II SA/Go 698/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.B. na postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny postanawia odrzucić skargę.

Powiatowy Lekarz Weterynarii, działając na podstawie art. 20 § 1 pkt 4, art. 64a, art. 119 § 1, art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 123 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 479 ze zm., dalej u.p.e.a.), wydał dnia [...] listopada 2023 r. postanowienie nr [...], którym nałożył na J.B. grzywnę w wysokości 1.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] października 2023 r. Pismem z dnia [...] października 2023 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia [...] listopada 2023 r., J.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na ww. postanowienie organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie, zwracając uwagę na fakt niewyczerpania przez J.B. służących mu w postępowaniu egzekucyjnym środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie Powiatowy Lekarz Weterynarii, działając na podstawie art. 20 § 1 pkt 4 u.p.e.a. jako organ egzekucyjny w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym, nałożył na skarżącego na podstawie art. 122 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia w drodze postanowienia, od którego - w myśl art. 122 § 3 u.p.e.a. - służyło zobowiązanemu prawo do wniesienia zażalenia. Zażalenie to, stosownie do art. 17 § 1 in fine u.p.e.a., wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Dopiero postanowienie organu odwoławczego wydane w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny może zostać, stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a., zaskarżone w terminie 30 dni od daty jego doręczenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Mając na względzie, iż zaskarżone postanowienie z dnia [...] listopada 2023 r. zostało wydane przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w pierwszej instancji, stwierdzić należy, iż przed wniesieniem do Sądu skargi J.B. winien skorzystać z przysługującego mu środka zaskarżenia w egzekucyjnym toku instancji, czyli zażalenia do Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, o czym został prawidłowo pouczony w zaskarżonym postanowieniu. Wobec niezłożenia przez J.B. zażalenia uznać należało, iż skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a., co czyni złożoną przez niego skargę przedwczesną i tym samym niedopuszczalną. W konsekwencji Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.