II SA/Go 669/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi D.Z., D.Z., K.Z. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: 1. odrzucić skargę D.Z. i K.Z., 2. odmówić przyznania prawa pomocy D.Z. i K.Z.

Pismem z dnia [...] października 2020 r. D.Z., K.Z., D.Z. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] września 2020 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z [...] kwietnia 2020 r., nr [...], wymierzającej skarżącemu D.Z. karę pieniężną w kwocie 5000 zł (pięć tysięcy złotych), za niezastosowanie się do obowiązku poddania się kwarantannie, w związku z przekroczeniem w dniu [...] kwietnia 2020 r. granicy państwowej. W treści powyższego pisma zawarto wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie przyznania pełnomocnika z urzędu oraz zwolnienia od kosztów sądowych, zarejestrowany pod sygnaturą II SPP/Go 100/20. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 17 listopada 2020 r., wobec niejednoznacznego określenia strony skarżącej oraz z uwagi na treść akt administracyjnych, wezwano skarżącego D.Z. do wyjaśnienia, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, kto jest skarżącym w niniejszej sprawie. Pismem z [...] grudnia 2020 r., w odpowiedzi na wezwanie, skarżący D.Z. wyjaśnił, iż D. i K.Z. uczestniczyli w kontroli funkcjonariusza policji, zatem w jego opinii również są skarżącymi. Nadto skarżący D. i K.Z. złożyli wniosek o przyznanie pełnomocnika z urzędu oraz zwolnienie z kosztów sądowych, który zarejestrowano pod sygnaturą II SPP/Go 106/20. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga D. i K.Z. podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny zobowiązany jest zbadać jej dopuszczalność, gdyż zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) w razie niedopuszczalności skargę odrzuca się bez merytorycznej oceny jej zasadności. Na podstawie art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Natomiast zgodnie z przepisem art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Z treści przywołanych przepisów wynika, że do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego legitymowane są cztery grupy podmiotów: – Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka lub prokurator, – organizacja społeczna, która w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób brała udział w postępowaniu administracyjnym, – każda osoba, która ma we wniesieniu skargi interes prawny, – oraz inne podmioty, jeżeli zezwala im na to przepis ustawy. D. i K.Z., którzy również skarżą decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] września 2020 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z [...] kwietnia 2020 r., nr [...] nie mieszczą się w żadnej z tych grup. Należy tu wskazać, iż interes prawny we wniesieniu skargi jest zbliżony, choć nie tożsamy z pojęciem "strony" w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że przy ocenie legitymacji procesowej danego podmiotu należy wziąć pod uwagę aspekty obiektywne i subiektywne pojęcia strony. W przypadku aspektu obiektywnego należy wziąć pod uwagę fakt wystosowania przez dany podmiot żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu administracyjnego pod kątem jego zgodności z prawem (T. Woś, H. Knyszak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 213). Natomiast w sensie subiektywnym stroną jest strona stosunku materialnoprawnego, który był przedmiotem konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym (T. Woś, H. Knyszak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjnej, Warszawa 2004, s. 175). Dla oceny, czy dany podmiot jest stroną wedle przepisu art. 50 § 1 p.p.s.a. konieczne jest, aby oba aspekty były spełnione łącznie. W rozpatrywanej sprawie D. i K.Z. nie są stroną stosunku materialnoprawnego w niniejszym postępowaniu. Stroną w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego dotyczącym wymierzenia kary pieniężnej za niezastosowanie się do obowiązku poddania się kwarantannie, w związku z przekroczeniem w dniu [...] kwietnia 2020 r. granicy państwowej, a później decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji jest D.Z. i tylko on może wnieść skargę. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w pkt 1 sentencji postanowienia. W tym stanie rzeczy nie było podstaw także do rozpatrzenia przez Sąd wniosku skarżących D. i K.Z. o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z treścią art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem merytorycznym i w sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia, sąd I instancji jest uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., a to z kolei uzasadnia oddalenie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r., II GZ 101/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA). W niniejszej sprawie oczywista bezzasadność skargi D. i K.Z. wynikała z jej niedopuszczalności. W konsekwencji, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 2 sentencji postanowienia.