II SA/Go 70/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 marca 2021 r. sprawy ze skargi Powiatowego Lekarza Weterynarii na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę.

Powiatowy Lekarz Weterynarii (dalej: PLW), działając na podstawie art. 7 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j.Dz. U. z 2020 r., poz. 638, dalej: u.o.z.), w dniu 26 sierpnia 2020 r. złożył do Wójta Gminy wniosek o odebranie zwierząt, której właścicielem jest M.P.. W uzasadnieniu przedłożonego wniosku PLW wskazał, że M.P., której powierzono stado bydła, nie jest w stanie zapewnić zwierzętom odpowiednich warunków bytowych. Organ Inspekcji Weterynaryjnej przekazał Wójtowi Gminy dokumentację, z której wynika, że w sprawie dochodzi do znęcania się nad zwierzętami, m.in.: nie mają zapewnionej odpowiedniej opieki lekarsko-weterynaryjnej w krótkim czasie po wystąpieniu objawów chorobowych lub niedyspozycji fizycznych. Ponadto bydło narażone jest na liczne uszkodzenia ciała, bowiem jak wskazał PLW większe zwierzęta "skaczą" na inne osobniki powodując uszkodzenie kręgosłupa lub stosunki seksualne odbywane są pomiędzy osobnikami tej samej płci. Strona skarżąca pismem z [...] października 2020 r. wniosła ponaglenie na przewlekłość i bezczynność Wójta Gminy, zobowiązując organ do niezwłocznego załatwienia sprawy, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania postanowienia organu II instancji. Postanowieniem z [...] listopada 2020 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia bezczynności Wójta Gminy oraz odmówiło stwierdzenia przewlekłości Wójta Gminy w sprawie dotyczącej odebrania zwierząt M.P.. Następnie Wójt Gminy decyzją z [...] listopada 2020 r., nr [...], odmówił czasowego odebrania zwierząt będących własnością M.P. – bydła w ilości około 176 sztuk, w tym przebywających na terenie pastwisk (krów, jałówek, cieląt w ilości 123 sztuki) oraz w zagrodzie przy magazynach w [...] (buhaje w ilości 53 sztuk). Od powyższej decyzji PLW pismem z [...] listopada 2020 r. złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi I instancji. Organ inspekcji weterynaryjnej zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7 ust. 1 związku z art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z. w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, t.j., dalej: k.p.a.), poprzez wydanie decyzji odmawiającej czasowego odebrania zwierząt będących własnością M.P. bydła w ilości około 176 sztuk, w sytuacji gdy w sprawie zaszły przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o czasowym odebraniu zwierząt ich właścicielowi; - art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do praworządności działań organu, w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia oględzin w rozumieniu przepisów k.p.a. i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o notatki służbowe sporządzone przez pracownika Urzędu Gminy, które nie mogą zastępować protokołów kontroli, a także nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, tj. rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o opinię biegłego - dr nauk weterynaryjnych P.C., która w głównej mierze odnosi się do oceny kart leczenia zwierząt, których sposobu wypełniania i prowadzenia PLW nie podważał, zaznaczając, że karty nie wskazują przyczyn licznych upadków zwierząt, co skutkowało błędnie ustalonym stanem faktycznym, polegającym na przyjęciu, że w sprawie nie ziściły się przesłanki określone art. 7 ust. 1 u.o.z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia z [...] listopada 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 134 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 1a u.o.z. stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez PLW. W treści powyższego postanowienia organ II instancji wskazał, że prowadząc postępowanie związany jest ogólnymi regułami postępowania administracyjnego, działając na podstawie przepisów prawa oraz stojąc na straży praworządności i podejmując kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 6 i 7 k.p.a.). Następnie SKO wyjaśniło, że postępowanie odwoławcze składa się z trzech faz: fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego i fazy wydania decyzji. W fazie wstępnej organ odwoławczy jest obowiązany w pierwszej kolejności ocenić czy odwołanie jest w ogóle dopuszczalne, a także czy zostało wniesione w terminie., zgodnie z art. 134 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania, które w tej sprawie jest ostateczne. Dopiero po stwierdzeniu dopuszczalności środka odwoławczego, organ może przejść do następnych faz postępowania, czyli do rozpoznania merytorycznego sprawy, które obejmuje ewentualne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Ponieważ postanowienie to wydawane jest we wstępnym etapie postępowania odwoławczego, ma ono charakter wyłącznie procesowy, co oznacza, że nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Takie postanowienie jest podejmowane w sytuacjach, gdy merytoryczne rozpoznanie odwołania - z powodu jego niedopuszczalności - jest uniemożliwione. Dalej Kolegium wyjaśniło, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych lub z przyczyn podmiotowych. Do przyczyn przedmiotowych niedopuszczalności odwołania można zaliczyć: brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Z kolei do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności odwołania należą: przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych (por. M. Jaśkowska, A Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, 4. wydanie, Warszawa 2011, str. 766 oraz powołany tam wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1661/06, LEX nr 425381). Zatem organ odwoławczy, jeszcze przed merytorycznym rozpoznaniem odwołania, zobligowany jest do przeprowadzenia postępowania wstępnego zmierzającego do weryfikacji istnienia podstaw do takiego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym. W tych zaś ramach powinien zbadać dopuszczalność odwołania w sensie przedmiotowym i podmiotowym, czyli wniesienie odwołania z zachowaniem terminu, spełnienie wymogów, co do jego treści odwołania, co warunkuje prawną jego skuteczność. Brak którejś z powyższych przesłanek skutkuje koniecznością wydania przez organ postanowienia o jego niedopuszczalności. Następnie SKO wyjaśniło pojęcie niedopuszczalności odwołania - jest to taka sytuacja, w której obowiązujące prawo nie przewiduje możliwości prowadzenia postępowania odwoławczego. Są to zatem okoliczności, które nie wynikają z treści decyzji, lecz są w stosunku do niej zewnętrzne. Niedopuszczalności odwołania organ nie może wyprowadzić z oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu, albowiem tego rodzaju problem wymaga rozstrzygnięcia merytorycznego. Niedopuszczalność odwołania występuje zawsze gdy nie istnieje przedmiot odwołania, (zob. A. Wróbel. Komentarz aktualizowany do art. 129 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex/el., 2014, teza 6; B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004; G. Łaszczyca (w:) G. Laszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II, Warszawa 2010). W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie należy przyjąć, że odwołanie jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych wobec braku legitymacji procesowej podmiotu odwołującego się (PLW). SKO wyjaśniło, że art. 7 ust. 1 u.o.z. stanowi, że zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Natomiast na podstawie art. 7 ust. 1a u.o.z., decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt Dalej Kolegium wyjaśniło, że w postępowaniu wywołanym ponagleniem PLW brano pod uwagę kwestię legitymacji do jego złożenia, niemniej wobec braku stwierdzenia przez tut. organ zarówno bezczynności, jaki i przewlekłości organu I instancji w sprawie dotyczącej odebrania zwierząt wydano w tej sprawie rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy zaznaczył jednak, iż z uwagi na wniesienie odwołania przez stronę skarżącą, po dokonaniu ponownej analizy sprawy (również w ujęciu historycznym) wywnioskował, że w aktualnym stanie prawnym Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii nie przysługuje w niniejszym postępowaniu status strony. SKO wskazało, że na podstawie art. 1 pkt 4 lit. b' ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o ochronie zwierząt oraz ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2011, Nr 230, poz. 1373), zmieniony został art. 7 ust. 1a u.o.z. Strona skarżąca zatem nie jest uprawniona zgodnie z art. 7 ust. 1a u.o.z. do złożenia wniosku o czasowe odebranie zwierząt, a jedynie do przekazania informacji, że zwierzę traktowane jest w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z. Kolegium wyjaśniło także, że art. 7 ust. 1 u.o.z. dotyczy uzasadnionych podejrzeń znęcania się nad zwierzęciem, wobec czego składający informację (policja, straż gminna, lekarz weterynarii, przedstawiciel organizacji społecznej) nie ma przymiotu strony postępowania. Ponadto uwzględniając, że postępowanie w sprawie odebrania właścicielowi zwierząt, o którym mowa w art. 7 ust. 1 u.o.z. wszczynane jest z urzędu po uzyskaniu informacji od policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, w ocenie Kolegium stronami w postępowaniu o czasowe odebranie zwierząt są jedynie podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 1 u.o.z., tj. właściciel lub opiekun zwierzęcia traktowanego w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z. Organ II instancji dodał, że wobec braku przymiotu strony w niniejszym postępowaniu i w związku z tym braku legitymacji do kwestionowania rozstrzygnięcia Wójta Gminy, PLW powinien rozważyć możliwość ewentualnej kontroli legalności takiej decyzji poprzez prokuratora na podstawie art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Od powyższego postanowienia pismem z [...] grudnia 2020 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii wniósł skargę, w której zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy: - art. 134 k.p.a., poprzez jego zastosowanie i stwierdzenie, że PLW nie jest stroną postępowania ze swojego wniosku o odebranie zwierzęcia, w sytuacji, gdy postępowanie to toczyło się na jego wniosek, jako podmiotu uprawnionego do składania takich wniosków, - art. 28 k.p.a., poprzez uznanie, że PLW nie ma interesu prawnego w rozstrzygnięciu sprawy odebrania zwierząt w przypadku złożenia o takie odebranie wniosku, pomimo że interes prawny organu inspekcji weterynaryjnej wynika z art. 7 u.o.z. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonych postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracji zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie, jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii decyzji Wójta Gminy z [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy czasowego odebrania zwierząt. Zgodnie z art. 134 k.p.a, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Należy wyjaśnić, że niedopuszczalność odwołania może wynikać zarówno z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Do przyczyn niedopuszczalności odwołania o charakterze podmiotowym zaliczyć należy przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę niemającą do tego legitymacji (przez osobę niebędącą stroną), bądź przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych. W orzecznictwie wskazuje się, że stwierdzenie braku spełnienia przesłanki podmiotowej może skutkować orzeczeniem albo o niedopuszczalności odwołania albo o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Zastosowanie pierwszego może nastąpić jedynie wtedy, gdy ze złożonego odwołania wynika w sposób oczywisty, jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że wnoszący nie jest stroną postępowania. W razie jednak, gdy ustalenie interesu prawnego wymaga podjęcia czynności dowodowych w postępowaniu wyjaśniającym, nie można przyjąć, że organ tych ustaleń będzie dokonywał poza formami postępowania administracyjnego, bez zapewnienia udziału jednostki powołującej się na własny interes prawny. W takim przypadku organ odwoławczy obowiązany jest podjąć postępowanie odwoławcze, a w razie gdy ustali, że jednostka wnosząca odwołanie nie ma interesu prawnego, zakończy postępowanie odwoławcze w formie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego (por. wyroki NSA: z 10 marca 2009 r., II OSK 316/08, z dnia 6 lipca 2020 r., II OSK 964/20, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Nie budzi wątpliwości, że cechami interesu prawnego, o którym stanowi art. 28 k.p.a. i którego posiadanie stanowi przesłankę uznania za stronę postępowania administracyjnego, będzie to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego. Ponadto wspomniany interes prawny musi być interesem indywidualnym strony postępowania, musi zatem dotyczyć jej bezpośrednio. Tak więc o tym, czy określonemu podmiotowi będzie służyło prawo strony w konkretnym postępowaniu administracyjnym, decydować będzie norma prawna, z której dla tego podmiotu będą wynikały wprost określone prawa lub obowiązki (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2018 r., II OSK 2684/16, CBOSA). Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.z. zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Decyzja o czasowym odebraniu zwierzęcia ma zatem charakter decyzji sankcyjnej o charakterze zobowiązującym. Stanowi formę odpowiedzialności administracyjnej danego właściciela lub opiekuna zwierzęcia (zob. J. Stelmasiak, Administracyjnoprawne aspekty ochrony zwierząt, [w:] M. Mozgawa (red.), Prawna ochrona zwierząt, Lublin 2002, s. 156; M. Górski, Odpowiedzialność administracyjnoprawna w ochronie środowiska: odpowiedzialność za szkody w środowisku i inne instrumenty odpowiedzialności administracyjnoprawnej, Warszawa 2008, s. 74; P. Janiak, Czasowe odebranie zwierząt w trybie administracyjnym – podstawowe zagadnienia, "Casus" 2019 r., nr 92, s. 45). Dyspozycja normy art. 7 ust. 1 u.o.z. upoważnia wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia właścicielowi lub opiekunowi w razie stwierdzenia, że doszło do znęcania się nad zwierzęciem. Przepis art. 7 ust. 1a u.o.z. stanowi, że decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 3 u.o.z., w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Zdaniem Sądu organ odwoławczy zasadnie zwrócił uwagę, że na podstawie art. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o ochronie zwierząt oraz ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2011, Nr 230, poz. 1373), zmieniony został art. 7 ust. 1a u.o.z. W aktualnym stanie prawnym strona skarżąca zatem nie jest uprawniona zgodnie z art. 7 ust. 1a u.o.z. do złożenia wniosku o czasowe odebranie zwierząt, a jedynie do przekazania informacji, że zwierzę traktowane jest w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z. Należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 24 lutego 2020 r. (II OPS 2/19, CBOSA) stwierdził, że w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji na podstawie art. 7 ust. 3 in fine ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2019 r., poz. 122 ze zm.) organizacja społeczna, której statutowym celem jest ochrona zwierząt, a której upoważniony przedstawiciel odebrał zwierzę i zawiadomił o tym wójta (burmistrza, prezydenta miasta), posiada status strony w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.). Zważyć trzeba, że sytuacja określona w art. 7 ust. 3 u.o.z. jest zasadniczo odmienna od tej, o której mowa w art. 7 ust. 1 u.o.z. Różnica polega na tym, że w art. 7 ust. 1 u.o.z. chodzi o uzasadnione podejrzenie znęcania się nad zwierzęciem, wobec czego składający informację (Policja, straż gminna, lekarz weterynarii, przedstawiciel organizacji społecznej) nie ma przymiotu strony postępowania (zob. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 24 lutego 2020 r., II OPS 2/19, CBOSA). Inaczej jest w sytuacji określonej w art. 7 ust. 3 u.o.z., ponieważ została już dokonana czynność faktyczna w postaci odebrania zwierzęcia. Decyzja wydana w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. jest decyzją następczą, ponieważ stanowi szczególny rodzaj decyzji, która zostaje wydana, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Organ zobligowany jest wówczas do oceny, czy w momencie odebrania zwierzęcia właścicielowi, wystąpiły ustawowe przesłanki tej czynności. Norma z art. 7 ust. 3 u.o.z. pozwala na wyodrębnienie dwóch etapów procedury odebrania zwierzęcia właścicielowi lub opiekunowi przez wskazane w art. 7 ust. 3 u.o.z. podmioty. W pierwszej kolejności, podmiot ten odbiera zwierzę, jeżeli stwierdzi zaistnienie szczególnych okoliczności, niecierpiących zwłoki. Upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej dokonuje czynności władczej (imperium), skierowanej w sposób bezpośredni do sfery prawnej właściciela lub opiekuna zwierzęcia. Czynność tę należy zakwalifikować do sfery ingerencji administracji, o charakterze policji administracyjnej. Ten etap "procedury" odebrania zwierzęcia pozwala na samoistne przyjęcie, że organizacja społeczna będzie posiadała interes prawny w toczącym się następnie postępowaniu administracyjnym. W takim bowiem wypadku, policjant i strażnik gminny działają jako funkcjonariusze publiczni, natomiast takiego statusu nie posiada przedstawiciel organizacji społecznej. Wszystkie te podmioty działają z upoważnienia ustawy i w celu ochrony interesu nadrzędnego (w tym wypadku ochrony zwierząt), natomiast nałożenie tego rodzaju obowiązków na przedstawiciela organizacji społecznej świadczy o indywidualnym, konkretnym, aktualnym i sprawdzalnym obiektywnie interesie prawnym tej organizacji w postępowaniu administracyjnym, które zostanie następnie wszczęte (zob. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 24 lutego 2020 r., II OPS 2/19, CBOSA). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że decyzja wydana na podstawie art. 7 ust. 1 u.o.z. nie dotyka bezpośrednio własnego konkretnego, aktualnego obiektywnie interesu prawnego PLW. Oceny takiej nie może zmienić rozpoznanie przez SKO ponaglenia złożonego przez PLW na bezczynność organu I instancji w rozpoznawanej sprawie. Postępowanie w sprawie odebrania właścicielowi zwierząt, o którym mowa w art. 7 ust. 1 u.o.z. wszczynane jest z urzędu po uzyskaniu informacji od policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. Oznacza to, że stronami w postępowaniu o czasowe odebranie zwierząt są jedynie podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 1 u.o.z., tj. właściciel lub opiekun zwierzęcia traktowanego w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego odnośnie legitymacji procesowej (interesu prawnego) skarżącego. W związku z powyższym wydanie przez organ II Instancji postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. należało uznać za zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.