 18:58 do 19 kwietnia 2024 r. godz. 05:23:54, - brak sporządzenia dokumentacji zdjęciowej zawierającej wyświetlane przez aplikację ikony, co w konsekwencji uniemożliwia na obecnym etapie uznania stanowiska organu za prawidłowe i udowodnione w szczególności, że aplikacja i urządzenie nie informowała użytkownika o jakichkolwiek problemach tudzież nieprawidłowościach, - niedostrzeżenie zgłaszanego przez użytkowników do ustawowego narzędzia SENT GEO problemu, w postaci zawieszania się aplikacji przez co nie wyświetlają się aktualne komunikaty czyli komunikaty o braku możliwości śledzenia pojazdu, - obciążenie strony nieadekwatnymi obowiązkami, sprowadzając wymóg staranności przewoźnika do działania aplikacji SENT GEO w zakresie, w jakim nie było to ujawnione w instrukcji obsługi aplikacji; h) art. 26 ust. 5 ustawy SENT w zw. z art. 122 o.p. przez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy i dowolną, sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziło do poczynienia nieuprawnionych ustaleń oraz zinterpretowania stanu faktycznego na niekorzyść skarżącego i stanowiło naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, przez: - brak podjęcia kroków w zakresie ustalenia przyczyn nieprzekazywania danych geolokalizacyjnych od kierującego/przewoźnika, - brak rozpatrzenia okoliczności dotyczących zawodności aplikacji i niezależnych od kierowcy/przewoźnika przyczyn nieprzekazywania danych geolokalizacyjnych w kontekście przesłanek zastosowania art. 22 ust. 3 ustawy SENT; i) art. 26 ust. 5 ustawy SENT w zw. z art. art. 187 § 1 i art. 191 o.p. polegające na: - niezastosowaniu zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika w sytuacji wykazania uzasadnionych wątpliwości co prawidłowości działania ustawowego narzędzia jakim jest aplikacja SENT GEO, w szczególności braku przekazywania danych geolokalizacyjnych w przypadku używania urządzenia, na którym zgodnie z przeznaczeniem odbierane są połączenia telefoniczne i brak sygnalizowania tego ze strony aplikacji, jak i uprzedzenia o tym użytkownika w instrukcji, - brak podjęcia kroków w zakresie ustalenia przyczyn nieprzekazywania danych geolokalizacyjnych od kierującego/przewoźnika, - pominięciu, że urządzenie w trakcie kontroli nie ujawniało nieprawidłowości, - braku rozpatrzenia okoliczności dotyczących zawodności aplikacji i niezależnych od kierowcy/przewoźnika przyczyn nieprzekazywania danych geolokalizacyjnych w kontekście przesłanek zastosowania art. 22 ust. 3 ustawy SENT, j) art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej i wynikającej z orzecznictwa TSUE, zgodnie z którą spośród możliwych do zastosowania środków działania przez administrację podatkową należy dokonywać wyboru tych, które są skuteczne a zarazem najmniej uciążliwe dla podatników, a w każdym razie są uciążliwe nie bardziej niż jest to niezbędne do osiągnięcia wskazanych celów, do których środki te zmierzają; k) art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji poprzez pominięcie dyrektyw wykładni celowościowej i funkcjonalnej przy interpretacji przepisów ustawy SENT, co skutkowało nałożeniem kary niewspółmiernej do skali naruszeń i stopnia zawinienia odwołującej, podczas gdy nie doszło do żadnych naruszeń prawa, a strona dochowała staranności i dopełniła ciążących na niej obowiązków; l) art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221) poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania przedsiębiorcy do władzy publicznej i nałożenie na odwołującą kary pieniężnej wbrew zasadom proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. W myśl cytowanego art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, natomiast skarżący terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o tym fakcie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Przedmiot kontroli stanowiła decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] o nałożeniu na Z. M. kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za naruszenie przepisów ustawy SENT, polegające na nieprzekazywaniu w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu towarów [...]. Przewóz odbywał się na trasie z Łotwy do Niemiec, przez Polskę i obejmował towar o nazwie Fenirex Rapid asphalt/bitumen/concreto release agent, o kodzie CN [...] i masie brutto 24.820 kg. Opisywany przewóz podlegał przepisom ustawy SENT. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy SENT– w wersji obowiązującej w dacie kontroli ([...] sierpnia 2024 r.) – w przypadku przewozu towaru z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego przewoźnik jest obowiązany przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenie i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia. Z kolei w myśl ust. 2 pkt 1 tego artykułu zgłoszenie zawiera w przypadku przewozu po drodze publicznej m.in. numer lokalizatora albo numer urządzenia. Przepis ten określa obowiązki rejestracyjne przewoźnika w przypadku przewozu towarów przez terytorium Polski, jeżeli zaczyna się on i kończy w innym państwie – członkowskim lub trzecim (tranzyt). Zgodnie z art. 10 ust. 3 ustawy SENT kierujący, w momencie rozpoczęcia przewozu towaru, jest obowiązany posiadać numer referencyjny zgłoszenia, ewentualnie dokument zastępujący zgłoszenie i potwierdzenie przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokument, o którym mowa w art. 3 ust. 7. W myśl art. 10a ust. 1 ustawy SENT przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu, o którym mowa w ust. 1, w lokalizator (art. 10a ust. 2), przy czym przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji (art. 10a ust. 3). Zgodnie z art. 10b ust. 1 lit. b) w przypadku gdy środek transportu jest wyposażony w lokalizator, kierujący jest obowiązany włączyć lokalizator z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju – w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 (tzn. m.in. w przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego). W niniejszej sprawie zaktualizował się obowiązek wynikający z art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Tymczasem podczas transportu towaru na terytorium Polski, w toku kontroli przeprowadzonej dnia [...] sierpnia 2024 r., na terenie byłego Terminalu Towarowych Odpraw Celnych w [...] funkcjonariusze celno-skarbowi, po sprawdzeniu na platformie PUESC zgłoszenia [...] i danych z geolokalizatora [...] stwierdzili brak wskazań geolokalizatora powyżej jednej godziny na części trasy przejazdu od godz. 9:47 do godz. 11:13 w dniu [...] sierpnia 2024 r., w czasie przewozu towaru przez terytorium Polski. Doszło zatem do naruszenia obowiązku wynikającego z powołanego wyżej art. 10a ust. 1 ustawy SENT, w konsekwencji czego zaistniały przesłanki uzasadniające nałożenie na skarżącego kwestionowanej przez niego kary pieniężnej w oparciu o treść art. 22 ust. 2a ustawy SENT, w myśl którego w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Skarżący został skutecznie zawiadomiony o wszczęciu w niniejszej sprawie postępowania, jak również miał zapewniony w nim udział. Dowody zostały zebrane w sposób wyczerpujący, obiektywny, z zachowaniem zasady swobodnej ich oceny, lecz nie noszącej znamion dowolności, co czyni zadość zasadom wynikającym z Ordynacji podatkowej, w tym jej art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191. Wszechstronnej analizy sprawy dowodzą też uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji obu instancji (art. 210 § 1 pkt 4 i 6 o.p.). O naruszeniu przepisów postępowania nie świadczy również fakt, iż organ wydał w sprawie decyzję niezgodną z oczekiwaniem strony. Jednocześnie skarżący nie przedstawił dowodów uzasadniających odmienne ustalenia, w tym również możliwość odstąpienia od ukarania. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego, przeprowadzona zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego doprowadziła organ do trafnej konkluzji, że skarżącego jako przewoźnika obciążały obowiązki określone w ustawie SENT, których nie dopełnił. Co więcej, kierowca prowadzący pojazd, oświadczył w toku kontroli, że nie miał świadomości braku zapisu geolokalizatora i nie wie, gdzie wbudowane jest urządzenie zapisujące przejazd, przy czym protokół kontroli kierowca podpisał własnoręcznie. Jednocześnie ustalenia poczynione przez organ wskazują, iż w czasie transportu towaru objętego zgłoszeniem przez terytorium Polski, w okresie od 16 do 19 sierpnia 2024 r., nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów ZSL/OBU oraz odnośnie przedmiotowego zgłoszenia nie stwierdzono w systemie Help Desk CSD zgłoszeń incydentów dotyczących problemów w działaniu systemu SENT GEO (pismo CIRF z dnia [...] listopada 2024 r.). Zarzuty zawarte w skardze oraz ich uzasadnienie nie podważają przy tym zgodności z prawem i prawidłowości zaskarżonej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Skarżący argumentował, iż nie powinien ponosić odpowiedzialności za nieprzekazywanie danych geolokalizacyjnych, gdyż zawarł umowę z L. [...] w przedmiocie m.in. usługi monitorowania przewozów SENT, zaś przyczyna nieprzekazywania danych z części trasy przewozu leżała w antenie urządzenia, przy czym w okresie 18-21 sierpnia 2024 r. pojawiły się problemy w przekazywaniu danych do systemu z uwagi na awarię anten w urządzeniu monitorującym zamontowanym w pojeździe, zatem za nieprawidłowości te odpowiada w/w spółka. Odnosząc się do tego stanowiska wskazać należy, iż zadania przewoźnika obejmują przede wszystkim nadzór nad wykonywanym transportem. Ma on nie tylko wyposażyć środek transportu w lokalizator bądź urządzenie zewnętrzne pozwalające na przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych do rejestru SENT, ale i zapewnić skuteczność przekazu tych danych (por. wyroki NSA z 12 grudnia 2022 r., II GSK 317/22; 7 czerwca 2022 r., II GSK 787/20; orzeczenia.nsa.gov.pl). Odpowiedzialność za przekazywanie danych do systemu SENT-GEO ciąży na przewoźniku, a nie na operatorze zewnętrznym, co wynika jednoznacznie z treści art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Korzystanie przez przewoźnika z usług przedsiębiorcy zewnętrznego, z którym zawarł umowę na obsługę urządzeń geolokalizacyjnych, jest dobrowolne i nie zwalnia go z odpowiedzialności nawet w przypadku nieprawidłowego funkcjonowania tej usługi. Dodatkowo zarówno kierowca jak i przewoźnik mają możliwość weryfikacji prawidłowości systemu SENT w zakresie przesyłania danych geolokalizacyjnych wraz z monitorowaniem aktualnej pozycji lokalizatora GPS (por. m.in. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 20 września 2023 r., II SA/Go 260/23). Weryfikacji takiej można dokonywać poprzez wskazaną przez organ stronę https://puesc.gov.pl oraz z użyciem mobilnej aplikacji kierowcy, pozwalającej na bieżąco ustalać prawidłowości przekazywania danych geolokalizacyjnych. Przewoźnik ma obowiązek weryfikować prawidłowość działania przekazywania danych w systemie SENT i powinien tego dokonać najpóźniej w chwili przekroczenia granicy i kontynuować – stosownie do art. 10c ust. 1 ustawy SENT – w trakcie całego przejazdu, aż do momentu opuszczenia kraju. Zasadą jest, iż odpowiedzialność za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy ponosi przedsiębiorca i to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności gospodarczej, niezależnie od stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (por. wyroki NSA z 6 lipca 2011 r., II GSK 716/10 oraz z 12 grudnia 2019 r., II GSK 676/19). Jednocześnie ustawodawca w ustawie SENT nie wprowadził regulacji zwalniających przewoźnika z obowiązku przesyłania danych do właściwego rejestru w związku z monitorowaniem ruchu pojazdu w ramach innego systemu. Tym samym zaakceptować należy ustalenia faktyczne organu, gdyż znajdują one odzwierciedlenie w materiale dowodowym, natomiast skarżący ustaleń tych skutecznie nie podważył, tzn. nie wykazał, aby do opisanego naruszenia nie doszło. Brak w aktach sprawy danych przekazywanych przez urządzenie w okresie od godz. 9:47 do godz. 11:13 w dniu [...] sierpnia 2024 r. wynika z faktu nieprzekazywania tych danych przez lokalizator zamontowany w pojeździe, co stanowi istotę niniejszej sprawy oraz przyczynę nałożenia przez organ na skarżącego kary pieniężnej. System SENT służy do bieżącego przekazywania do rejestru monitorowania przewozów danych geolokalizacyjnych o aktualnym położeniu środka transportu. Poprzez wprowadzenie ustawy SENT ustawodawca kompleksowo ukształtował system monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Z przyjętych w tej ustawie rozwiązań wynika, iż przesłanie aktualnych danych geolokalizacyjnych zostało uznane za niezbędne dla prawidłowego monitorowania przewozu towarów uznanych za "wrażliwe". Kompleksowa ocena tych rozwiązań prowadzi do wniosku, że organy celno-skarbowe powinny mieć wiedzę o planowanym przewozie towaru uznanego przez prawodawcę za "wrażliwy" (czemu służy jego rejestracja) a także dalszą możliwość śledzenia i kontrolowania w sposób zaplanowany lub doraźny zarejestrowanego przewozu w oparciu o aktualne dane. Przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu towarów wrażliwych. Zostały one ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za sam obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym są obligatoryjne i niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Uzasadnienie projektu ustawy SENT przewiduje, że nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty, dokonujące przewozu towarów. Sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy dokonywanego przewozu, tzw. uczestnicy "łańcucha dostaw" podlegającego systemowi monitorowania, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. System kar, z uwagi na sposób ich wymierzania, jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty. Konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów, jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowania (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z 25 maja 2018 r., III SA/Gd 52/18 oraz WSA w Białymstoku z 14 stycznia 2021 r., II SA/Bk 847/20). Rolą profesjonalnego przewoźnika prowadzącego działalność gospodarczą związaną z transportem "towarów wrażliwych" jest podjęcie takich rozwiązań organizacyjnych, by zadośćuczynić wymogom stawianym przez poszczególne ustawy regulujące transport drogowy (por. wyrok WSA w Białymstoku z 9 maja 2023 r., II SA/Bk 26/23). W konsekwencji zarzuty naruszenia art. 22 ust. 2a ustawy SENT, nie zasługiwały na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie nie było również podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, z uwagi na wystąpienie przypadku uzasadnionego ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego, co czyni niezasadnym zarzuty naruszenia prawa materialnego w postaci art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Jak już wyżej wskazano, przepisy ustawy SENT, m.in. jej art. 22 ust. 2a, przewidują co do zasady obligatoryjną sankcję za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Do jej zastosowania wystarczające jest samo popełnienie stypizowanego przez przepis prawa materialnego czynu, bez względu na winę podmiotu odpowiedzialnego czy też osób działających w jego imieniu lub na jego rzecz, odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej uzasadnione jest jedynie w przypadkach wyjątkowych. Zgodnie z przywołanym art. 22 ust. 3 ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Z kolei w myśl art. 26 ust. 3 organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. W orzecznictwie sądowym pojęcie "ważnego interesu" strony interpretuje się analogicznie do "ważnego interesu podatnika", którym ustawodawca posługuje się na gruncie art. 67a § 1 o.p. Pojęcia tego nie należy ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona postępowania nie miała wpływu. Ważny interes podatnika (przewoźnika) to również sytuacja ekonomiczna, życiowa, możliwość zarobkowania itp. (wyrok NSA z 18 maja 2020 r., II GSK 220/20), przy czym wymaga to wykazania konkretnych okoliczności, w tym m.in. sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy, uniemożliwiającej wywiązanie się z ciążących na niej obowiązków. Ponadto decyzja o odstąpieniu od wymierzenia kary ma charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet zaistnienie ustawowych przesłanek nie przesądza o obowiązku zastosowania tej instytucji, a jedynie stwarza organowi taką możliwość. Z ustaleń organów wynika m.in., iż w 2023 r. skarżący osiągnął przychód w wysokości 8.052.700,58 zł, koszty wyniosły 7.070.164,64 zł. W porównaniu z latami wcześniejszymi nastąpił wzrost osiągniętego dochodu, tzn. w 2023 r. – 982.535,94 zł, w 2022 r. – 411.292,92 zł, w 2021 r. – 171.326,49 zł. W latach 2022 – 2024 skarżący nabył środki trwałe na kwotę 258.727,00 zł netto. Nie posiada zaległości, nie jest wobec niego prowadzone postępowanie egzekucyjne. Na platformie PUESC, w systemie SENT, w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 19 sierpnia 2024 r. zaewidencjonowanych jest 2.850 zgłoszeń, w których występuje on w roli przewoźnika. Wobec skarżącego prowadzonych było 6 postępowań z tytułu naruszenia przepisów ustawy SENT, w tym 1 dotyczy przedmiotowej sprawy, przy czym stwierdzono, iż 4 razy naruszył przepisy ustawy SENT. W tej sytuacji należy podzielić ocenę organu, iż zapłata kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł leży w możliwościach finansowych skarżącego, nie zagrozi jego kondycji finansowej i nie wiąże się bowiem z zagrożeniem dla jego istotnego interesu. Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej zawsze leży w interesie strony postępowania, prowadząc do zmniejszenia obciążeń finansowych, bądź spożytkowania środków z nałożonej kary na inne cele strony (wyrok NSA z 12 marca 2020 r., II GSK 1464/19). Nie jest to jednak równoważne z przesłanką "ważnego interesu" w rozumieniu art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Obowiązkiem każdego podmiotu jest przestrzeganie norm prawnych, a konsekwencją ich naruszenia jest właśnie sankcja przewidziana prawem. Kara pieniężna wiąże się z wypełnieniem nałożonych przez ustawodawcę wymogów, ważnych z punktu widzenia właściwego funkcjonowania życia społecznego. Zasadą jest uiszczanie należności publicznych, w tym kar, a odstąpienie od nich stanowi wyjątek i powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które realnie zagrażają bytowi osoby wnioskującej. Należy zatem unikać sytuacji, w których odstąpienie od kary stawiałoby stronę w uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do innych podmiotów, znajdujących się w podobnej lub gorszej sytuacji. Z kolei przesłankę "interesu publicznego" charakteryzuje się jako "dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korekta błędnych decyzji itp.". Z jednej strony w interesie publicznym leży, by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty zajmujące się przewozem towarów objętych systemem monitorowania dochowywały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 28 lipca 2021 r., II SA/Go 467/21). Udzielanie pomocy w jakiejkolwiek formie nie może przy tym stanowić zakłócenia konkurencji na rynku poprzez sprzyjanie tylko niektórym przedsiębiorcom, stawianie ich w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów i prowadzić do zachwiania zasady proporcjonalności oraz równości wobec prawa. Z drugiej natomiast strony wprowadzenie przesłanki interesu publicznego do omawianej ustawy oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej będzie zbieżne z tym interesem. Ustalenie przez orzekający w takiej sprawie organ kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach. Jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest płacenie należności w pełnej wysokości, drugą – wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy zastosowanie ulgi). Dokonując "ważenia" obu wartości powinien uwzględnić także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. Interes publiczny sprowadza się również do przeciwdziałania sytuacjom, gdy dokonanie zapłaty kary pieniężnej spowodowałoby takie pogorszenie sytuacji ekonomicznej podmiotu, że na skutek zapłaty kary stałby się beneficjentem pomocy publicznej. Efekt przysporzenia do budżetu państwa na skutek uiszczenia kary byłby zatem pozorny. W interesie publicznym leży zatem, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa i ponosili ich konsekwencje, ale nie w taki sposób, że konsekwencje te prowadziłyby do sięgania po pomoc publiczną (por. wyroki NSA z 27 lutego 2013 r., II FSK 1351/11, z 28 sierpnia 2019 r., II GSK 360/19, z 22 stycznia 2020 r., II GSK 629/19). W tym znaczeniu dopuszczenie przez ustawodawcę możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym oznacza, że rezygnacja z dochodzenia takich należności będzie zbieżna z tym interesem. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcie organów w tym zakresie nie nosi cech dowolności, bowiem w sposób prawidłowy i wyczerpujący przeanalizowały one i oceniły kwestię wystąpienia przesłanek interesu publicznego oraz ważnego interesu strony jako okoliczności uzasadniających ewentualne odstąpienie od nałożenia kary. Wynik tej analizy i oceny, prowadzący do odmowy zastosowania tej instytucji, należy uznać za zgodny z prawem. Organy zasadnie uznały, że w sytuacji, w której dane geolokalizacyjne środka transportu nie były przekazywane, zastosowanie przewidzianej przepisami prawa ulgi byłoby nie tylko niezgodne z zasadą zaufania do organów podatkowych, ale nie uwzględniałoby też wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak konstytucyjna zasada równego traktowania wszystkich podmiotów przez organy państwowe. Ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, omówiły ich treść oraz prawidłowo je zastosowały, czemu dały wyraz w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Wbrew zarzutom skargi w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie wystąpiły również wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść strony. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, by organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób wybiórczy czy nieobiektywny, zaś dokonana ocena dowodów nie nosi znamion dowolności. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 180 § 1, art. 187 § 1 czy art. 191 o.p. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 210 § 4 o.p. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.